ஜெயதேவன் போக நால்வரானோம்

 

ஜெயதேவன் போக நால்வரானோம்

வந்து சந்திக்கிறேன் ஜெயதேவன் தோழர்

 

தோழர் ஜெயதேவன்,

சுகன் எனக்களித்த பெருங்கொடை

என்மீது கொஞ்சம் மிகையான மதிப்பீடு வைத்திருந்தவர்

அதை பொதுவெளியிலும் வெளிப்படையாக வைத்தவர்

அதை அவர் வைத்த விதம் அவருக்கு கொஞ்சம் எதிர்ப்பைக் கிளப்பியது

நானே சன்னமாக எதிர்த்தேன்

அது அப்படித்தாங்க எட்வின். ப்ரோஸ்னா எனக்கு எட்வின்தான். நான் அப்படித்தான் சொல்வேன்

அதுதான் ஜெயதேவன்

நான் பாரா பிரிக்கும் விதத்தை இதுவரை நன்கறியப்பட்ட நான்கு எழுத்தாளர்கள் கொஞ்சம் நீண்டே என்னோடு பேசி இருக்கிறார்கள்

இருவர் தாங்களும் அந்த வடிவத்தை கையெடுக்க முயற்சிப்பதாகவும் சொன்னார்கள்

இதை கொஞ்சம் எழுதுங்களேன். எனக்கும் கொஞ்சம் கௌரவம் அல்லவா என்றேன்

நான்கு ஐந்து ஆண்டுகளாக ஏதும் நடக்கவில்லை

இதை ஜெயதேவன் முகநூலில் எழுதினார்

தனது ஒரு நூலை எனக்கு காணிக்கையாக்கினார்

அப்போதெல்லாம் திண்டுக்கல்லில் வருடத்திற்கு நான்கு கூட்டங்களாவது வரும்

அப்போது அவரும் நன்றாக இருந்தார். வந்துவிடுவார்

காக்கையின்மீது மிகுந்த அன்பு வைத்திருந்தவர்

நான்கு தலைமுறைக் கவிஞர்களைக் கண்டவர்

கவிதையில் எனக்குத் தெரிய இவரளவு தொடர்ந்து அப்டேட் ஆனவர்கள் யாரும் இல்லை என்றே சொல்லலாம்

எழுபதுகளில் எழுத ஆரம்பித்தவர்

கால வரிசையாக அவரது நூல்களைப் படித்தால் அவரது மொழியாளுமை நம்மை பிரமிக்க வைக்கும்

இறுதியாக எனக்கு அனுப்பிய குறுஞ்செய்தியில் மிஸ் பண்ணுவதாக எழுதியிருந்தார்

வந்து சந்திக்கிறேன் தோழர்

அன்பும் முத்தமும்

நான் போகும்வரை யாரும் நகரக்கூடாது ஆமா

 

இரண்டுமுறை நேரில் சந்தித்து இருக்கிறேன்

இருபதில் இருந்து இருபத்தி ஐந்துமுறை அலைபேசியில் பேசியிருப்பேன்

கொரோனா முடிந்து பள்ளிகள் திறக்கவிருந்த நேரம் இந்த சூழலில் பள்ளிகள் எப்படி செயல்படுவது அவசியம் என்று ஒரு கட்டுரை வேண்டும் என்று செம்மலர் சார்பாக தோழர் Kumaresan Asak கேட்கிறார்

“காட்பரிஸ் கல்வியும் கமர்கட் கல்வியும்” என்ற தலைப்பில் ஒரு கட்டுரை தருகிறேன்

ஜூன் 2021 செம்மலரில் வருகிறது

ஜூன் இரண்டாம் வாரத்தில் ஒருநாள் அழைக்கிறார்

அந்தக் கட்டுரை குறித்து அவ்வளவு பேசுகிறார். வழக்கமாக எல்லோரையும் போலவே ”இவ்வளவ வச்சிக்கிட்டு ஏன் இப்படி ஒதுங்கிக் கிடக்க வேண்டும்” என்கிறார்

பதில் சொல்கிறேன்

காதுகொடுத்து கேட்கிறார்

பிறகு பொண்ணு த. ஜீவலட்சுமி செம்மலருக்காக கட்டுரை கேட்க அது அச்சில் வந்தபோதும் அழைத்து பேசுகிறார்

சரியாகும் எட்வின் என்கிறார்

கட்சியின் மாவட்டக்குழுவிற்கு நான் தேர்வானதும் முதலில் தமிழுக்கும் பிறகு ஆதவனுக்கும் மூன்றாவதாக நாதனுக்கும்தான் சொல்கிறேன்

”அப்பா, எவ்வளவு போராட்டம். தமுஎச பொறுப்ப எடுங்க. கோபமெல்லாம் வேண்டாம்” என்கிறார்

இதே அறிவுரையைத்தான் தோழர் தமிழும் சொல்லியிருந்தார்

எடுத்ததும் சொல்கிறேன்

அப்படி மகிழ்கிறார்

இடையில் அவரது சிறுகதை தொகுப்பு குறித்து எழுதுகிறேன்

நெகிழ்ந்கிறார்

பெரம்பலூர் இருமுறை எனக்குத் தெரிய வந்திருக்கிறார். வீடு வரவில்லை. கோபப்பட்டபோது அடுத்தமுறை வருவதாக சொல்கிறார்

என்னிடம் வாக்குத்தவறியவர்களின் பட்டியலில் நாதனும் இப்போது

போய் வாங்க நாதன்எல்லோருக்கும் ஒன்று சொல்லிக்கொள்கிறேன்

சத்தியமாக முடியவில்லை

நான் போகும்வரை யாரும் நகரக்கூடாது ஆமா

எப்போதுமான என் ஆசை

 

எப்போதுமான என் ஆசையும்

நான் எல்லோரிடமும் சொல்லி வந்ததும்

"வேணா பாருங்க, என் மரணத்தன்று அண்ணன் வெடித்து அழுவான்"

இப்படி செஞ்சுட்டியே

07.03.2025

எனக்கு அழவேண்டியதில்லை நீ

 

04.09.2024

தோழர் Babu Ganesan மகள் திருமண வரவேற்பு

அன்று ஏதோ ஒரு அவசர வேலை இருந்தது

பாபுவிடம் சொல்லிவிட்டு கிளம்புகிறேன்

காம்பவுண்டைத் தாண்டுவதற்குள் விரட்டிக்கொண்டுவந்த பாபு பிடித்து விடுகிறார்

நந்தலாலா உங்களை அவசியம் பார்க்கனுமாம். பிடித்துவைக்க சொன்னார் என்கிறார்

அது கடைசி சந்திப்பு என்றோ, இதுதான் கடைசிப் படமென்றோ தெரியாதுண்ணே

நிறையப் பேசினாய்

வேலையைச் சொல்லி கிளம்பப் பார்த்தவனை “இரு, சாப்பிட்டுட்டு கிளம்பலாம் “ என்கிறாய்

பக்கத்தில் இருக்க வைத்து சாப்பிட வைக்கிறாய்

உன்னிடம் மட்டுமே சொல்வதற்கு சில என்னிடம் உள்ளன

எனக்குத் தெரியும்

என்னக்கே எனக்கான சில சொற்களும் உன்னிடம் இருந்திருக்கும்

எத்தனையோமுறை உனக்காக பேருந்து நிலையத்தில் காத்திருந்து அழைத்துப் போனவனுக்கு

உன் உடலுக்காக காத்திருக்க வலிக்கிறது

கிஷோர் திருமணத்தில் ஆனந்தத்தில் கலங்கினாய்

எனக்கு அழவேண்டியதில்லை நீ

04.03.2025

மயில்போல பொண்ணு ஒன்னு

 
மயில்போல
பொண்ணு ஒன்னு

ஏந்தாயி

ஏந்தாயி இப்படி

திரு விஜயகாந்த் அவர்களுக்கு என் வணக்கமும் அஞ்சலியும்

உடல் ரீதியாக அவர் மிகவும் சிரமப் பட்டதாகவே உணர்கிறேன்

அந்த வகையில் ஒரு வகையில் அவருக்கான விடுதலைதான்

திரு விஜயகாந்த் அவர்களுக்கு என் வணக்கமும் அஞ்சலியும்

உங்களுக்குத் தெரிந்தவர்தான் சார்

 

பரியேறும் பெருமாளை நான்கைந்துமுறை பார்த்துவிட்டு
Kaakkai Cirakinile வில் நான்கு பக்கங்களுக்கு படம்குறித்து எழுதுகிறேன்

படாத பாடு பட்டு எப்படியோ மாரிசெல்வராஜின் நம்பரைப் பெற்று பேசுகிறேன்

அந்த உரையாடல் குறித்து ஒரு தொலைக்காட்சி நேர்காணலில் மாரி சொன்னதாக தோழர் முத்தையா கூறினார்

அந்த நீண்ட உரையாடலில் ஓரிடத்தில்

“அப்பறம் ஏன் இவனத் தடுக்கறீங்க? ன்னு கேட்பாரே கல்லூரி முதல்வர் அவர் யார் தோழர் என்று கேட்கிறேன்

உங்களுக்குத் தெரிந்தவர்தான் சார் என்கிறார்

ஒருமுறை தோழர் Karuppu Anbarasan அவர்களோடான உரையாடலில் ராமுவை சந்திக்க வேண்டும் என்று கூறினேன்

சந்திக்கலாம் என்றார்

இனி வாய்க்காது

இது மாதிரி தோழர்களை சந்திப்பதற்காகவாவது சொர்க்கம் என்று ஒன்று இருந்து தொலைத்திருக்கலாம்

முகநூல்

27.06.2022

ஐம்பதுமணி நேரமாவது அய்யாவோடு இருக்கிற வாய்ப்பு கிடைத்தபோதும்...

 

எண்பத்தி ஒன்பதிற்கும் தொண்ணூற்றிரண்டிற்கும் இடைப்பட்ட ஏதோ ஒரு நாளில்

திருச்சி கலைக்காவிரியில் நடந்த ஒரு கருத்தரங்கில்

அறுபதுகளில் இருந்த அவரை இருபதுகளின் மத்தியில் இருந்த நான் முதன்முதலில் சந்திக்கிறேன்

சந்தித்தேன் என்பதெல்லாம்கூட பொய்தான்

பார்த்தேன் என்பதுதான் சரி

என்ன நடந்தது என்பது சரியாக நினைவில்லை

ஆனால் திருக்குறள் குறித்து அல்லது வள்ளுவர் குறித்து

இவரால் ஏற்கமுடியாத ஒரு கருத்தை யாரோ கூறிவிட

மேடையில் ”பாய்ந்து ஏறுவது” என்பதற்கு இலக்கணத் தழும்பாய் பாய்ந்து ஏறினார்

பிடி பிடி என்று, பிசிறே இல்லாமல் ஆற்றொழுக்காய் கொட்டி முடிக்கிறார்

இருந்த ஆயிரத்தி சொச்சம் மக்களும் வெடித்து ஆரவாரிக்கிறார்கள்

அருகே அமர்ந்திருந்த கலைக்காவிரியின் அன்றைய சவுண்ட் இஞ்சினியரான கிறிஸ்டோபரிடம் கேட்கிறேன்,

“யார் இவர்?”

“இளங்குமரனார் அய்யா. திருக்குறளுக்கு அத்தாரிட்டி”  

இப்படித்தான் இளங்குமரனார் எனக்கு அறிமுகமாகிறார்

அதன்பிறகு என் கவனத்திற்கு வரும் அவரது கூட்டங்களில் எல்லாம் வெறிகொண்ட பார்வையாளனாகக் கலந்து கொள்கிறேன்

ஒருநாள் எனது பள்ளிக்குள் வருகிறார்

என்னைத்தான் பார்க்க வருகிறார் என்று நினைத்துக் கொண்டேன்.

“நாம என்ன அவ்வளவு பெரிய ஆளாவா அதுக்குள்ள வளர்ந்து விட்டோம். நம்மைப் பார்க்க இவ்வளவு பெரிய ஆளுமை வருகிறாரே” என்று ரெக்கை முளைத்துவிட்டது

உண்மையிலுமே அப்படித்தான் நினைத்தேன்

ஆனால் எங்களது ராமதாஸ் அய்யாவை பார்ப்பதற்காகத்தான் அவர் வந்தார்

அய்யாவும் அவரும் நெருக்க நண்பர்கள் என்பது அப்போதுதான் தெரிந்தது

எங்கள் பள்ளியில் அமர்ந்தபடிதான் திருச்சி அல்லூரில் “திருவள்ளுவர் தவச்சாலை” யை அமைப்பதற்கான திட்டத்தை வடிக்கிறார்கள்

தொடர்ந்து எம் பள்ளிக்கு வந்தவண்ணம் இருக்கிறார்

எம் பள்ளியின் அப்போதைய “நாட்டு நலப்பணித் திட்ட” பிள்ளைகளின் பெரும்பங்களிப்பு தவச்சாலையின் கட்டமைப்பில் இருக்கிறது என்பது எப்போது நினைத்தாலும் இனிக்கிற செய்தி எங்களுக்கு

சிறுபிள்ளைத்தனமான மேதாவித்தனத்தோடு அவரை அப்போது எதிர் கொண்டிருக்கிறேன்

ராமதாஸ் அய்யா தன் பிள்ளையாகவே என்னை பாவித்து வந்ததை உணர்ந்தவராக அவர் இருந்த காரணத்தினால்தான் அவற்றை பெரிது படுத்தாமல் பெருந்தன்மையோடு கடந்து போயிருக்கிறார்

தப்பு தப்பாக அவரைக் கேள்விகள் கேட்டாலும் ஒரு மாணவனுக்கு உரிய பணிவோடுதான்  நடந்து கொண்டிருக்கிறேன் என்பதுதான் சற்று ஆறுதலான விஷயமாக இருக்கிறது

ஒருமுறை எங்கள் அய்யாவிடம் கூறினார்

“இந்தப் பையனிடம் எல்லா வினாக்களுக்குமான விடைகள் உள்ளன. எதைக் கூறினாலும் அதை இடைமறித்துக் கேட்பதற்கான வினாக்களும் உள்ளன.

ஆனால் வறட்டுத்தனமான போக்கு இருக்கிறது. பக்குவப்பட பத்து வருஷம் ஆகும்.

பெருசா வருவார்”

இதைப் புரிந்துகொள்வதற்கே எனக்கு பத்துப் பதினைந்து ஆண்டுகள் பிடித்தது

ராமதாசு அய்யாவின் பிள்ளையும் எம் பள்ளியின் தமிழாசிரியருமான செல்வம் தொடர்ந்து அய்யா பற்றிய தகவல்களை கொடுத்துக் கொண்டே இருக்கிறார்

சில நாட்களுக்கு முன்னர் அய்யா அவர்கள் குளியலறையில் வழுக்கி விழுந்த தகவலைக் கூறினார்

சென்று பார்ப்பது என்று முடிவெடுத்தோம்

நேற்று ராமதாஸ் அய்யா சென்று அய்யாவைப் பார்த்திருக்கிறார்

நன்றாக இருப்பதாக செல்வம்வழி செய்தி வருகிறது

இரவு அவர் இல்லை என்ற செய்தி வருகிறது

ஐம்பதுமணி நேரமாவது அய்யாவோடு இருக்கிற வாய்ப்பு கிடைத்தபோதும் அவரிடம் இருந்து எதையும் எடுத்துக்கொள்ளாத மக்காகவே இருந்திருக்கிறேன்

போய் வாருங்கள் அய்யா

26.07.2021

 

 

 

 

”நினைத்திருக்கிறோம் சார்” (உதிரிப்பூக்கள் மகேந்திரன்)

“உதிரிப் பூக்கள்” மகேந்திரனின் எதிரிகளும் வியந்து சிலாகிக்க வேண்டிய படம்

அவரது எதிரிகள் யார் என்பது நாமறியோம்

ஆனால் சினிமா தெரிந்த எல்லோரும் அந்தப் படத்தை வியந்து கொண்டாடுகிறார்கள்

அதுகுறித்து ஒருமுறை மகேந்திரன் சார் இப்படி சொன்னதாக நியாபகம்

“குறைந்த அளவிலான தவறுகளோடு எடுக்கப்பட்ட படம் “உதிரிப் பூக்கள்”

என்ன ஒரு மதிப்பீடு

அவரைப் பொறுத்தவரை அவர் வேறு அவரது படம் வேறு அல்ல

எனில்,

தன்னை விட்டு கொஞ்சம் வெளியே சென்று நின்று தன்னை மதிப்பீடு செய்வது என்பது இதுதான் போலும்

அந்த மகா கலைஞனின் முதலாவது நினைவு தினம் இன்று

”நினைத்திருக்கிறோம் சார்” சொல்வதேகூட அவருக்கான மரியாதையும் அஞ்சலியும்

வணக்கம் சார்

இருக்கேன்பா

நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு நலக்குறைவால் ஆசிர்வதிக்கப்பட்டு

காலையிலிருந்தே படுக்கையில்

அவ்வப்போது எழுந்து அமர்வதும் எதாவது படிப்பதும் மீண்டும் விழுவதுமாய்

ஜெயாபுதீன் (Jeyabudheen) அழைத்தான். உங்களால பேச முடியல, பிறகு பேசறேன் என்று வைத்துவிட்டான்

மாலை பிள்ளை தமிழ் (Vetrimozhi Veliyeetagam) அழைத்திருக்கிறான். எடுக்கவில்லை என்றதும் எஸ்எம்எஸ் அனுப்பியிருக்கிறேன்

“அப்பா, தமிழ்ப்பித்தனோட (Poondi Jeyaraj) அப்பா இறந்துட்டாங்க”

அப்பா இறந்து கொஞ்ச நாட்களில் வந்திருந்த எனது கணக்கு சாரிடம் (ரெங்கராஜ் சார்)

அவர் கிளம்பும்போது சொன்னேன்,

“அப்பாவும் போயிட்டாங்க, நீங்களும் கிளம்பறீங்களே”

சார் சொன்னார்,

“அப்பா போயிட்டாரா?
இருக்கேனேடா”

தமிழ்ப்பித்தனிடம் நான் சொல்வது இதுதான்,

“இருக்கேன்பா”

வாய்க்கிற இடமெங்கும் என்னைப் பற்றியும்

பிரியத்திற்குரிய தோழர் பிரபஞ்சன்,

வணக்கம்.

அநேகமாக இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில் புத்தாண்டு வந்துவிடும். யார் கண்டது, நான் இதை முடிப்பதற்குள் அது வந்தும் இருக்கலாம்.

உங்களுக்கு புத்தாண்டு வாழ்த்து சொல்ல வேண்டும். ‘அதெல்லாம் வேண்டாம் போடா’ என்று சொல்லிவிட்டு போய் சேர்ந்திருக்கிறீர்கள்.

வருடா வருடம் நான் வணங்கி வாழ்த்தும் தோழர்களுள் நீங்களும் ஒருவர்.

மரணத்தால் இவ்வளவு சீக்கிரம் உங்களது விலாசத்தைக் கண்டடைய முடியாது என்று உங்களைவிட அதிகமாய் நம்பியவன் நான். இன்றைய எனக்கு எதேனும் இருக்கும் என்றால் அதற்கு முக்கியமான காரணங்களுள் நீங்கள் மிக முக்கியமானவர். என் நூல்களுக்கு ஒரு பெரிய விழா எடுத்து உங்களை அழைத்து உங்களுக்கு நன்றி சொல்ல வேண்டும் என்று நினைத்திருந்தேன்.

”மலம்பார்த்து மலம்பார்த்து” என்றொரு கட்டுரையை ‘சுகன்’ னில் எழுதியிருந்தேன். அதை வாசித்திவிட்டு நீங்கள் சுகனோடு பேசியிருக்கிறீர்கள். பிரிதொரு சமயம் அந்தக் கட்டுரை குறித்து கொஞ்சம் நீளமாகவே மக்கள் தொலைக்காட்சியில் உரையாடியிருக்கிறீர்கள்.

அதை ஒட்டி சுகனது விழாவில் உங்களை சந்திக்கிற வாய்ப்பு கிடைத்தது. அந்தச் சமயத்தில் என்னுடைய சில பக்கங்கள் உங்கள் பார்வைக்கு போயிருக்கிறது. ”ப்ரோஸ் நல்லா வருது. நகர்ந்துடாதீங்க” என்று தட்டிக்கொடுத்தீர்கள்

“லோமியா” என்ற நாவலின் விமர்சனக்கூட்டத்திற்கு வைகறை அய்யா அழைத்திருந்தார். அப்போது சைதாப்பேட்டையில் அவரது பதிப்பகம் இருந்தது. நீங்கள்தான் சிறப்பு விருந்தினர். மேடைப் ப்ரொட்டோகால்படி நீங்கள்தான் கடைசியாகப் பேச வேண்டும். தஞ்சாவூர்க் கவிராயர் பேசியபிறகு நான் பேசி இறுதியாய் நீங்கள் பேச வேண்டும்.

“இன்று எட்வின் நிறைய பேசட்டும். நான் சுருக்கிக்கறேன். எட்வினது பேச்சைக் கேளுங்கள்” என்று இறுதியாய் பேச வைத்த பெருந்தன்மையாளர் நீங்கள்.

வைகறை அய்யா அழைப்பிதழில் என்பெயருக்குப் முன்னால் ‘எழுத்தாளர்’ என்று போட்டிருந்தார். அதுகுறித்து நான் கூச்சத்தோடு குறிப்பிட்டபோது எழுந்துநின்று “எழுத்தாளர் எட்வின்” என்று மூன்றுமுறை கூறி அனைவரையும் வாழ்த்த வைத்தவர் நீங்கள்.

அந்த வகையில் என்னை எழுத்தாளர் என்று மேடையில் முதன் முதலில் விளித்த மனிதர் நீங்கள்.

அந்த நிகழ்ச்சி முடிந்து இரண்டாம்நாள் தச்சன் நடராஜன் அழைத்து அலைபேசியை வைகறை அய்யாவிடம் கொடுக்கிறான்.

“இருக்கிற கட்டுரைகளையெல்லாம் தொகுத்து நாளைக்குள் அனுப்புங்க எட்வின்” என்று சொல்லிவிட்டு வைத்துவிட்டார்.

எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. பிறகுதான்
தச்சன் நாகராஜனும் தஞ்சாவூர் கவிராயரும் என்ன நடந்தது என்று கூறினார்கள். அந்தக் கூட்டம் முடிந்ததும் புறப்பட்டு விட்டேன். என்னுடைய அந்த உரையை ஒரு சிறுநூலாக வெளியிட வேண்டும் என்று நீங்கள் சொல்லி இருக்கிறீர்கள். எனது கட்டுரைகள் குறித்து பேச்சு நகர்ந்திருக்கிறது. வைகறை அய்யாவின் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு என் எழுத்தை நூலாக்கக் கோரியிருக்கிறீர்கள்.

அப்படித்தான் எனது முதல் நூலான “அந்தக் கேள்விக்கு வயது 98” வந்தது.

அச்சுக்கு போயிருக்கிற நூல்களையும் சேர்த்தால் மொத்தம் 13 நூல்கள் தோழர். எப்படி என் நன்றியை சொல்வது?

இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் பள்ளிக்கல்வித்துறையின் கருத்துக் கேட்புக் கூட்டம் ஒன்றில் நீங்கள், நான், கல்யாணி அய்யா, இமையம், ரவிகுமார் ஆகியோர் பங்கேற்கிறோம். PISA அறிக்கை குறித்து நான் பேசியதையும் தோழர் ரவிக்கும் எனக்குமான கருத்து மோதல்கள் எப்படி ரசித்தீர்கள் நீங்கள்.

வெளியே வந்ததும் PISA அறிக்கை குறித்து விவரம் கேட்கிறீர்கள். உடைகிறீர்கள். கல்வி காப்பாற்றப்பட வேண்டும் என்கிறீர்கள். “கனவு ஆசிரியன்” நூலை வாசித்தீர்களா என்கிறீர்கள். வாசித்து விட்டேன் என்கிறேன்.

அதுமாதிரி நிறைய நூல்கள் வர வேண்டும் என்கிறீர்கள்.

குழந்தைமையும் முரடும் ஒருசேர வாய்த்த மனுஷன் என்று அப்போது அங்கு வந்த கல்யாணி அய்யாவிடம் என்னைக் குறித்து கூறுகிறீர்கள்.

இப்படி வாய்க்கிற இடமெங்கும் என்னைப் பற்றியும் பேசியிருக்கிறீர்கள் தோழர்.

உங்கள் கைபிடித்து கண்கள் சுரக்க நன்றி சொல்ல வேண்டும்.

கொஞ்சம் பொறுங்கள். நேரே வந்து கரம் பற்றி நெகிழ்ந்து கொள்வேன்.

#சாமங்கவிய சரியாய் ஒரு மணி நேரம்
31.12.2018

ஞாநி எனும் எழுத்தாளுமை

1983 கோடையில் “தேன்மழை” பத்திரிக்கை இளம் படைப்பாளிகளுக்கான 15 நாள் பயிற்சிப்பட்டறையை சென்னையில் நடத்தியது.

அடுத்தநாள் தோழர் ஞாநியும் மாலன் சாரும் வகுப்பெடுக்கிறார்கள் என்று தெரிந்ததும் ரெக்கை கட்டிக் கொண்டது.

தோழர் ஞாநி அப்போது “தீம்தரிகிட” பத்திரிக்கையை நடத்திக் கொண்டிருந்தார். A4 அளவில் வண்ணமயமாக அது வந்துகொண்டிருந்தது. மாலன் சார் (மாலன் நாராயணன்) அப்போது திசைகள் நடத்திக் கொண்டிருந்தார். இரண்டின்மீதும் .அன்றைய இளைஞர்களுக்கு ஒரு மோகம் இருந்தது. நானும் அதற்கு விதிவிலக்கல்ல.

ஒரு கட்டுரையை எங்கு தொடங்கி எப்படி நகர்த்தி எங்கு முடிக்க வேண்டும் என்பதில் எனக்கு ஏதேனும் இருக்கிறது என்று சொன்னால் அதி அன்றைய அவர்கள்து வகுப்புகளுக்கும் அதற்குப் பிறகான மாமரத்தடி நிழலில் அவர்களோடான எனது உரையாடலுக்கும் மிகப்பெரிய பங்கிருக்கிறது. அதற்காக ஞாநி தோழருக்கும் மாலன் சாருக்கும் நான் கடன்பட்டிருக்கிறேன்.

தோழரோடான எனது நெருக்கம் “காக்கை”யின் (Kaakkai Cirakinile) வெளியீட்டு விழாவிலிருந்துதான் தொடங்குகிறது. தோழர் இன்குலாப், தோழர் ட்ராட்ஸ்கி மருது, தோழர் வீர சந்தானம், அருள்மொழி, 
தோழர் ஞாநி ஆகியோர் பங்கேற்ற நிகழ்விற்கு நான்தான் தலைமை.

பங்கேற்றவர்களில் இன்குலாப், ஞாநி, மற்றும் அருள்மொழி ஆகியோரது உரைகள் வெகுவாய் ஈர்த்தன. அபோது சொன்னேன் ‘கருப்பும் சிவப்பும் சரியாய் இணையனும்”. இதுகுறித்து ஒரு தொடர் ஞாநி எழுத வேண்டும் என்று.

அடுத்தநாள் ஞாநி என்னை அழைத்தார்

”கருப்பும் சிவப்பும் மட்டும் போதாது எட்வின், நீலமும் இணைந்தால்தான் முழுமை பெறும். நிச்சயம் முயற்சி செய்கிறேன்” என்று சொன்னார்.

அதன்பிறகு நிறையமுறை அவரது வீடு சென்று சந்திக்கிற வாய்ப்பு கிடைத்தது.

”தொடராக எழுதுவதில் சிரமம் இருக்கிறது. உடல்நிலை ஒத்துழைக்கவில்லை. வேண்டுமானால் கேள்விகளைக் கேளுங்கள். பதில்களைத் தந்து விடுகிறேன்” என்றார். இந்தப் பொறுப்பை நாந்தான் ஏற்றேன். இதன்பொருட்டும் அவரோடான உறவு கூடியது.

காக்கையில் அவரது கேள்வி பதில் பகுதி சிறப்பானதொரு கவனத்தைப் பெற்றது.

எட்வின், நீங்கள் பத்தி எழுதலாம், எழுதனும் என்று என்னை உற்சாகப் படுத்தியவர். ’65/66, காக்கைச் சிறகினிலே’ தொடங்கியபோது அழைத்து கொண்டாடி வாழ்த்தியவர்.

தனது அறுபதாவது பிறந்தநாளுக்கு அலைபேசி என்னை அழைத்திருந்தார். தம்பி நந்தனோடு (நந்தன் ஸ்ரீதரன்) போனபோது இருவரையும் அணைத்து மகிழ்ந்தவர்.

இரண்டு நாட்களுக்கு முன்னாள் புத்த்கக் கண்காட்சியில் வைத்து ஞாநியை தோழர் முத்தையா சந்தித்திருக்கிறார். வாரத்திற்கு மூன்றுமுறை டையாலிசிஸ் செய்யவேண்டிய நிலையிலும் மிகுந்த உற்சாகத்தோடு பேசியிருக்கிறார். ”காக்கை எஸ்டாப்ளிஷ் ஆயிடுச்சு” என்றிருக்கிறார்.

காக்கையை எஸ்டாப்ள்ஷ் செய்ததில் ஞாநியின் பங்கு மகத்தானது. போகிற திசை எல்லாம் காக்கையைச் சுமந்து திரிந்தவர்.

நாளையோ நாளை மறுநாளோ இல்லை இன்னும் கொஞ்சம் காலம் கடந்தோ என்னைத் தழுவ இருக்கிற மரணம் இன்றைக்கே தோழரை ஆரத் தழுவியிருக்கிறது.

எவ்வளவுதான் அடக்க முயன்றாலும் அழுகை வருகிறது ஞாநி.

எழுத்துக்கும் வாழ்க்கைக்கும் இடைவெளி இல்லாமல் வாழ்ந்த எழுத்தாளுமைக்கு என் சார்பாகவும் காக்கையின் சார்பாகவும் ஆழ்ந்த இரங்களைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன் .

வந்து சந்திக்கிறேன்...

இது நடந்து 25 ஆண்டுகள் இருக்கும். ஈரோட்டில் கலை இரவு. உரையாற்ற வேண்டிய யாரோ கல்ந்துகொள்ள இயலாத காரணத்தால் மாற்று உரையாளனாய் கலந்து கொள்கிறேன்.

தோழர் முத்து சுந்தரம் நிகழ்ச்சியைத் தொகுத்துக் கொண்டிருக்கிறார். பேசி முடித்துவிட்டு இறங்கியதும் கை கொடுக்கிறார். வெடவெடன்னு கை காலெல்லாம் உதறுகிறது. காரணம் RMS என்ற அந்தப் பேராளுமையின் ஆட்டோகிராப் வாங்கிவிட மாட்டோமா என்று மனது அலைந்து கொண்டிருந்த நேரம். பக்கத்தில் நிற்பதையே பிறவிப் பெரும் பயனாய் நினைத்தால் என் ஹீரோ என் கையைப் பிடித்தப் பிடி நழுவாமல் என் உரையைக் கொண்டாடிக் கொண்டிருக்கிறார்.

அன்றையத் தேதியில் மேடை உலகின் உச்சத்தில் இருந்த ஒரு உரையாளுமை மேடையில் நடை பழகிக் கொண்டிருந்த ஒரு துரும்பொத்த என்னிடம் அவ்வளவு இயல்பாக பெசியது என்னை பிசைந்து போட்டது. ‘கன்வின்ஸ் பன்ன முயற்சிக்கிறீங்க தோழர். குரல் நெகிழ்ந்து அதற்கு ஒத்துழைக்கிறது. உடையமல் குரலை உச்சத்திற்கு கொண்டு போகிறீர்கள். பெரிசா வருவீங்க’ என்பது மாதிரி சொல்கிறார்.

யாருக்கு வரும் இப்படியொரு மனசு. எல்லோரும் கேட்கிறார்கள் , ‘எப்படி எட்வின் நாலு வார்த்த நல்லா பேசினாலே இப்படி இளைஞர்களைக் தோளில் தூக்கிக் கொண்டாடுகிறீர்களே’ என்று.

அது உண்மையெனில் அந்த ஒரு சொட்டு ஈரத்தை அந்த இரவில் அந்தப் பெருஞ்சுனையில் இருந்துதான் எடுத்து வந்திருக்க வேண்டும். செலவழிக்க செலவழிக்க தீர்ந்துபோகாமல் என்னிடம் ஈரம் சுரப்பதற்கு ஒரே காரணம் அது முத்து சுந்தரம் என்னும் சுனையின் துளி.

அப்போது எங்களது சங்கத்தின் மாநில அலுவலகத்தின் கீழ்ப் பகுதியில்தான் குடியிருந்தார். அடிக்கடி என்பதைவிட மாதம் மூன்று முறையேனும் சென்னை செல்லும் வழக்கத்தில் இருந்த நேரம் அது. ஒருமுறை அப்படித்தான் நுங்கம்பாக்கம் ரயிலடியில் இறங்கி அலுவலகம் நோக்கி நடக்கத் தொடங்குகிறேன்.

இயற்கை உபாதை ஆரம்பமாகிறது. ஆட்டோ பிடித்து அலுவலகம் போனால் பூட்டிக் கிடக்கிறது. அலுவலக செயலாளர் ரவி எங்கோ போய்விட்டார். பொதுக் கழிவறையும் அந்தப் பகுதியில் கிடையாது.

அப்போது வீட்டில் இருந்து எட்டிப்பார்த்த தோழரின் இணையர் ’என்ன எட்வின் ரவி இல்லையா? வாங்க உள்ள’ என அழைத்து உட்கார வைத்து தேநீர் தருகிறர். எனக்கோ கலக்குகிறது. கேட்கவும் கூச்சம்.

எனது அவஸ்தையைப் புரிந்துகொண்ட தோழர் ‘என்ன தோழர் ரெஃப்ரெஷ் பண்ணனுமா. போங்க’ என்று வழிகாட்டுகிறார். நான் வெளியே வருவதற்குள் தோழர் RMS வந்துவிட்டார். தோழர் நடந்ததை சொன்னதும் கடகடவென சிரித்தவாறே “டாய்லெட் போகனும்னு சொல்ல வேண்டியதுதானே எட்வின்’ என்கிறார்.

.நீங்க இல்லையா அதனாலதான் என்று முடிப்பதற்குள் கன்னத்தில் அறை விழுகிறது எனக்கு.

தோழமைக்குள் இதுமாதிரி விஷயங்களில் கூச்சம் கூடாது என்று கத்துக் கொடுத்தது அந்தச் செல்ல அறை.

ஒருமுறை DPI செல்கிறேன். இப்போதைய தொடக்கக் கல்வி இயக்குனரான கார்மேகம் சார் அப்போது JD HS ஆக இருந்தார். அவரது அறைக்குள் நுழைகிறேன். உள்ளே அப்போது ஈரோட்டில் பயிற்சி மாவட்டக் கல்வி அலுவலராக இருந்த அருள்முருகன் சார் வரவேற்கிறார். இப்போது அவர் இணை இயக்குனராக இருக்கிறார்.

எப்படிப் போகிறது DEO பணி என்று கேட்கிறேன். பணி எல்லாம் சிறப்பாகத்தான் போகிறது என்றும் ஊதியம் பெறுவதில்தான் இழுபறி நிகழ்வதாகவும் சொன்னார். அவரது நேர்முக உதவியாளர் பயங்கர ஸ்ட்ரிக்ட் என்றும் எல்லா ஆவணங்களையும் கொடுத்தால்தான் ஊதிய ஃபைல் அவரிடம் இருந்து நகருமென்றும் பெருமையோடு சொன்னார்.

ஆக அவரது அதிகாரிக்கான ஊதிய ஃபைலையே சரியாக இருந்தால்தான் நகர்த்தக் கூடியவர். அவ்வளது கறார்.

எத்தனைப் பெற்றோம்?
எத்தனை கற்றோம்?

அவரது சங்கப் பணிகளும் தியாகமும் பற்றிப் பேசுவதற்குரிய தகுதி பெறவே எனக்கு இன்னும் கொஞ்சகாலம் ஆகும்.

போய் வாருங்கள் RMS. வந்து சந்திக்கிறேன்

போய் வாருங்கள் அசோகமித்திரன் அய்யா

இந்தியா 1948 ஆ அல்லது 1945 ஆ தெரியவில்லை. முந்தா நாள் இரவு அந்த நாவல் குறித்து யுகன் சாரோடு நிறையப் பேசிக் கொண்டிருந்தேன்.

இன்று காலை எழுந்து செல்லைப் பார்த்தால் யுகன் சாரிடமிருந்து மிஸ்ட் கால். நேற்று செல்லை மௌனப் படுத்திவிட்டு காக்கைக்கு கட்டுரை எழுதிக் கொண்டிருந்ததால் கவனிக்கவில்லை.

ஒருக்கால் இதற்காகத்தான் அழைத்திருக்கக் கூடும்

உங்களுக்கென் வணக்கம்
 போய் வாருங்கள் அசோகமித்திரன் அய்யா

அப்பாவின் மடி சாய்ந்து அழுகிறேன்.

தோழர்கள் Aazhi Senthil Nathan Bala Murugan மற்றும் இளமதி ஆகியோரது தாயார் இயற்கை எய்தினார்கள் என்ற தகவலோடுதான் இன்று விடிந்தது.
புத்தகத் திருவிழாவில் இளமதியை சந்தித்தபோதே அம்மாவின் உடல்நிலை சன்னமாக பாதிப்போடுதான் இருந்ததென்று சொன்னார்.
பார்க்கனும் மதி என்றபோது அடுத்தமுறை சென்னை வரும்போது சொல்லுங்க அழைத்துப் போகிறேன் என்றார்.
இனி அது சாத்தியமில்லை.      

அப்பாவின் மடி சாய்ந்து அழுகிறேன்.

அம்மாவை, மாமியை, பாட்டியை இழந்து வாடும் அனைவரது கரம் பிடித்தும் அழுகிறேன்.

வணக்கம் திரு பர்னாலா

திரு ராஜீவ் அவர்களால் முடுக்கி விடப்பட்ட அன்றைய மத்திய அரசு அன்றைய திமுக அரசினை கலைப்பதற்கேதுவாக ஒரு அறிக்கையை அன்றைய ஆளுநர் மாண்பமை பர்னாலாவிடம் கேட்டபோது மறுத்தவர்.

ஆழ்ந்த இரங்கல்

அந்தத் தெருவின் பதினேழு வருட நம்பிக்கை விக்னேஷ்

இந்தக் குழந்தையின் பெயர் விக்னேஷ். பன்னிரெண்டாம் வகுப்பில் படித்துக் கொண்டிருந்தான்.

வியாழன் அதிகாலை மதுராந்தகம் அருகே நடந்த சாலை விபத்தில் மரணமடைந்திருக்கிறான். அவனோடு அந்த குட்டியானையை ஓட்டிச் சென்ற அவனது அண்ணனும் பக்கத்து வீட்டுப் பையனும் விபத்து நடந்த இடத்திலேயே மரணித்திருக்கிறார்கள்.

சவாரிக்கு போகும்போது பேச்சுத் துணைக்காக அந்த இருவரையும் வலுக்கட்டாயமாக அழைத்துப் போயிருக்கிறான்.

இரண்டு குழந்தைகளை ஒரே விபத்தில் அள்ளிக் கொடுத்திருக்கும் அந்தத் தாயைப் பார்த்து ஆறுதல் சொல்லிவர போனோம்.

எங்களைப் பார்த்ததும் வெடித்துக் கதறினார் அந்தத் தாய்.

1. இந்தத் தெருவோட படிப்பாளிப் புள்ளைய சாகக் கொடுத்துட்டேனே
2. சம்பாரிச்சுக் கொடுத்த ஒரு புள்ளையும் போயிட்டானே. இனி இருக்கிற ரெண்டு புள்ளைங்கள எப்படிக் கரையேத்துவேன்

பிசைகிறது.

விக்னேஷ் ரொம்பச் சுமாராகப் படிப்பவன். அவனை அந்தத் தெருவே படிப்பாளிப் பிள்ளை என்றும் தெருவில் இருந்த ஒரே ஒரு ஒரு படிப்பாளிப் பிள்ளையையும் தெரு பலி கொடுத்துவிட்டதாகவும் அழுகிறார்கள்.

யோசித்துப் பார்க்கிறேன்,

ரொம்பச் சுமாராகப் படிக்கிற அந்தக் குழந்தைதான் அந்தத் தெருவின் ஒரே படிப்பாளி என்றால் ‘முதல் தலைமுறை’ அளவைத் தொடவே விக்னேஷ் படித்து ஆளாகி இருக்க வேண்டும். அப்போதுதான் அவன் அந்தத் தெருவிலிருந்து பிள்ளைகளை உருவாக்கியிருக்கவோ அல்லது அவனது வெளிச்சத்தில் பிள்ளைகள் தோன்றியிருக்கவோ கூடும்

அந்தத் தெருவின் பதினேழு வருட நம்பிக்கை விக்னேஷ்

யோசிக்க யோசிக்க கலங்குகிறேன்

பொத்தல் கூரையை பாலித்தீன் கவரால் மறைத்திருக்கிறார்கள்.

உதவ நினைத்தவர்கள் சொல்லுங்கள். அவர்களது முகவரியையோ அல்லது வங்கி எண்ணையோ வாங்கித் தருகிறேன்

தோழர் திருவுடையான்

தோழர் திருவுடையான் நேற்றிரவு  சேலத்தில் நிகழ்ச்சியை முடிந்து ஊருக்குத் திரும்பிக் கொண்டிருந்தபோது  அவரது மகிழுந்து விபத்துக்குள்ளானதில் மரணமடைந்திருக்கிறார். இது மாதிரியான தோழர்களின் இழப்பு சொல்லொன்னாத் துயரினைத் தருகிறது.

25 லிருந்து 30 மேடைகளில் அவரோடு இணைந்து பணியாற்றும் வாய்ப்பினை பெற்றிருக்கிறேன்.

விபத்துகள் எப்போது வேண்டுமானாலும் நிகழலாம். ஆனாலும் பின்னிரவுப் பயணங்களை நிச்சயமாக தவிர்த்துவிட வேண்டும். அதற்கேற்றார் போல் நிகழ்ச்சி அமைப்பாளர்கள் கலைஞர்கள், பாடகர்கள் மற்றும் உரையாளர்கள் இரவு தங்கி காலை எழுந்து உணவருந்தி திரும்புகிறமாதிரி  ஏற்பாடுகளை செய்ய வேண்டும். மட்டுமல்ல, மேடை ஊழியர்களை நிச்சயமாகக் தங்கிச் செல்லுமாறு செய்ய வேண்டும்.

திருவுடையானுக்கான தோழர் Su Po Agathiyalingam அவர்களின் இரங்கல் என்னை விசும்ப வைத்து விட்டது. “இதுமாதிரி  வேண்டியவர்களின் மரணத்துக்கூட செல்ல முடிவதில்லை. தூரம் என்பதோடு வருவாயோ சேமிப்போ இல்லாத நிலையில் என்ன செய்வது” என்று எழுதியிருந்தார். படிக்க படிக்க வெடித்துவிட்டேன்

போய் வா தோழா

இன்னும் கொஞ்சம் பேசியிருக்கலாம்

உன் ஒரு நீண்ட பாடலின் மொத்த வார்த்தைகளை விட ஒன்றிரண்டு குறைவாய்த்தானிருக்கும் நம் கடைசி சந்திப்பில் நிகழ்ந்த உரையாடல்

இன்னும் கொஞ்சம் பேசியிருக்கலாம்.

ஏனப்பா இப்படி அவசர அவசரமாய் போகிறீர்கள் ஒவ்வொருவராய்.