”என் கல்வி என் உரிமை” அடுத்த பதிப்பு வந்துவிட்டது.
ஆறாவது பதிப்பு
எவ்வளவுதான் அடக்கிப் பார்த்தாலும் அனைத்தையும் மீறி மகிழ்ச்சி கசியவே செய்கிறது
Showing posts with label என் கல்வி என் உரிமை. Show all posts
Showing posts with label என் கல்வி என் உரிமை. Show all posts
Wednesday, December 5, 2018
என் கல்வி என் உரிமை
”என் கல்வி என் உரிமை” அடுத்த பதிப்பு வந்துவிட்டது.
ஆறாவது பதிப்பு
எவ்வளவுதான் அடக்கிப் பார்த்தாலும் அனைத்தையும் மீறி மகிழ்ச்சி கசியவே செய்கிறது
Monday, March 3, 2014
1096
சென்ற ஆண்டு பன்னிரண்டாம் வகுப்பு பொதுத் தேர்வில் மாநில அளவில் முதல் மதிப்பெண் அநேகமாக 1197 என்று நினைக்கிறேன். முதல் மதிப்பெண் பெற்றது ஒரு பெண் குழந்தை என்றும் நினைக்கிறேன். இப்படி நினைக்கிறேன் என்று சொல்வதற்குக் காரணம் உறுதியாய் எனக்குத் தெரியாது என்பதுதான்.
நண்பர்கள் கேட்கிறார்கள்,
“மேல் நிலைப் பள்ளி மாணவர்களுக்குப் பாடம் சொல்லித்தரும் நீயே இப்படி சொல்வது சரிதானா?”
சரியா தவறா என்றெல்லாம் எனக்குத் தெரியவில்லை. ஆனால் இந்த மதிப்பெண்கள், முதலிடம், மூன்றாமிடம் என்பதெல்லாம் ஒரு பொருட்டாகப் படுவதில்லை. யாருக்கேனும் இது தவறாகப் படும் பட்சத்தில் அவருக்கான எனது பதில்,
“இருந்துவிட்டுப் போகட்டும்”
தமிழகத்தில் அரசுப் பள்ளிகள், அரசு உதவி பெறும் பள்ளிகள், தன் நிதிப் பள்ளிகள் என்கிற வகையில் பெரிதும் சிறிதுமாய் ஏறத்தாழ 6000 மேல் நிலைப் பள்ளிகளாவது தேறும். இவை தவிர ஆங்கில வழிப் பள்ளிகள் வேறு.
நிறையக் குழந்தைகள் 1100 மதிப்பெண்களுக்குமேல் பெற்றிருக்கிறார்கள். 1148 மதிப்பெண்கள் பெற்ற ஒரு குழந்தைக்கு மருத்துவம் அரசுக் கோட்டாவில் கிடைக்கவில்லை. சக ஆசிரியர் ஒருவரின் மகள் 1123 மதிப்பெண்கள் பெற்றிருக்கிறாள். அவளுக்கு அவர்கள் விரும்புகிற பொறியியல் கல்லூரிகள் எதிலும் இடம் கிடைக்காது என்று சோர்ந்து போயிருக்கிறார்.
1115 மதிப்பெண்கள் எடுத்திருக்கக் கூடிய ஒரு குழந்தைக்கு மிகுந்த யோசனைக்குப் பிறகே இளங்கலை இயற்பியல் பிரிவில் சேர்த்துக் கொண்டார் அருட்சகோதரி ஒருவர்.
காரணம் இதுதான். 1150 மதிப்பெண்களுக்கும் மேல் மதிப்பெண்கள் பெற்றவர்களுக்கே பிரசித்தி பெற்ற கல்லூரிகளில் அரசு கோட்டாவின்வழி இடம் கிடைக்காது போலிருக்கிறது. மதிப்பெண்களை அள்ளிக் குவித்திருக்கிறார்கள் பிள்ளைகள்.
வஞ்சனையோ கஞ்சத்தனமோ இல்லாமல் வாழ்த்திவிடவேண்டும்.
ஆனால் இன்னொரு புறமும் இருக்கிறது
மேற்சொன்ன 6000 பள்ளிகளில் ஏறத்தாழ 3000 பள்ளிகளிலாவது ஆயிரத்திற்கும் குறைவான மதிப்பெண்களே குறைவான மதிப்பெண்களாக இருந்திருக்கும்.
எனில்,
மாநில அளவிலான இடத்தை கொஞ்சம் தள்ளி வைத்துவிட்டு இன்னொரு புறத்தைப் பார்ப்போம். 1197 எடுத்து மாநிலத்தில் முதல் மதிப்பெண் பெற்ற அதே குழந்தைதான் அந்தப் பள்ளியிலும் முதல் மாணவி.
அதே நேரத்தில் 900 மதிப்பெண்களைப் பெற்ற ஒரு குழந்தை அவனது அல்லது அவளது பள்ளியில் முதல் மாணவணாகவோ முதல் மாணவியாகவோ வந்திருக்க வாய்ப்பு உண்டு.
1197 மதிப்பெண்கள் பெற்ற மாணவியின் பெயர் அவளது பள்ளியின் BOARD OF HONOURS இல் பதிக்கப் படும் எனில் 900 மதிப்பெண்கள் பெற்று அவனது பள்ளியில் முதல் மதிப்பெண் பெறும் மாணவனது பெயர் அவனது பள்ளியின் " BOARD OF HONOURS" இல் பதிக்கப் படும்.
அவன் 1197 ம் இவன் 900 மும் பெறுவதற்கு அவர்களது படிப்பு மட்டுமே காரணம் அல்ல என்பதை கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். மாணவர்களின் சமூகப் பின்புலம் மட்டுமல்ல பள்ளியின் சமூகப் பின்புலமும் சேர்த்தே பரிசீலிக்கப் படவேண்டும்.
அந்தந்தப் பள்ளிகளின் கட்டுமான, கல்வி மற்றும் சமூகக் கட்டமைப்புகளும் சேர்ந்துதான் இரண்டு பள்ளிகளின் முதல் மதிப்பெண்களுக்கிடையே உள்ள வித்தியாசத்தத் தீர்மானிக்கின்றன.
அது 1197, இது 900. ஆனால் அது அது அந்தந்தப் பள்ளிகளின் முதல் மதிப்பெண்கள்.
அதை அந்தப் பள்ளி கொண்டாடுமெனில் இதை இந்தப் பள்ளி உச்சி மோர்ந்து கொண்டாடவேக் கொண்டாடும்.
இதில் இன்னொரு விஷயம் உண்டு.
900 மதிப்பெண்கள் பெற்ற மாணவன் பெயர் இந்தப் பள்ளியில் “BOARD OF HONOURS "இல் பதியப்பெறும் ஆனால் 1197 மதிப்பெண்கள் பெற்ற குழந்தை படித்த பள்ளியில் படிக்கும் ஒரு பிள்ளை 1170 பெற்றிருந்தாலும் அவன் பெயர் பலகையில் ஏறாது.
எனில்,
900 ஐ விட 1170 குறைவா எனில், இந்தப் பள்ளியில் 900 என்பது அந்தப் பள்ளியின் 1170 க்கு இணையானதே. மேலே பார்த்த விஷயங்களே இதற்கானக் காரணங்கள்.
அந்த வகையில் எங்கள் பள்ளியில் சென்ற ஆண்டு 975 மதிப்பெண்கள் பெற்றுமுதலிடம் பெற்ற ரஞ்சிதவள்ளி என்ற குழந்தைக்கு “ரோட்டரி”, மற்றும் “லயன்ஸ்” போன்ற அமைப்புகளும் சில தொண்டு நிறுவனங்களும் பொருளும் பரிசுகளுமாக கொடுக்கவே செய்தன.
1197 முதற்கொண்டு 750 மதிப்பெண்கள்வரை பெற்று அந்தந்த பள்ளிகளில் முதலிடத்தைப் பெற்றவர்கள் அனைவருமே இரண்டாண்டுகள் பள்ளிகளுக்கு சென்று படித்து, ஆசிரியர்களின் தொடர் கண்கானிப்பையும் ஆலோசனைகளையும் பெற்று, சிறப்பு வகுப்புகள் மற்றும் தனி வகுப்புகள் சென்று அவ்வப்போது தேர்வுகளை எழுதி, தயாரித்து கடந்து வந்தவர்கள்.
ஆனால் பள்ளியின் வாசலை ஒரு நாளும் மிதிக்காமல், எந்த ஆசிரியரின் வழிகாட்டுதலுமில்லாமல், சிறையிலிருந்தபடியே தேர்வெழுதி பேரறிவாளன் 1096 மதிப்பெண்கள் பெற்றிருக்கிறான்.
பொதுவாகவே நல்ல மதிப்பெண்களை எடுத்த பிள்ளைகளை படிக்க வைக்க வசதி இல்லாமல் வேலைக்கு அனுப்பும் பெற்றோரைப் பார்த்து ஏன் படிக்கிற பிள்ளையை இப்படி வீணடிக்கிறீங்க என்று கேட்போம்.
ஆனால் 1096 மதிப்பெண்கள் பெற்ற, நன்கு படிக்கிற பிள்ளைக்கு பணமோ பரிசுகளோகூட வேண்டாம்.
கொல்லவே கொல்வோம் என்றால் எப்படி?
இரண்டு பிள்ளைகளைப் பெற்ற ஒரு தந்தை இரண்டு கை ஏந்தி யாசிக்கிறேன்
அவனையும் மற்ற இருவரையும் உசிரோடு விடக்கூடாதா?
நண்பர்கள் கேட்கிறார்கள்,
“மேல் நிலைப் பள்ளி மாணவர்களுக்குப் பாடம் சொல்லித்தரும் நீயே இப்படி சொல்வது சரிதானா?”
சரியா தவறா என்றெல்லாம் எனக்குத் தெரியவில்லை. ஆனால் இந்த மதிப்பெண்கள், முதலிடம், மூன்றாமிடம் என்பதெல்லாம் ஒரு பொருட்டாகப் படுவதில்லை. யாருக்கேனும் இது தவறாகப் படும் பட்சத்தில் அவருக்கான எனது பதில்,
“இருந்துவிட்டுப் போகட்டும்”
தமிழகத்தில் அரசுப் பள்ளிகள், அரசு உதவி பெறும் பள்ளிகள், தன் நிதிப் பள்ளிகள் என்கிற வகையில் பெரிதும் சிறிதுமாய் ஏறத்தாழ 6000 மேல் நிலைப் பள்ளிகளாவது தேறும். இவை தவிர ஆங்கில வழிப் பள்ளிகள் வேறு.
நிறையக் குழந்தைகள் 1100 மதிப்பெண்களுக்குமேல் பெற்றிருக்கிறார்கள். 1148 மதிப்பெண்கள் பெற்ற ஒரு குழந்தைக்கு மருத்துவம் அரசுக் கோட்டாவில் கிடைக்கவில்லை. சக ஆசிரியர் ஒருவரின் மகள் 1123 மதிப்பெண்கள் பெற்றிருக்கிறாள். அவளுக்கு அவர்கள் விரும்புகிற பொறியியல் கல்லூரிகள் எதிலும் இடம் கிடைக்காது என்று சோர்ந்து போயிருக்கிறார்.
1115 மதிப்பெண்கள் எடுத்திருக்கக் கூடிய ஒரு குழந்தைக்கு மிகுந்த யோசனைக்குப் பிறகே இளங்கலை இயற்பியல் பிரிவில் சேர்த்துக் கொண்டார் அருட்சகோதரி ஒருவர்.
காரணம் இதுதான். 1150 மதிப்பெண்களுக்கும் மேல் மதிப்பெண்கள் பெற்றவர்களுக்கே பிரசித்தி பெற்ற கல்லூரிகளில் அரசு கோட்டாவின்வழி இடம் கிடைக்காது போலிருக்கிறது. மதிப்பெண்களை அள்ளிக் குவித்திருக்கிறார்கள் பிள்ளைகள்.
வஞ்சனையோ கஞ்சத்தனமோ இல்லாமல் வாழ்த்திவிடவேண்டும்.
ஆனால் இன்னொரு புறமும் இருக்கிறது
மேற்சொன்ன 6000 பள்ளிகளில் ஏறத்தாழ 3000 பள்ளிகளிலாவது ஆயிரத்திற்கும் குறைவான மதிப்பெண்களே குறைவான மதிப்பெண்களாக இருந்திருக்கும்.
எனில்,
மாநில அளவிலான இடத்தை கொஞ்சம் தள்ளி வைத்துவிட்டு இன்னொரு புறத்தைப் பார்ப்போம். 1197 எடுத்து மாநிலத்தில் முதல் மதிப்பெண் பெற்ற அதே குழந்தைதான் அந்தப் பள்ளியிலும் முதல் மாணவி.
அதே நேரத்தில் 900 மதிப்பெண்களைப் பெற்ற ஒரு குழந்தை அவனது அல்லது அவளது பள்ளியில் முதல் மாணவணாகவோ முதல் மாணவியாகவோ வந்திருக்க வாய்ப்பு உண்டு.
1197 மதிப்பெண்கள் பெற்ற மாணவியின் பெயர் அவளது பள்ளியின் BOARD OF HONOURS இல் பதிக்கப் படும் எனில் 900 மதிப்பெண்கள் பெற்று அவனது பள்ளியில் முதல் மதிப்பெண் பெறும் மாணவனது பெயர் அவனது பள்ளியின் " BOARD OF HONOURS" இல் பதிக்கப் படும்.
அவன் 1197 ம் இவன் 900 மும் பெறுவதற்கு அவர்களது படிப்பு மட்டுமே காரணம் அல்ல என்பதை கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். மாணவர்களின் சமூகப் பின்புலம் மட்டுமல்ல பள்ளியின் சமூகப் பின்புலமும் சேர்த்தே பரிசீலிக்கப் படவேண்டும்.
அந்தந்தப் பள்ளிகளின் கட்டுமான, கல்வி மற்றும் சமூகக் கட்டமைப்புகளும் சேர்ந்துதான் இரண்டு பள்ளிகளின் முதல் மதிப்பெண்களுக்கிடையே உள்ள வித்தியாசத்தத் தீர்மானிக்கின்றன.
அது 1197, இது 900. ஆனால் அது அது அந்தந்தப் பள்ளிகளின் முதல் மதிப்பெண்கள்.
அதை அந்தப் பள்ளி கொண்டாடுமெனில் இதை இந்தப் பள்ளி உச்சி மோர்ந்து கொண்டாடவேக் கொண்டாடும்.
இதில் இன்னொரு விஷயம் உண்டு.
900 மதிப்பெண்கள் பெற்ற மாணவன் பெயர் இந்தப் பள்ளியில் “BOARD OF HONOURS "இல் பதியப்பெறும் ஆனால் 1197 மதிப்பெண்கள் பெற்ற குழந்தை படித்த பள்ளியில் படிக்கும் ஒரு பிள்ளை 1170 பெற்றிருந்தாலும் அவன் பெயர் பலகையில் ஏறாது.
எனில்,
900 ஐ விட 1170 குறைவா எனில், இந்தப் பள்ளியில் 900 என்பது அந்தப் பள்ளியின் 1170 க்கு இணையானதே. மேலே பார்த்த விஷயங்களே இதற்கானக் காரணங்கள்.
அந்த வகையில் எங்கள் பள்ளியில் சென்ற ஆண்டு 975 மதிப்பெண்கள் பெற்றுமுதலிடம் பெற்ற ரஞ்சிதவள்ளி என்ற குழந்தைக்கு “ரோட்டரி”, மற்றும் “லயன்ஸ்” போன்ற அமைப்புகளும் சில தொண்டு நிறுவனங்களும் பொருளும் பரிசுகளுமாக கொடுக்கவே செய்தன.
1197 முதற்கொண்டு 750 மதிப்பெண்கள்வரை பெற்று அந்தந்த பள்ளிகளில் முதலிடத்தைப் பெற்றவர்கள் அனைவருமே இரண்டாண்டுகள் பள்ளிகளுக்கு சென்று படித்து, ஆசிரியர்களின் தொடர் கண்கானிப்பையும் ஆலோசனைகளையும் பெற்று, சிறப்பு வகுப்புகள் மற்றும் தனி வகுப்புகள் சென்று அவ்வப்போது தேர்வுகளை எழுதி, தயாரித்து கடந்து வந்தவர்கள்.
ஆனால் பள்ளியின் வாசலை ஒரு நாளும் மிதிக்காமல், எந்த ஆசிரியரின் வழிகாட்டுதலுமில்லாமல், சிறையிலிருந்தபடியே தேர்வெழுதி பேரறிவாளன் 1096 மதிப்பெண்கள் பெற்றிருக்கிறான்.
பொதுவாகவே நல்ல மதிப்பெண்களை எடுத்த பிள்ளைகளை படிக்க வைக்க வசதி இல்லாமல் வேலைக்கு அனுப்பும் பெற்றோரைப் பார்த்து ஏன் படிக்கிற பிள்ளையை இப்படி வீணடிக்கிறீங்க என்று கேட்போம்.
ஆனால் 1096 மதிப்பெண்கள் பெற்ற, நன்கு படிக்கிற பிள்ளைக்கு பணமோ பரிசுகளோகூட வேண்டாம்.
கொல்லவே கொல்வோம் என்றால் எப்படி?
இரண்டு பிள்ளைகளைப் பெற்ற ஒரு தந்தை இரண்டு கை ஏந்தி யாசிக்கிறேன்
அவனையும் மற்ற இருவரையும் உசிரோடு விடக்கூடாதா?
“ எதற்கும் உதவாத ஓராளும் எங்கும் இருக்க மாட்டான்”
சரியாக நினைவில் இல்லை. அநேகமாக சென்ற வெள்ளி என்று நினைக்கிறேன்.
அதில் ஒன்றும் பிரச்சினையும் இல்லை. எனவே அதில் நின்று குழம்பாமல் நகர்கிறேன்.
நானும் நண்பர் அன்பழகனும் சமயபுரம் சுங்கச் சாவடியில் (தோல் பிளாசா) நின்று கொண்டிருந்தோம். பேருந்து நிலையத்தில் நிற்காமல் வரும் பேருந்துகளும் இங்கு கண்டிப்பாக நின்றே போக வேண்டும் என்பதாலேயே சிலர் இந்த சுங்க வரி ஏற்பாட்டிற்கு ரசிகர்களாய் மாறிப் போயிருக்கிறார்கள்.
அந்த நேரம் பார்த்து எங்களிடம் மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் படித்த மாணவன் ஒருவன் ஒரு புன்னகையோடு எங்களை நோக்கி வந்தான்.
நான்கு பாடங்களில் தேர்ச்சி பெறாதவன். அவ்வளவாய் படிக்க மாட்டான் என்பதால் அவன் ஒன்றும் தெரியாத மக்கு என்பதாகத்தான் பள்ளியின் பொதுப் புத்தியில் பதிந்து போயிருந்தது.
வணங்கினான்.
வணங்கினோம்.
”என்னங்க சார் இந்தப் பக்கம் ப்ளாட் ஏதும் வாங்கிப் போட்டிருக்கீங்களா சார்?”
விட்டால் எங்கே தேர்ச்சி பெறாத தாள்களின் நிலை குறித்து கேட்டு விடுவோமோ என்ற பயத்தில் பிள்ளை முந்துகிறான் என்றே பட்டது.
“ எங்கப்பா இங்கல்லாம் வாங்குறது? ஏதேனும் ஒதுக்குப் புறமான கிராமத்தில் வாங்கினால்தான் உண்டு.”
“ஏன் சார் நகர்ப் புறத்தில் இப்படி ஜனங்கள் குவிகிறார்கள்?”
“பொழப்பு அங்கதானேப்பா கிடைக்குது”
” அது என்னவோ நெசம்தான் சார். பொழைக்கிறதுக்காக 10000 பேர் ஒரு நகரத்துக்கு வந்தா அவர்களது மளிகை, காய்கறி, பொழுதுபோக்கு, லாண்டரி, தேநீர்க் கடை, என்பது போல இன்னும் ஒரு 2000 பேர் குடியேற வேண்டி வருதே சார்”
“ஆமாம்பா”
ஆச்சரியம் தொற்றிக் கொள்ள வியப்பின் உச்சியில் நின்று அவனைக் கவனித்தேன்.
”ஜப்பான்லயும் இந்தப் பிரச்சினை வந்திருக்கு சார்”
“ம்...”
” அவன் புல்லட் ரயில் கொண்டு திறமையா ஜமாலிச்சிருக்கான் சார்”
உறை நிலைக்கு கிட்டத் தட்ட அருகில் சேர்ந்திருந்தேன்.
தொடர்ந்தான்,
”புல்லட் ரயில் 600 கிலோ மீட்டர் வேகத்துல போகும் சார்”
”ம்...”
“ அத இங்க கொண்டு வந்தா மதுரைலிருந்து சென்னைக்கு ஒரு மணி நேரம்தான். திருச்சி , விழுப்புரம் போன்ற முக்கிய இடங்களில் நின்று போனால் ஒன்றரை மணி நேரம்தான்”
“ம்...”
“ அப்புறம் ஏன் சார் சென்னையில் போய் குவியப் போகிறான்”
அசந்து போனேன். இதில் சாத்தியக் கூறுகள் குறித்து விவாதிக்க நிறைய இருந்தாலும் யோசிக்கவே வைத்தான்.
இவனையா மக்கு என்று கொண் டிருந்தோம்.
இவனைப் போன்ற பிள்ளைகளிடம் மனது விட்டுப் பேசினாலே நிறைய பிரச்சினைகள் தீர்ந்து போகும்.
கை குலுக்கினேன்.
எதற்கென்று விளங்கியதோ என்னவோ அவனும் சிரித்துக் கொண்டே கை குலுக்கினான்.
பேருந்து வந்தது.
கிளம்பினோம்.
1600 களின் துவக்கத்தில் கொமேனியஸ் சொன்னது உயிர்ப்போடு அசையில் வந்தது,
“ எதற்கும் உதவாத ஓராளும் எங்கும் இருக்க மாட்டான்”
அதில் ஒன்றும் பிரச்சினையும் இல்லை. எனவே அதில் நின்று குழம்பாமல் நகர்கிறேன்.
நானும் நண்பர் அன்பழகனும் சமயபுரம் சுங்கச் சாவடியில் (தோல் பிளாசா) நின்று கொண்டிருந்தோம். பேருந்து நிலையத்தில் நிற்காமல் வரும் பேருந்துகளும் இங்கு கண்டிப்பாக நின்றே போக வேண்டும் என்பதாலேயே சிலர் இந்த சுங்க வரி ஏற்பாட்டிற்கு ரசிகர்களாய் மாறிப் போயிருக்கிறார்கள்.
அந்த நேரம் பார்த்து எங்களிடம் மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் படித்த மாணவன் ஒருவன் ஒரு புன்னகையோடு எங்களை நோக்கி வந்தான்.
நான்கு பாடங்களில் தேர்ச்சி பெறாதவன். அவ்வளவாய் படிக்க மாட்டான் என்பதால் அவன் ஒன்றும் தெரியாத மக்கு என்பதாகத்தான் பள்ளியின் பொதுப் புத்தியில் பதிந்து போயிருந்தது.
வணங்கினான்.
வணங்கினோம்.
”என்னங்க சார் இந்தப் பக்கம் ப்ளாட் ஏதும் வாங்கிப் போட்டிருக்கீங்களா சார்?”
விட்டால் எங்கே தேர்ச்சி பெறாத தாள்களின் நிலை குறித்து கேட்டு விடுவோமோ என்ற பயத்தில் பிள்ளை முந்துகிறான் என்றே பட்டது.
“ எங்கப்பா இங்கல்லாம் வாங்குறது? ஏதேனும் ஒதுக்குப் புறமான கிராமத்தில் வாங்கினால்தான் உண்டு.”
“ஏன் சார் நகர்ப் புறத்தில் இப்படி ஜனங்கள் குவிகிறார்கள்?”
“பொழப்பு அங்கதானேப்பா கிடைக்குது”
” அது என்னவோ நெசம்தான் சார். பொழைக்கிறதுக்காக 10000 பேர் ஒரு நகரத்துக்கு வந்தா அவர்களது மளிகை, காய்கறி, பொழுதுபோக்கு, லாண்டரி, தேநீர்க் கடை, என்பது போல இன்னும் ஒரு 2000 பேர் குடியேற வேண்டி வருதே சார்”
“ஆமாம்பா”
ஆச்சரியம் தொற்றிக் கொள்ள வியப்பின் உச்சியில் நின்று அவனைக் கவனித்தேன்.
”ஜப்பான்லயும் இந்தப் பிரச்சினை வந்திருக்கு சார்”
“ம்...”
” அவன் புல்லட் ரயில் கொண்டு திறமையா ஜமாலிச்சிருக்கான் சார்”
உறை நிலைக்கு கிட்டத் தட்ட அருகில் சேர்ந்திருந்தேன்.
தொடர்ந்தான்,
”புல்லட் ரயில் 600 கிலோ மீட்டர் வேகத்துல போகும் சார்”
”ம்...”
“ அத இங்க கொண்டு வந்தா மதுரைலிருந்து சென்னைக்கு ஒரு மணி நேரம்தான். திருச்சி , விழுப்புரம் போன்ற முக்கிய இடங்களில் நின்று போனால் ஒன்றரை மணி நேரம்தான்”
“ம்...”
“ அப்புறம் ஏன் சார் சென்னையில் போய் குவியப் போகிறான்”
அசந்து போனேன். இதில் சாத்தியக் கூறுகள் குறித்து விவாதிக்க நிறைய இருந்தாலும் யோசிக்கவே வைத்தான்.
இவனையா மக்கு என்று கொண் டிருந்தோம்.
இவனைப் போன்ற பிள்ளைகளிடம் மனது விட்டுப் பேசினாலே நிறைய பிரச்சினைகள் தீர்ந்து போகும்.
கை குலுக்கினேன்.
எதற்கென்று விளங்கியதோ என்னவோ அவனும் சிரித்துக் கொண்டே கை குலுக்கினான்.
பேருந்து வந்தது.
கிளம்பினோம்.
1600 களின் துவக்கத்தில் கொமேனியஸ் சொன்னது உயிர்ப்போடு அசையில் வந்தது,
“ எதற்கும் உதவாத ஓராளும் எங்கும் இருக்க மாட்டான்”
கொண்டாடுவோம்
முதல்வர் ஜெயலலிதா அவர்களும் கலைஞர் அவர்களும் இன்று ஒரே நாளில் நான்கு முறை சந்தித்து முல்லைப் பெரியாறு அணை விவகாரம் குறித்து அக்கறையோடு ஆலோசித்தார்கள். ஆலோசனை முடிந்து திரும்பிய கலைஞர் அவர்களை முதல்வர் அவர்கள் வாசல் வரை வந்து புன்னகையோடு கை அசைத்து வழியனுப்பி வைத்தார்கள் என்று ஒரு செய்தி வந்தால் அதைக் கூட நம்பி விடலாம்.
தேர்தல் பிரச்சாரத்தில் கல்வி பேசு பொருளாயிருக்கிறது என்று சொன்னால் அதை நம்ப முடியாதுதான். அதுவும் அது அமெரிக்காவில் என்றால் நான்கும் மூன்றும் எட்டு என்பதை நம்புபவனால்கூட நம்ப முடியாதுதான்.
ஆனாலும் அது உண்மைதான்.
சலனமோ, சந்தேகமோ இலாமல் நம்புங்கள்.
தேர்தல் பிரச்சாரத்தில் கல்வி பேசு பொருளாயிருக்கிறது என்று சொன்னால் அதை நம்ப முடியாதுதான். அதுவும் அது அமெரிக்காவில் என்றால் நான்கும் மூன்றும் எட்டு என்பதை நம்புபவனால்கூட நம்ப முடியாதுதான்.
ஆனாலும் அது உண்மைதான்.
சலனமோ, சந்தேகமோ இலாமல் நம்புங்கள்.
கூப்பிய கரங்களோடு வாக்கு கேட்டுப் போகும் ஒபாமாவை சட்டையை பிடித்து உலுக்காத நிலையில், (வருகிற செய்திகளைப் பார்த்தால் அவரது அவரது சட்டை உலுக்கப் பட்டிருந்தால்கூட அதில் ஆச்சரியப் படுவதற்கு எதுவுமில்லை) மக்கள் கேட்கிறார்கள்,
“உலகில், ராணுவத்திற்காக அதிகம் செலவு செய்யும் முதல் பத்து நாடுகளின் மொத்த செலவைக் காட்டிலும் அமெரிக்காவின் ராணுவ செலவு அதிகமாக்கும் என்று பெருமை பொங்க பேசினீர்கள். எல்லை தாண்டிய பயங்கரவாதம் குறித்து ஏராளமாய் பேசினீர்கள்.
அதைப் பற்றி எல்லாம் எங்களுக்கு கவலை இல்லை.
என்ன செய்தீர்கள் இதுவரை கல்விக்காய்? அதை சொல்லுங்கள் முதலில்.
எப்போதாவது எங்கள் குழந்தைகளின் கல்வி குறித்து பேசியிருக்கிறீர்களா?
எப்போதாவது எங்கள் குழந்தைகளின் கல்வி குறித்து பேசியிருக்கிறீர்களா?
கல்விக்காக ஒரு போதும் பேசாத நீங்கள்,
மத்திய தர வர்க்கத்து அமெரிக்க குழந்தைகளுக்கே கல்வி கனவாய்ப் போயிருக்கிற நிலையில்,
உழைக்கும், ஏழை அமெரிக்கக் குழந்தைகளின் கனவிலிருந்தும் கல்வி களவாடப் பட்டு விட்ட சூழலில்,
அதைப் பற்றியெல்லாம் கொஞ்சமும் அக்கறையோ கவலையோ கொள்ளாத நீங்கள்,
எந்த முகத்தோடு வாக்கு கேட்டு வருகிறீர்கள்?” என்று நியாயமாக கேட்கிறார்கள்.
கதி கலங்கித்தான் நிற்கிறார் ஒபாமா.
அமெரிக்க அதிபருக்கான இரு வேட்பாளர்களுக்குமே கல்வி பெரும் சவாலைத் தந்திருக்கிறது.
" நாங்கள் உங்களை கவனித்துக் கொண்டிருக்கிறோம். கல்வி குறித்த உங்களது தொலை நோக்குத் திட்டமென்ன?
ஈரான், எகிப்து, எத்தியோப்பியா பற்றிய உங்கள் அப்பிப்பிராயமெல்லாம் எங்களுக்கு வேண்டாம்.
கல்வியை ஏன் மறந்தீர்கள்?
அமெரிக்கப் பள்ளிகளில் இருந்து மணிக்கு 857 மாணவர்கள் வெளியேறுகிறார்கள் என்ற உண்மையோ, 2007 இல் எடுக்கப்பட்ட ஒரு புள்ளி விவரப்படி வருடத்திற்கு 12 லட்சம் குழந்தைகள் இடை நின்று போகிறார்கள் என்ற உண்மையோ ஏன் உங்களுக்கு இதுவரை உறைக்காமலே போனது?
கல்வி குறித்த அக்கறை உள்ளவருக்கே எங்கள் வாக்கு” என்று உரத்து கூறுகிறார்கள்.
இதுவரை நேரடியாய் அரசியலில் ஈடுபட்டுப் பழக்கப் பட்டிராத கல்லூரி வாரியமும், நேஷனல் மால் என்ற அமைப்பும் தெருவுக்கு இறங்கி இடை நிற்றலுக்கு எதிராய் போராடத் தொடங்கியுள்ளன.
கல்வி குறித்த வாக்குறுதிகளே இந்த அமெரிக்க தேர்தலைத் தீர்மானிக்கப் போகிறது.
இதில் நாம் கொண்டாட என்ன இருக்கிறது?
இருக்கிறது.
இன்று அமெரிக்காவில் வீசும் புயல் நாளையோ நாளை மறு நாளோ இந்தியாவை வந்து சேரும்.
உலகத்தில் எந்த மண்ணில் தேர்தல் நடந்தாலும் இனி கல்வி அங்கு பேசு பொருளாய் மாறும் என்ற நம்பிக்கையே நமக்கு ஒரு புன்னகையைக் கொண்டு வந்து சேர்க்கிறது.
தீர்மானிக்கிற சக்தியாய் மாறியிருக்கிறது கல்வி.
புன்னகையோடு கொண்டாடுவோம்
" நாங்கள் உங்களை கவனித்துக் கொண்டிருக்கிறோம். கல்வி குறித்த உங்களது தொலை நோக்குத் திட்டமென்ன?
ஈரான், எகிப்து, எத்தியோப்பியா பற்றிய உங்கள் அப்பிப்பிராயமெல்லாம் எங்களுக்கு வேண்டாம்.
கல்வியை ஏன் மறந்தீர்கள்?
அமெரிக்கப் பள்ளிகளில் இருந்து மணிக்கு 857 மாணவர்கள் வெளியேறுகிறார்கள் என்ற உண்மையோ, 2007 இல் எடுக்கப்பட்ட ஒரு புள்ளி விவரப்படி வருடத்திற்கு 12 லட்சம் குழந்தைகள் இடை நின்று போகிறார்கள் என்ற உண்மையோ ஏன் உங்களுக்கு இதுவரை உறைக்காமலே போனது?
கல்வி குறித்த அக்கறை உள்ளவருக்கே எங்கள் வாக்கு” என்று உரத்து கூறுகிறார்கள்.
இதுவரை நேரடியாய் அரசியலில் ஈடுபட்டுப் பழக்கப் பட்டிராத கல்லூரி வாரியமும், நேஷனல் மால் என்ற அமைப்பும் தெருவுக்கு இறங்கி இடை நிற்றலுக்கு எதிராய் போராடத் தொடங்கியுள்ளன.
கல்வி குறித்த வாக்குறுதிகளே இந்த அமெரிக்க தேர்தலைத் தீர்மானிக்கப் போகிறது.
இதில் நாம் கொண்டாட என்ன இருக்கிறது?
இருக்கிறது.
இன்று அமெரிக்காவில் வீசும் புயல் நாளையோ நாளை மறு நாளோ இந்தியாவை வந்து சேரும்.
உலகத்தில் எந்த மண்ணில் தேர்தல் நடந்தாலும் இனி கல்வி அங்கு பேசு பொருளாய் மாறும் என்ற நம்பிக்கையே நமக்கு ஒரு புன்னகையைக் கொண்டு வந்து சேர்க்கிறது.
தீர்மானிக்கிற சக்தியாய் மாறியிருக்கிறது கல்வி.
புன்னகையோடு கொண்டாடுவோம்
அம்மாக்களுக்கே அது சாத்தியம்.
ஆசிரியர் அறையில் எல்லோரும் தாள் திருத்திக் கொண்டிருந்தோம்.
ஆறாம் வகுப்பு படிக்கும் குழந்தை ஒருத்தி தன்னை ஒரு பையன் கல்லால் அடித்துவிட்டான் என்ற புகாரோடும் ஒரு கல்லோடும் என்னிடம் வந்தாள்.
“ சார், எத்தன வாட்டி சொன்னாலும் கேக்காம இந்தக் கல்லாலேயே அடிக்கிறான் சார்”
நெசத்துக்குமே சின்னக் குழந்தைகளின் பிர்ச்சினைகளை சச்சரவுகளை தீர்த்து வைப்பதில் எனக்கு கொஞ்சமும் போதாது. எனவே அதிலிருந்து கழட்டிக் கொள்ள விரும்பினேன்.
“ உங்க க்ளாஸ் சார் யாருப்பா?”
“செல்வக்குமார் சார்”
“சரி , அப்ப அவர்கிட்ட போய் சொல்லுடா. இதுக்கு ஏன் என்கிட்ட வந்த?”
“செல்வகுமார் சார்தான் உங்ககிட்ட போய் சொல்ல சொன்னார்”
செல்வகுமாரும் எனது மாணவன்தான். ஏதோ திட்டத்தோடுதான் அனுப்பியிருக்கிறான் என்று ஒரு புன்னகையோடு நினைத்தவன்,
சரி சரி வகுப்புக்கு போயி அந்தப் பையன வரச் சொல்லு. ரெண்டு போட்டு அனுப்பறேன் என்று சொன்னவன் என்ன தோன்றியதோ தெரியவில்லை ”இங்க கொஞ்சம் வாயேன்” என்றேன்.
வந்தாள்.
“அந்தக் கல்லக் கொடு”
கொடுத்தாள்.
ஒரு புளியங்கொட்டையைவிட சற்று பெரியதாய் இருந்தது.
“ இதாலதான் அடித்தானா?”
“ஆமாம் சார்”
“சரி, இந்தக் கல்ல யாராவது ஒரு சார் மேல வீசச் சொன்னா எந்த சார் மேல வீசுவ?”
“எந்த சார் மேலேயும் வீச மாட்டேன் சார்”
“ சும்மா சொல்லுடா. யாரும் அடிக்க மாட்டாங்க”
“ சத்தியமா யார் மேலேயும் போட மாட்டேங்க சார்”
அதற்குள் இந்த விளையாட்டு பிடித்துப் போகவே எல்லோரும் ஆளாளுக்கு கேட்க ஆரம்பித்து விட்டார்கள். சேவியர் ஒரு படி மேலே போய் சொன்னா சாக்லேட் வாங்கித் தருவதாகவே சொன்னான்.
‘ யார் மேலேயும் போட மாட்டேன் சார்”
கனகராஜ் சாரை தனது பையனது படிப்பு சம்பந்தமாக பார்க்க வந்திருந்த ஒரு மாணவனின் அம்மா உள் புகுந்தார்.
“ இப்ப இந்தக் குட்டி எந்த சார் மேல கல்லப் போடுவான்னு தெரிஞ்சுக்கனும். அவ்வளவுதானே சார்?”
“ஆமாம்”:
“இங்க வாடா பாப்பா”
போனாள்.
“ உனக்கு யார ரொம்பப் பிடிக்கும்?”
“ எங்க அப்பாவ”
“பாப்பாக்கு எந்த சாமிய ரொம்பப் பிடிக்கும்?”
“ மாரியாயி”
“ சரி இப்ப மாரியாயி வந்து இந்தக் கல்ல ஒரு சார் மேல போடுன்னா என்ன செய்வ?”
“ போட மாட்டேன்”
“சரி, யார் மேலயாச்சும் போடலைனா உன் கண்ணையும் உங்க அப்பா கண்ணையும் புடுங்கிடுவேன்னு மாரியாயி சொன்னா என்னா செய்வ?”
பேசாமல் நின்றாள்.
“ மாரியாயி சொன்னத செய்யிலைனா ரெண்டு பேத்து கண்ணையும் பறிச்சிடும். ரொம்ப கோவக்கார சாமி. சொல்லு எந்த சாரு மேல போடுவ?”
மிகவும் தயங்கித் தயங்கி “ இந்த சார் மேல தான் என்று சொல்லிக் கொண்டே என்னை நோக்கி கை நீட்டினாள்”
எல்லோரும் சிரித்தோம். சேவியர் கொஞ்சம் அதிகமாக சிரித்தான்.
“எல்லாம் கேக்கற விதத்துல இருக்கு சார்”
ஆமாம் பிள்ளைகளிடம் கறக்க செரிவான கேள்விகள் அவசியம்.
அம்மாக்களுக்கே அது சாத்தியம்.
ஆறாம் வகுப்பு படிக்கும் குழந்தை ஒருத்தி தன்னை ஒரு பையன் கல்லால் அடித்துவிட்டான் என்ற புகாரோடும் ஒரு கல்லோடும் என்னிடம் வந்தாள்.
“ சார், எத்தன வாட்டி சொன்னாலும் கேக்காம இந்தக் கல்லாலேயே அடிக்கிறான் சார்”
நெசத்துக்குமே சின்னக் குழந்தைகளின் பிர்ச்சினைகளை சச்சரவுகளை தீர்த்து வைப்பதில் எனக்கு கொஞ்சமும் போதாது. எனவே அதிலிருந்து கழட்டிக் கொள்ள விரும்பினேன்.
“ உங்க க்ளாஸ் சார் யாருப்பா?”
“செல்வக்குமார் சார்”
“சரி , அப்ப அவர்கிட்ட போய் சொல்லுடா. இதுக்கு ஏன் என்கிட்ட வந்த?”
“செல்வகுமார் சார்தான் உங்ககிட்ட போய் சொல்ல சொன்னார்”
செல்வகுமாரும் எனது மாணவன்தான். ஏதோ திட்டத்தோடுதான் அனுப்பியிருக்கிறான் என்று ஒரு புன்னகையோடு நினைத்தவன்,
சரி சரி வகுப்புக்கு போயி அந்தப் பையன வரச் சொல்லு. ரெண்டு போட்டு அனுப்பறேன் என்று சொன்னவன் என்ன தோன்றியதோ தெரியவில்லை ”இங்க கொஞ்சம் வாயேன்” என்றேன்.
வந்தாள்.
“அந்தக் கல்லக் கொடு”
கொடுத்தாள்.
ஒரு புளியங்கொட்டையைவிட சற்று பெரியதாய் இருந்தது.
“ இதாலதான் அடித்தானா?”
“ஆமாம் சார்”
“சரி, இந்தக் கல்ல யாராவது ஒரு சார் மேல வீசச் சொன்னா எந்த சார் மேல வீசுவ?”
“எந்த சார் மேலேயும் வீச மாட்டேன் சார்”
“ சும்மா சொல்லுடா. யாரும் அடிக்க மாட்டாங்க”
“ சத்தியமா யார் மேலேயும் போட மாட்டேங்க சார்”
அதற்குள் இந்த விளையாட்டு பிடித்துப் போகவே எல்லோரும் ஆளாளுக்கு கேட்க ஆரம்பித்து விட்டார்கள். சேவியர் ஒரு படி மேலே போய் சொன்னா சாக்லேட் வாங்கித் தருவதாகவே சொன்னான்.
‘ யார் மேலேயும் போட மாட்டேன் சார்”
கனகராஜ் சாரை தனது பையனது படிப்பு சம்பந்தமாக பார்க்க வந்திருந்த ஒரு மாணவனின் அம்மா உள் புகுந்தார்.
“ இப்ப இந்தக் குட்டி எந்த சார் மேல கல்லப் போடுவான்னு தெரிஞ்சுக்கனும். அவ்வளவுதானே சார்?”
“ஆமாம்”:
“இங்க வாடா பாப்பா”
போனாள்.
“ உனக்கு யார ரொம்பப் பிடிக்கும்?”
“ எங்க அப்பாவ”
“பாப்பாக்கு எந்த சாமிய ரொம்பப் பிடிக்கும்?”
“ மாரியாயி”
“ சரி இப்ப மாரியாயி வந்து இந்தக் கல்ல ஒரு சார் மேல போடுன்னா என்ன செய்வ?”
“ போட மாட்டேன்”
“சரி, யார் மேலயாச்சும் போடலைனா உன் கண்ணையும் உங்க அப்பா கண்ணையும் புடுங்கிடுவேன்னு மாரியாயி சொன்னா என்னா செய்வ?”
பேசாமல் நின்றாள்.
“ மாரியாயி சொன்னத செய்யிலைனா ரெண்டு பேத்து கண்ணையும் பறிச்சிடும். ரொம்ப கோவக்கார சாமி. சொல்லு எந்த சாரு மேல போடுவ?”
மிகவும் தயங்கித் தயங்கி “ இந்த சார் மேல தான் என்று சொல்லிக் கொண்டே என்னை நோக்கி கை நீட்டினாள்”
எல்லோரும் சிரித்தோம். சேவியர் கொஞ்சம் அதிகமாக சிரித்தான்.
“எல்லாம் கேக்கற விதத்துல இருக்கு சார்”
ஆமாம் பிள்ளைகளிடம் கறக்க செரிவான கேள்விகள் அவசியம்.
அம்மாக்களுக்கே அது சாத்தியம்.
Friday, May 3, 2013
என் கல்வி என் உரிமை
“ கல்விக்கூடங்கள், முதலாளித்துவ வகுப்பு மனநிலையால் முழுமையாக ஆழ்த்தப் பட்டுவிட்டன. முதலாளிக்கு கீழ்ப்படிந்த கை ஆட்களையும், திறமையான தொழிலாளிகளையும் வழங்குவதுதான் அவற்றின் நோக்கம்.
வாழ்க்கையிலிருந்தும், அரசியலிலிருந்தும் பிரிக்கப் பட்ட கல்வி என்பது பொய்யும் பாசாங்கும் ஆகும்”
என்று லெனின் 1918 இல் சொன்னது இன்றையத் தேதியில் இந்தியாவிற்கு அதிலும் குறிப்பாக தமிழ்நாட்டிற்கு அச்சு அசலாக அப்படியே பொருந்துவதாக உள்ளது.
எவ்வளவுதான் பூசி மெழுகினாலும் இன்றைக்கு கல்வி முதலாளித்துவத்தின் கோரப் பிடிகளுக்குள் சிக்கிக் கொண்டுள்ளதை மறுக்க இயலாது.
முன்பெல்லாம் தள்ளுவண்டிகளில் குச்சி வல்லிக் கிழங்குகளை சீவி வானலியில் இட்டு வறுத்து மிளகாய் உப்புப் பொடி கலந்து சிப்ஸாக்கி பழைய செய்தித்தாளை கூம்பு வடிவத்தில் மடித்து அதற்குள் போட்டுத் தருவார்கள். ஒரு ரூபாய் இரண்டு ரூபாய்க்கு கிடைக்கும்.
கூலி வேலை பார்ப்பவர் முதல், கோமான் வரை யார் வேண்டுமானாலும் வாங்கலாம், யார் வேண்டுமானாலும் சாப்பிடலாம்.
இப்போது முதலாளித்துவத்தின் அகோரப் பசிக்கு இந்த சிப்சும் பலியாகிவிட்டது.
கண்ணாடிச்சுவர் பெருங்கடைகளுக்குள் வண்ண வண்ணமான ஷாஷே பைகளுக்குள் விதவிதமான சிப்ஸ் வர ஆரம்பித்துவிட்டன. பிரபலமான நடிகர்களும், கிரிக்கெட் வீரர்களும் எல்லா சேனல்களிலும் போட்டி போட்டுக்கொண்டு கோடிக் கணக்கில் பணத்தை வாங்கிக் கொண்டு இந்த சிப்ஸ் நிறுவனங்களின் விளம்பரப் படங்களில் நடித்துக் கொடுக்கின்றனர்.
தள்ளு வண்டிகளின் வியாபாரம் அறவே படுத்துக் கொண்டது.
இரண்டு வகையான விளைவுகளை இவை தந்துள்ளன.
1) சிறிய முதலீட்டோடு தள்ளுவண்டியில் சிப்ஸ் போட்டு வியாபாரம் செய்தவரின் பிழைப்பில் மண் விழுந்தது. அதேபோல ஒரு ரூபாய்க்கும் இரண்டு ரூபாய்க்கும் சிப்ஸ் வாங்கிச் சாப்பிட்ட ஏழைகளுக்கு சிப்ஸ் அந்நியப் பட்டுப் போனது.
2) ஏராளமான வேதிப் பொருட்களோடு இவை தயாராவதால் உடலுக்கு ஏராளமான நோய்களைக் கொண்டு வருவதுடன் மக்கும் தன்மையற்ற வண்ண உறைகளால் மண்ணையும் மாசுபடுத்துகின்றன.
இதே நுட்பத்தைதான் கல்வி நிலையங்களுக்கும் முதலாளித்துவம் விரிவு படுத்தியது.
போட்டக் காசை அதனினும் பண்மடங்கில் எடுப்பது என்பது வணிக யுக்தி. இப்போது எல்லா முதலாளிகளும் எதனினும் லாபம் கொழிக்கும் தொழிலாக கல்வியைப் பார்க்க ஆரம்பித்துவிட்டனர். கல்வி நோக்கி தனியார் காலடி எடுத்து வைத்ததுமே கல்வி அரசிடமிருந்தும் கல்வியாளர்களிடமிருந்தும் கழன்று போய் முதலாளிகளின் கையில் உட்கார்ந்து கொண்டது. பல கல்வி நிறுவனங்களில் தாளாளரை முதலாளி என்று அழைக்க ஆரம்பித்து ஓரிரு வருடங்களாகிவிட்டன.
வியாபாரத்தின் பிரதானக் கருவி விளம்பரம். கல்விக்கும் இப்போது விளம்பரம் தேவைப் படுகிறது. கல்வி நிறுவனங்களும் எல்லா சேனல்களிலும் தங்கள் கல்வி நிறுவனங்கள் குறித்து விளம்பரம் செய்கின்றன. இங்கும் நடிகர்களே விளம்பரத்திற்குப் பயன்படுத்தப் படுகின்றனர். விளம்பரத்திற்காக கோடி கோடியாய் செலவு செய்யப் படுகிறது.
வானுயர்ந்த கட்டிடங்கள், பேருந்து வசதி, வசீகரிக்கும் வண்ணங்களில் சீருடைகள், நுனி நாக்கு ஆங்கிலம் போன்ற நுணுக்கங்களில் மக்களை வசீகரித்து இழுத்து வீழ்த்திவிடுகின்றனர்.
ஏதோ ஆங்கிலமே சகலத்தையும் தீர்மானித்து சொர்கத்தைக் கட்டமைக்கும் என்ற இவர்களது பிம்ப வலையில் எப்படியோ பெரும்பகுதி பெற்றோர்கள் சாய்த்து போனார்கள். காய்கறி விற்பவரிலிருந்து உயரதிகாரிகள் வரைக்கும் இந்த வலையில் விழுந்ததோடு ஏதோ ஒரு புள்ளியில் அதற்கான பிரச்சாரகர்களாகவும் மாறிப் போகிறார்கள். வாய்ப்பு கிடைக்கும் போதெல்லாம்நம்மைப் பார்த்து சொல்கிறார்கள்,
“ புரியாமப் பேசாதீங்க சார். ஆங்கிலம் தெரியாமல் வெளிநாட்டுக்கெல்லாம் வேலைக்குப் போகமுடியுமா?”
அவர்கள் கேட்பதும் நியாயம்தானே என்று ஆங்காங்கே திரள் திரளாக ஆதரவு சக்திகளும் பெருகிக் கொண்டுதானுள்ளன.
எல்லோரும் வெளி நாட்டிற்கு வேலைக்குப் போகப் போவதில்லை. மூன்றிலிருந்து நான்குசதம் மட்டுமே அந்த வாய்ப்பினைப் பெறுகிறார்கள். அதுவும் பலநாடுகள் வெளிநாட்டிலிருந்து வேலைக்கான ஊழியர் இறக்குமதியை குறைத்துக் கொள்ளவும் , பையப் பைய நிறுத்திக் கொள்ளவும் இருக்கின்றன என்கிறபோது எல்லாக் குழந்தைகளையும் ஆங்கில வழியில் படிக்கவைப்பது தேவையா?
சரி அப்படியே அனைவருமே போவதாக வைத்துக் கொள்வோம். இப்போது தமிழ்நாட்டிற்கு எழுதப் படிக்கவே தெரியாத கூலித் தொழிலாளிகள் பீகாரிலிருந்தும் இன்னும் பல வட மாநிலங்களிலிருந்தும் வருகின்றனர்.
அவர்கள் எந்த சிறப்பு பயிற்சியும் இல்லாமலேயே மூன்று மாதங்களுக்குள் ஓரளவும் ஆறு மாதங்களுக்குள் முழுமையாகவும் தமிழைப் பேசக் கற்றுக் கொள்கின்றனர்.
படிப்பறிவே இல்லாத மக்களுக்கே இது சாத்தியப் படுகிறது. எனில்,நன்கு படித்து வெளி நாட்டிற்குப் போகிறவர்களுக்கு இது நிச்சயமாய் சாத்தியமே. தேவைப் படும் எனில் ஆங்கிலத்தை நன்கு கற்றுக் கொடுங்கள் அதற்காக கணிதத்தையும் அறிவியலையும் ஆங்கிலத்தில்தான் கற்றுக் கொடுப்போம் என்பது என்ன நியாயம்.
யாரும் அவ்வளவாய் கவனிக்காத ஒரு விஷயம் இருக்கிறது.
பல்வேறு இனங்களைச் சார்ந்தவர்கள் அதிகமாக குடியேறியுள்ள நாடுகளில் இங்கிலாந்தும் ஒன்று. இதன் விளைவாக இங்கிலாந்தில் உள்ள 1300 பள்ளிகளில் ஆங்கிலத்தை தாய்மொழியாகக் கொண்ட மாணவர்கள் சிறுபான்மையினராகி விட்டனர்.
“ ஆங்கிலத்தைத் தாய்மொழியாகக் கொண்டிராத குழந்தைகளுக்கு ஆங்கிலத்தில் கல்வி அளிப்பது அவ்வளவு எளிதல்ல. ஒவ்வொரு குழந்தைக்கும் ஆண்டுக்கு மூன்றாயிரம் பவுண்டுகள் அதிகம் செலவு பிடிக்கிறது. இத்தனையும் செய்தாலும் விளைவுகள் மிகக் கீழேயே உள்ளது. ஆங்கிலம் தெரியாத குழந்தைகளுக்கு ஆங்கில வழியில் கல்வி கொடுப்பது எளிதாயில்லை.
எனவே இங்கிலாந்தில் குடியேறுபவர்கள் ஆங்கிலத்தைக் கற்றுக் கொள்ளுங்கள் “
என்று இங்கிலாந்து பிரதமர் பிரவுண் கூறுவதாக தீக்கதிரில் சென்ற ஆண்டு ஒரு செய்தி வந்தது.
பிரவுன் சொல்வதன் சாரம் இதுதான்,
ஒருவனுக்கு எந்த மொழி தெரியுமோ அந்த மொழி வழியாகத்தான் கல்வியைத் தரவேண்டும். அல்லது எந்த மொழி வழி கல்வியைப் பெற ஒருவன் விரும்புகிறானோ அந்த மொழியினை அவன் முதலில் கற்க வேண்டும்.
இது சரியென்றே படுகிறது. ஆனால் நம் நாட்டில் காணப்படும் நிலை என்ன?
நமது மெட்ரிக் பள்ளிகளில் பெரும்பகுதி பள்ளிகளில் கற்பவருக்கும் கற்பிப்பவருக்கும் ஆங்கிலம் தெரியாது என்பதுதானே உண்மை.
எனில், இத்தகைய மெட்ரிக் பள்ளிகளில் படிப்பதால் மட்டும் ஒருவனுக்கு ஆங்கிலத்தில் உரையாட வந்துவிடப் போவதும் இல்லைதானே. ஆனாலும் எல்லாம் கடந்து ஒரு கேள்வி இருக்கிறது.
படிப்பவனுக்கும் ஆங்கிலம் தெரியாது, சொல்லித் தருபவருக்கும் ஆங்கிலம் தெரியாது. ஆனால் தேர்ச்சியும், மதிப்பெண்களும் மட்டும் எகிறிக் கொண்டு பாய்கிறதே. அது எப்படி?
இதற்காக பெரிய அளவில் மூளையை கசக்கத் தேவையில்லை. பிரதமருக்குத் தெரியாமல் 2G யில் இவ்வளவு ஊழல் நடந்திருக்க வாய்ப்பில்லை என்று சொல்வதற்கு எடுத்துக் கொள்ளவேண்டிய சிரமத்தைக் கூட இதற்கு எடுத்துக் கொள்ளத் தேவையில்லை. காரணம் அவ்வளவு எளிது.
கண்மூடித்தனமான மனப்பாடமும் , மீண்டும் மீண்டும் அதை எழுதிப் பார்க்க வைப்பதுமே இந்தத் தேர்ச்சி மற்றும் மதிப்பெண்களுக்கான பிரதான காரணம். அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக விலக்குகள் இருக்கலாம்.
இந்த முதலாளித்துவத்தின் அயோக்கியத்தனம் எது வரை போயுள்ளது என்றால், பல பிரபல பள்ளிகளில் சேர்க்கைக்காக மூன்று கிலோமீட்டர் தொலைவு வரிசை நிற்பதைப் பார்க்கிறோம். பல இடங்களில் போக்குவரத்து ஸ்தம்பித்துப் போயுள்ளது.பல இடங்களில் பெற்ரோர்களை உள்ளே விட மறுத்து காவலர்கள் கம்பைச் சுழற்றியஅனுபவமும் உண்டு.
இவ்வளவு கேவலப்பட்டும் இது மாதிரிப் பள்ளிகளில் தம் பிள்ளைகளை சேர்க்க பெற்றோர்கள் துடிக்க காரணம் என்ன/?
மேலே சொன்னதுதான். என்ன பாடு பட்டேனும் இங்கு சேர்த்துவிட்டால் பிள்ளைகள் நல்ல மதிப்பெண்களோடு வெளியே வந்து விடுவார்கள். நல்ல கல்லூரிகளில் இடம் கிடைக்கும். கிடைத்தால் கேபஸ் இண்டர்வியூக்களில் நல்ல வேலைக்குப் போய் நிறையச் சம்பாதித்து சொகுசாக வாழ்வார்கள்.
எல்லோரையும் 1100 கு குறையாமல் எடுக்க வேண்டும் என்பதற்காக என்னவெல்லாம் செய்கிறார்கள்.
11 ஆம் வகுப்பில் அந்த வகுப்பு பாடங்களை நடத்துவதே இல்லை அப்போதிருந்தே 12 ஆம் வகுப்பு பாடங்களை நடத்துகிறார்கள். அரசு மற்றும் அரசு உதவி பெறும் பள்ளிகளில் ஒரு ஆண்டு படிக்கும் ஒரு மாணவன் படிக்கும் பாடத்தை இங்கு இரண்டு ஆண்டு காலத்தில் படிக்க வாய்ப்புள்ளது.
அதையும் கூட அனைத்து பாடங்களிலும் கவனம் குவிப்பதில்லை. BLUE PRINT எடுத்து வைத்துக் கொண்டு மதிப்பெண்கள் இல்லாத பாடங்களைத் தவிர்த்து விடுகின்றனர்.
பதினோராம் வகுப்பு படித்து தேர்ச்சி பெறாமலே ஒருவன் பன்னிரெண்டாம் வகுப்பில் 1100 கும் அதிகமான மதிப்பெண்களைப் பெறமுடிகிறது.
பதினோராம் வகுப்பில் உள்ள மிக முக்கியமான பாடங்களைக் கற்காமல் போவதன் மூலம் எவ்வளவுதான் அதிகம் மதிப்பெண்களைப் பெற்ராலும் ஒரு மாணவனேராளம் இழக்கிறான்
கல்லாவை நிரப்பாது என்ற காரணத்தினாலேயே மெட்ரிக் பள்ளிகள் ஒப்புக்கு ஒரு வகுப்பை மட்டும் கலை பிரிவிற்கு ஒதுக்கும் அவலமும் நடக்கிறது. இப்படியே போனால் வரலாறு புவியியல் படிக்காத ஒரு சமூகம் வருவதற்கு வாய்ப்புண்டு.
இதற்கெல்லாம் காரணம் 11 ஆம் வகுப்பிற்கான தேர்வு முடிவுகளை அந்தந்தப் பள்ளிகளே தீர்மானித்துக் கொள்ளலாம் என்பதே.
இப்படி புற்றீசலாய் பெருகும் தனியார் மெட்ரிக் பள்ளிகளை ஒரு கட்டுக்குள் கொண்டு வருவது எப்படி?
11 ஆம் வகுப்பிற்கும் பொதுத் தேர்வையோ அல்லது மேல் நிலை வகுப்புகளுக்கு பருவத்தேர்வு முறைகளையோ கொண்டு வருவது மிக அவசியம். இதைச் செய்தாலே இந்த செயற்கையான தேர்ச்சியும், அகோர மதிப்பெண்களும் குறையும்.
இரண்டாண்டு பாடங்களை இரண்டாண்டுகள் எல்லோருமே படிக்க வேண்டிய கட்டாயம் வந்தால் இந்தப் பள்ளிகளுக்கு வெகு அருகில் அரசு மற்ரும் அரசு உதவி பெறும் பள்ளிகளின் தேர்ச்சியும் மதிப்பெண்களும் வந்துவிடும். பொதுமக்களிடம் இருக்கும் மோகம் குறைந்து போகும்.
தவறாய் ஊறிக் கிடக்கும் ஆங்கில மோகத்தை எப்பாடு பட்டேனும் போக்க வேண்டும் . அதற்கு அது குறித்து அக்கறையோடு பேசுவோர் முதலில் தங்கள் பிள்ளைகளை தமிழ் வழியில் படிக்க வைக்க முன் வர வேண்டும்.
இன்னொரு விஷயத்தையும் சொல்லிவிட வேண்டும் ஆங்கிலம் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும் என்பதை நாம் ஆங்கில மோகம் என்று கொள்ளவில்லை. பாடங்களை ஆங்கிலத்தில்தான் படிக்க வேண்டும் என்பதையே நாம் வறட்டுத் தனமான ஆங்கில மோகமாகப் பார்க்கிறோம்.
470 கும் மேல் எடுக்கும் மாணவர்களுக்கு மட்டுமே 11 ஆம் வகுப்பில் இடம் கொடுக்கும் பள்ளிகளை அரசு இழுத்து மூட வேண்டும். வியாபாரம்தான் என்றானபின் வியாபார பாஷையிலேயே ஒன்றைக் கேட்கலாம் என்று படுகிறது.
தனியார் ஒருவர் ஓட்டல் நடத்துகிறார். யார் வேண்டுமானாலும் போகலாம். சாப்பிடலாம். ஒரே நிபந்தனைதான். சாப்பிட்ட உணவிற்கு அவனிடம் காசு இருக்க வேண்டும்.
தனியார் ஒருவர் பேருந்து சேவை நடத்துகிறார். யார் வேண்டுமானாலும் அதில் ஏறலாம். என்ன பயணச்சீட்டு எடுக்க வேண்டும். அவ்வளவுதான்.
தனியார் மருத்துவ மனையில் ஒரு அறுவை சிகிச்சைக்கு 5 லட்சம் ரூபாய் எனில்., அதைக் கட்டக் கூடிய யாருக்கும் அந்த அறுவையை அங்கு செய்துவிட முடியும்.
10 வகுப்பு தேர்ச்சி பெற்றிருக்கக்கூடிய, கேட்கும் கட்டணத்தை செலுத்த தயாராக இருக்கிற, 350 மதிப்பெண்களைப் பெற்றிருக்கிற மாணவனுக்கு இதில் எந்தப் பள்ளியும் இடம் தராது.
அரசு சான்றிதழில் உயர்கல்வியில் சேரத் தகுதி பெற்றுள்ளான் என்று அரசு முத்திரையோடு சொல்லப் பட்டிருக்கும். ஆனாலும் சேர்க்க மாட்டார்கள். எனில் உயர் படிப்புக்கு தகுதி பெற்றவன் என்று அரசு சான்றளித்தது செல்லாதா?
நாம் நமது கோரிக்கையை கட்டணத்தோடு சுறுக்கிக் கொள்வது தவறென்றே படுகிறது. தேர்ச்சி பெற்று முதலில் வரக்கூடிய மாணவர்களை அவன் எடுத்துள்ள மதிப்பெண்களை கணக்கிலெடுத்துக் கொள்ளாமல் சேர்த்துக் கொள்ள வேண்டும் .
இதை செய்யட்டும். 10 ஆம் வகுப்பில் 300 மதிப்பெண்கள் மட்டும் பெற்ற மாணவனை நாங்கள் 1120 எடுக்க வைத்திருக்கிறோம் என்று சொல்லட்டும். பாராட்டுவோம். இப்படி ஒரு சட்டம் வந்தால் பாதிப் பள்ளிக்ள் துண்டைக் காணோம், துணியைக் காணோம் என்று இருந்த இடம் தெரியாமல் ஓடிவிடும்.
ஆனால் தான் நடத்திய தேர்வில் தேர்ச்சி பெற்றவனையே தேர்வு வைத்து வேலைக்கு எடுக்கும் அரசு இதை செய்யும் என்று நம்பவில்லை. எனவே இதற்கு அழுத்தமான ஒரு போராட்டம் தேவை.
புரட்சி வெற்றி பெற்ற கொஞ்ச நாட்களில் லெனின் பேசுகிறார்,
“தங்கள் சொந்த மொழியில் மக்கள் கல்வியைக் கற்கும் உரிமை நிறுவப் பட வேண்டும். எந்தக் கூட்டத்திலும் யாரும் அவர் மொழியில் பேசுவதற்கான உரிமையை உத்திரவாதப் படுத்த வேண்டும்”
ஒவ்வொரு பள்ளியிலும் ஆங்கிலத்தை பேச , எழுதக் கற்றுக் கொடுப்பதை கை ஏந்தி வரவேற்கவே செய்யலாம்.
எதையும் சரி செய்து விடலாம் முதலாளிகளிடமிருந்து கல்வியை அப்புறப் படுத்திவிட்டால்.
வாழ்க்கையிலிருந்தும், அரசியலிலிருந்தும் பிரிக்கப் பட்ட கல்வி என்பது பொய்யும் பாசாங்கும் ஆகும்”
என்று லெனின் 1918 இல் சொன்னது இன்றையத் தேதியில் இந்தியாவிற்கு அதிலும் குறிப்பாக தமிழ்நாட்டிற்கு அச்சு அசலாக அப்படியே பொருந்துவதாக உள்ளது.
எவ்வளவுதான் பூசி மெழுகினாலும் இன்றைக்கு கல்வி முதலாளித்துவத்தின் கோரப் பிடிகளுக்குள் சிக்கிக் கொண்டுள்ளதை மறுக்க இயலாது.
முன்பெல்லாம் தள்ளுவண்டிகளில் குச்சி வல்லிக் கிழங்குகளை சீவி வானலியில் இட்டு வறுத்து மிளகாய் உப்புப் பொடி கலந்து சிப்ஸாக்கி பழைய செய்தித்தாளை கூம்பு வடிவத்தில் மடித்து அதற்குள் போட்டுத் தருவார்கள். ஒரு ரூபாய் இரண்டு ரூபாய்க்கு கிடைக்கும்.
கூலி வேலை பார்ப்பவர் முதல், கோமான் வரை யார் வேண்டுமானாலும் வாங்கலாம், யார் வேண்டுமானாலும் சாப்பிடலாம்.
இப்போது முதலாளித்துவத்தின் அகோரப் பசிக்கு இந்த சிப்சும் பலியாகிவிட்டது.
கண்ணாடிச்சுவர் பெருங்கடைகளுக்குள் வண்ண வண்ணமான ஷாஷே பைகளுக்குள் விதவிதமான சிப்ஸ் வர ஆரம்பித்துவிட்டன. பிரபலமான நடிகர்களும், கிரிக்கெட் வீரர்களும் எல்லா சேனல்களிலும் போட்டி போட்டுக்கொண்டு கோடிக் கணக்கில் பணத்தை வாங்கிக் கொண்டு இந்த சிப்ஸ் நிறுவனங்களின் விளம்பரப் படங்களில் நடித்துக் கொடுக்கின்றனர்.
தள்ளு வண்டிகளின் வியாபாரம் அறவே படுத்துக் கொண்டது.
இரண்டு வகையான விளைவுகளை இவை தந்துள்ளன.
1) சிறிய முதலீட்டோடு தள்ளுவண்டியில் சிப்ஸ் போட்டு வியாபாரம் செய்தவரின் பிழைப்பில் மண் விழுந்தது. அதேபோல ஒரு ரூபாய்க்கும் இரண்டு ரூபாய்க்கும் சிப்ஸ் வாங்கிச் சாப்பிட்ட ஏழைகளுக்கு சிப்ஸ் அந்நியப் பட்டுப் போனது.
2) ஏராளமான வேதிப் பொருட்களோடு இவை தயாராவதால் உடலுக்கு ஏராளமான நோய்களைக் கொண்டு வருவதுடன் மக்கும் தன்மையற்ற வண்ண உறைகளால் மண்ணையும் மாசுபடுத்துகின்றன.
இதே நுட்பத்தைதான் கல்வி நிலையங்களுக்கும் முதலாளித்துவம் விரிவு படுத்தியது.
போட்டக் காசை அதனினும் பண்மடங்கில் எடுப்பது என்பது வணிக யுக்தி. இப்போது எல்லா முதலாளிகளும் எதனினும் லாபம் கொழிக்கும் தொழிலாக கல்வியைப் பார்க்க ஆரம்பித்துவிட்டனர். கல்வி நோக்கி தனியார் காலடி எடுத்து வைத்ததுமே கல்வி அரசிடமிருந்தும் கல்வியாளர்களிடமிருந்தும் கழன்று போய் முதலாளிகளின் கையில் உட்கார்ந்து கொண்டது. பல கல்வி நிறுவனங்களில் தாளாளரை முதலாளி என்று அழைக்க ஆரம்பித்து ஓரிரு வருடங்களாகிவிட்டன.
வியாபாரத்தின் பிரதானக் கருவி விளம்பரம். கல்விக்கும் இப்போது விளம்பரம் தேவைப் படுகிறது. கல்வி நிறுவனங்களும் எல்லா சேனல்களிலும் தங்கள் கல்வி நிறுவனங்கள் குறித்து விளம்பரம் செய்கின்றன. இங்கும் நடிகர்களே விளம்பரத்திற்குப் பயன்படுத்தப் படுகின்றனர். விளம்பரத்திற்காக கோடி கோடியாய் செலவு செய்யப் படுகிறது.
வானுயர்ந்த கட்டிடங்கள், பேருந்து வசதி, வசீகரிக்கும் வண்ணங்களில் சீருடைகள், நுனி நாக்கு ஆங்கிலம் போன்ற நுணுக்கங்களில் மக்களை வசீகரித்து இழுத்து வீழ்த்திவிடுகின்றனர்.
ஏதோ ஆங்கிலமே சகலத்தையும் தீர்மானித்து சொர்கத்தைக் கட்டமைக்கும் என்ற இவர்களது பிம்ப வலையில் எப்படியோ பெரும்பகுதி பெற்றோர்கள் சாய்த்து போனார்கள். காய்கறி விற்பவரிலிருந்து உயரதிகாரிகள் வரைக்கும் இந்த வலையில் விழுந்ததோடு ஏதோ ஒரு புள்ளியில் அதற்கான பிரச்சாரகர்களாகவும் மாறிப் போகிறார்கள். வாய்ப்பு கிடைக்கும் போதெல்லாம்நம்மைப் பார்த்து சொல்கிறார்கள்,
“ புரியாமப் பேசாதீங்க சார். ஆங்கிலம் தெரியாமல் வெளிநாட்டுக்கெல்லாம் வேலைக்குப் போகமுடியுமா?”
அவர்கள் கேட்பதும் நியாயம்தானே என்று ஆங்காங்கே திரள் திரளாக ஆதரவு சக்திகளும் பெருகிக் கொண்டுதானுள்ளன.
எல்லோரும் வெளி நாட்டிற்கு வேலைக்குப் போகப் போவதில்லை. மூன்றிலிருந்து நான்குசதம் மட்டுமே அந்த வாய்ப்பினைப் பெறுகிறார்கள். அதுவும் பலநாடுகள் வெளிநாட்டிலிருந்து வேலைக்கான ஊழியர் இறக்குமதியை குறைத்துக் கொள்ளவும் , பையப் பைய நிறுத்திக் கொள்ளவும் இருக்கின்றன என்கிறபோது எல்லாக் குழந்தைகளையும் ஆங்கில வழியில் படிக்கவைப்பது தேவையா?
சரி அப்படியே அனைவருமே போவதாக வைத்துக் கொள்வோம். இப்போது தமிழ்நாட்டிற்கு எழுதப் படிக்கவே தெரியாத கூலித் தொழிலாளிகள் பீகாரிலிருந்தும் இன்னும் பல வட மாநிலங்களிலிருந்தும் வருகின்றனர்.
அவர்கள் எந்த சிறப்பு பயிற்சியும் இல்லாமலேயே மூன்று மாதங்களுக்குள் ஓரளவும் ஆறு மாதங்களுக்குள் முழுமையாகவும் தமிழைப் பேசக் கற்றுக் கொள்கின்றனர்.
படிப்பறிவே இல்லாத மக்களுக்கே இது சாத்தியப் படுகிறது. எனில்,நன்கு படித்து வெளி நாட்டிற்குப் போகிறவர்களுக்கு இது நிச்சயமாய் சாத்தியமே. தேவைப் படும் எனில் ஆங்கிலத்தை நன்கு கற்றுக் கொடுங்கள் அதற்காக கணிதத்தையும் அறிவியலையும் ஆங்கிலத்தில்தான் கற்றுக் கொடுப்போம் என்பது என்ன நியாயம்.
யாரும் அவ்வளவாய் கவனிக்காத ஒரு விஷயம் இருக்கிறது.
பல்வேறு இனங்களைச் சார்ந்தவர்கள் அதிகமாக குடியேறியுள்ள நாடுகளில் இங்கிலாந்தும் ஒன்று. இதன் விளைவாக இங்கிலாந்தில் உள்ள 1300 பள்ளிகளில் ஆங்கிலத்தை தாய்மொழியாகக் கொண்ட மாணவர்கள் சிறுபான்மையினராகி விட்டனர்.
“ ஆங்கிலத்தைத் தாய்மொழியாகக் கொண்டிராத குழந்தைகளுக்கு ஆங்கிலத்தில் கல்வி அளிப்பது அவ்வளவு எளிதல்ல. ஒவ்வொரு குழந்தைக்கும் ஆண்டுக்கு மூன்றாயிரம் பவுண்டுகள் அதிகம் செலவு பிடிக்கிறது. இத்தனையும் செய்தாலும் விளைவுகள் மிகக் கீழேயே உள்ளது. ஆங்கிலம் தெரியாத குழந்தைகளுக்கு ஆங்கில வழியில் கல்வி கொடுப்பது எளிதாயில்லை.
எனவே இங்கிலாந்தில் குடியேறுபவர்கள் ஆங்கிலத்தைக் கற்றுக் கொள்ளுங்கள் “
என்று இங்கிலாந்து பிரதமர் பிரவுண் கூறுவதாக தீக்கதிரில் சென்ற ஆண்டு ஒரு செய்தி வந்தது.
பிரவுன் சொல்வதன் சாரம் இதுதான்,
ஒருவனுக்கு எந்த மொழி தெரியுமோ அந்த மொழி வழியாகத்தான் கல்வியைத் தரவேண்டும். அல்லது எந்த மொழி வழி கல்வியைப் பெற ஒருவன் விரும்புகிறானோ அந்த மொழியினை அவன் முதலில் கற்க வேண்டும்.
இது சரியென்றே படுகிறது. ஆனால் நம் நாட்டில் காணப்படும் நிலை என்ன?
நமது மெட்ரிக் பள்ளிகளில் பெரும்பகுதி பள்ளிகளில் கற்பவருக்கும் கற்பிப்பவருக்கும் ஆங்கிலம் தெரியாது என்பதுதானே உண்மை.
எனில், இத்தகைய மெட்ரிக் பள்ளிகளில் படிப்பதால் மட்டும் ஒருவனுக்கு ஆங்கிலத்தில் உரையாட வந்துவிடப் போவதும் இல்லைதானே. ஆனாலும் எல்லாம் கடந்து ஒரு கேள்வி இருக்கிறது.
படிப்பவனுக்கும் ஆங்கிலம் தெரியாது, சொல்லித் தருபவருக்கும் ஆங்கிலம் தெரியாது. ஆனால் தேர்ச்சியும், மதிப்பெண்களும் மட்டும் எகிறிக் கொண்டு பாய்கிறதே. அது எப்படி?
இதற்காக பெரிய அளவில் மூளையை கசக்கத் தேவையில்லை. பிரதமருக்குத் தெரியாமல் 2G யில் இவ்வளவு ஊழல் நடந்திருக்க வாய்ப்பில்லை என்று சொல்வதற்கு எடுத்துக் கொள்ளவேண்டிய சிரமத்தைக் கூட இதற்கு எடுத்துக் கொள்ளத் தேவையில்லை. காரணம் அவ்வளவு எளிது.
கண்மூடித்தனமான மனப்பாடமும் , மீண்டும் மீண்டும் அதை எழுதிப் பார்க்க வைப்பதுமே இந்தத் தேர்ச்சி மற்றும் மதிப்பெண்களுக்கான பிரதான காரணம். அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக விலக்குகள் இருக்கலாம்.
இந்த முதலாளித்துவத்தின் அயோக்கியத்தனம் எது வரை போயுள்ளது என்றால், பல பிரபல பள்ளிகளில் சேர்க்கைக்காக மூன்று கிலோமீட்டர் தொலைவு வரிசை நிற்பதைப் பார்க்கிறோம். பல இடங்களில் போக்குவரத்து ஸ்தம்பித்துப் போயுள்ளது.பல இடங்களில் பெற்ரோர்களை உள்ளே விட மறுத்து காவலர்கள் கம்பைச் சுழற்றியஅனுபவமும் உண்டு.
இவ்வளவு கேவலப்பட்டும் இது மாதிரிப் பள்ளிகளில் தம் பிள்ளைகளை சேர்க்க பெற்றோர்கள் துடிக்க காரணம் என்ன/?
மேலே சொன்னதுதான். என்ன பாடு பட்டேனும் இங்கு சேர்த்துவிட்டால் பிள்ளைகள் நல்ல மதிப்பெண்களோடு வெளியே வந்து விடுவார்கள். நல்ல கல்லூரிகளில் இடம் கிடைக்கும். கிடைத்தால் கேபஸ் இண்டர்வியூக்களில் நல்ல வேலைக்குப் போய் நிறையச் சம்பாதித்து சொகுசாக வாழ்வார்கள்.
எல்லோரையும் 1100 கு குறையாமல் எடுக்க வேண்டும் என்பதற்காக என்னவெல்லாம் செய்கிறார்கள்.
11 ஆம் வகுப்பில் அந்த வகுப்பு பாடங்களை நடத்துவதே இல்லை அப்போதிருந்தே 12 ஆம் வகுப்பு பாடங்களை நடத்துகிறார்கள். அரசு மற்றும் அரசு உதவி பெறும் பள்ளிகளில் ஒரு ஆண்டு படிக்கும் ஒரு மாணவன் படிக்கும் பாடத்தை இங்கு இரண்டு ஆண்டு காலத்தில் படிக்க வாய்ப்புள்ளது.
அதையும் கூட அனைத்து பாடங்களிலும் கவனம் குவிப்பதில்லை. BLUE PRINT எடுத்து வைத்துக் கொண்டு மதிப்பெண்கள் இல்லாத பாடங்களைத் தவிர்த்து விடுகின்றனர்.
பதினோராம் வகுப்பு படித்து தேர்ச்சி பெறாமலே ஒருவன் பன்னிரெண்டாம் வகுப்பில் 1100 கும் அதிகமான மதிப்பெண்களைப் பெறமுடிகிறது.
பதினோராம் வகுப்பில் உள்ள மிக முக்கியமான பாடங்களைக் கற்காமல் போவதன் மூலம் எவ்வளவுதான் அதிகம் மதிப்பெண்களைப் பெற்ராலும் ஒரு மாணவனேராளம் இழக்கிறான்
கல்லாவை நிரப்பாது என்ற காரணத்தினாலேயே மெட்ரிக் பள்ளிகள் ஒப்புக்கு ஒரு வகுப்பை மட்டும் கலை பிரிவிற்கு ஒதுக்கும் அவலமும் நடக்கிறது. இப்படியே போனால் வரலாறு புவியியல் படிக்காத ஒரு சமூகம் வருவதற்கு வாய்ப்புண்டு.
இதற்கெல்லாம் காரணம் 11 ஆம் வகுப்பிற்கான தேர்வு முடிவுகளை அந்தந்தப் பள்ளிகளே தீர்மானித்துக் கொள்ளலாம் என்பதே.
இப்படி புற்றீசலாய் பெருகும் தனியார் மெட்ரிக் பள்ளிகளை ஒரு கட்டுக்குள் கொண்டு வருவது எப்படி?
11 ஆம் வகுப்பிற்கும் பொதுத் தேர்வையோ அல்லது மேல் நிலை வகுப்புகளுக்கு பருவத்தேர்வு முறைகளையோ கொண்டு வருவது மிக அவசியம். இதைச் செய்தாலே இந்த செயற்கையான தேர்ச்சியும், அகோர மதிப்பெண்களும் குறையும்.
இரண்டாண்டு பாடங்களை இரண்டாண்டுகள் எல்லோருமே படிக்க வேண்டிய கட்டாயம் வந்தால் இந்தப் பள்ளிகளுக்கு வெகு அருகில் அரசு மற்ரும் அரசு உதவி பெறும் பள்ளிகளின் தேர்ச்சியும் மதிப்பெண்களும் வந்துவிடும். பொதுமக்களிடம் இருக்கும் மோகம் குறைந்து போகும்.
தவறாய் ஊறிக் கிடக்கும் ஆங்கில மோகத்தை எப்பாடு பட்டேனும் போக்க வேண்டும் . அதற்கு அது குறித்து அக்கறையோடு பேசுவோர் முதலில் தங்கள் பிள்ளைகளை தமிழ் வழியில் படிக்க வைக்க முன் வர வேண்டும்.
இன்னொரு விஷயத்தையும் சொல்லிவிட வேண்டும் ஆங்கிலம் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும் என்பதை நாம் ஆங்கில மோகம் என்று கொள்ளவில்லை. பாடங்களை ஆங்கிலத்தில்தான் படிக்க வேண்டும் என்பதையே நாம் வறட்டுத் தனமான ஆங்கில மோகமாகப் பார்க்கிறோம்.
470 கும் மேல் எடுக்கும் மாணவர்களுக்கு மட்டுமே 11 ஆம் வகுப்பில் இடம் கொடுக்கும் பள்ளிகளை அரசு இழுத்து மூட வேண்டும். வியாபாரம்தான் என்றானபின் வியாபார பாஷையிலேயே ஒன்றைக் கேட்கலாம் என்று படுகிறது.
தனியார் ஒருவர் ஓட்டல் நடத்துகிறார். யார் வேண்டுமானாலும் போகலாம். சாப்பிடலாம். ஒரே நிபந்தனைதான். சாப்பிட்ட உணவிற்கு அவனிடம் காசு இருக்க வேண்டும்.
தனியார் ஒருவர் பேருந்து சேவை நடத்துகிறார். யார் வேண்டுமானாலும் அதில் ஏறலாம். என்ன பயணச்சீட்டு எடுக்க வேண்டும். அவ்வளவுதான்.
தனியார் மருத்துவ மனையில் ஒரு அறுவை சிகிச்சைக்கு 5 லட்சம் ரூபாய் எனில்., அதைக் கட்டக் கூடிய யாருக்கும் அந்த அறுவையை அங்கு செய்துவிட முடியும்.
10 வகுப்பு தேர்ச்சி பெற்றிருக்கக்கூடிய, கேட்கும் கட்டணத்தை செலுத்த தயாராக இருக்கிற, 350 மதிப்பெண்களைப் பெற்றிருக்கிற மாணவனுக்கு இதில் எந்தப் பள்ளியும் இடம் தராது.
அரசு சான்றிதழில் உயர்கல்வியில் சேரத் தகுதி பெற்றுள்ளான் என்று அரசு முத்திரையோடு சொல்லப் பட்டிருக்கும். ஆனாலும் சேர்க்க மாட்டார்கள். எனில் உயர் படிப்புக்கு தகுதி பெற்றவன் என்று அரசு சான்றளித்தது செல்லாதா?
நாம் நமது கோரிக்கையை கட்டணத்தோடு சுறுக்கிக் கொள்வது தவறென்றே படுகிறது. தேர்ச்சி பெற்று முதலில் வரக்கூடிய மாணவர்களை அவன் எடுத்துள்ள மதிப்பெண்களை கணக்கிலெடுத்துக் கொள்ளாமல் சேர்த்துக் கொள்ள வேண்டும் .
இதை செய்யட்டும். 10 ஆம் வகுப்பில் 300 மதிப்பெண்கள் மட்டும் பெற்ற மாணவனை நாங்கள் 1120 எடுக்க வைத்திருக்கிறோம் என்று சொல்லட்டும். பாராட்டுவோம். இப்படி ஒரு சட்டம் வந்தால் பாதிப் பள்ளிக்ள் துண்டைக் காணோம், துணியைக் காணோம் என்று இருந்த இடம் தெரியாமல் ஓடிவிடும்.
ஆனால் தான் நடத்திய தேர்வில் தேர்ச்சி பெற்றவனையே தேர்வு வைத்து வேலைக்கு எடுக்கும் அரசு இதை செய்யும் என்று நம்பவில்லை. எனவே இதற்கு அழுத்தமான ஒரு போராட்டம் தேவை.
புரட்சி வெற்றி பெற்ற கொஞ்ச நாட்களில் லெனின் பேசுகிறார்,
“தங்கள் சொந்த மொழியில் மக்கள் கல்வியைக் கற்கும் உரிமை நிறுவப் பட வேண்டும். எந்தக் கூட்டத்திலும் யாரும் அவர் மொழியில் பேசுவதற்கான உரிமையை உத்திரவாதப் படுத்த வேண்டும்”
ஒவ்வொரு பள்ளியிலும் ஆங்கிலத்தை பேச , எழுதக் கற்றுக் கொடுப்பதை கை ஏந்தி வரவேற்கவே செய்யலாம்.
எதையும் சரி செய்து விடலாம் முதலாளிகளிடமிருந்து கல்வியை அப்புறப் படுத்திவிட்டால்.
Wednesday, February 20, 2013
6B னா சும்மாவா
மதியம் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தோம்.
“AHM சாரப் பார்க்கனும்.”
அன்பழகன் கை நீட்டிச் சுட்டவே என்னிடம் வந்தாள் அந்தக் குட்டி தேவதை.
“ என்னை ஏன் சார் கீழ உட்கார வச்சீங்க. பெஞ்ச் ல உக்கார வையுங்க சார்”
ஒன்றும் புரியாது போகவே திரு திருவென முழித்தேன்.
“ஏங்கிளாசு பாப்பாதான்” சேவியர் சொன்னான்.
இடது கையால் அவளை அணைத்தபடியே கேட்டேன்,
“ என்ன சாமி”
“ கீழ உட்கார முடியல. கால் வலிக்குது. பெஞ்ச் வேணும்”
இப்பொழுதும் ஒன்றும் புரியாது போகவே திறு திறு என்று விழிப்பதைத் தவிர வேறு வழியில்லை.
இப்பொழுதும் ஒன்றும் புரியாது போகவே திறு திறு என்று விழிப்பதைத் தவிர வேறு வழியில்லை.
விழித்தேன்.
“ வேற ஒன்னும் இல்ல சார், ரெண்டு புள்ளைங்கள கீழ உட்கார வச்சோம்ல. அதுல ஒன்னுதான் இது”
சேவியர் சொன்னான்.
புரிந்தது.
திருப்புத் தேர்வுக்காக அறை ஒதுக்கிய போது இரண்டு ஆறாம் வகுப்பு குழந்தைகளுக்காக ஒரு அறை ஒதுக்க வேண்டி வந்தது. சிறு பிள்ளைகள் தானே என்று இருக்கிற அறை ஒன்றிலேயே கீழே உட்கார வைத்தோம். வந்து விட்டாள்.
சிரித்துக் கொண்டே சொன்னேன்,
”சரிங்க கிழவி, போங்க வரேன்”
“ பெஞ்ச் எடுத்துட்டு வாங்க” சிரித்துக் கொண்டே ஓடி விட்டாள்.
“சரியாந்திர வெடிப் புள்ளடா சேவி”
“6B னா சும்மாவா?”
அவன் வகுப்புக் குழந்தை அவள்.
எல்லோரும் என்னை நக்கலடித்தார்கள். அவளிடம் நான் வறுபட்டதில் எல்லோருக்கும் ஏகத்துக்கும் மகிழ்ச்சி.
போய் ஒரு பெஞ்ச் போட்டு அவளை உட்கார வைத்தேன்.
சிரித்தாள்.
இப்ப சந்தோசமா கிழவிக்கு. அவளுக்கு ஒரு முத்தம் கொடுத்துவிட்டு வந்தேன்.
சிரித்தாள்.
பெரிய பெரிய பள்ளிகளெல்லாம் தங்கள் பள்ளிகள் உருவாக்கிய மருத்துவர்கள், பொறியியல் வல்லுநர்கள், மாவட்ட ஆட்சித் தலைவர்கள் ஆகியோரின் எண்ணிக்கையில் பெருமை பட்டுக் கொள்வார்கள்.
உறுதியாய் சொல்லலாம்,
நாங்கள் கங்குகளை தயாரித்து சமூகத்திற்கு தருகிறோம்.
பெரிய பெரிய பள்ளிகளெல்லாம் தங்கள் பள்ளிகள் உருவாக்கிய மருத்துவர்கள், பொறியியல் வல்லுநர்கள், மாவட்ட ஆட்சித் தலைவர்கள் ஆகியோரின் எண்ணிக்கையில் பெருமை பட்டுக் கொள்வார்கள்.
உறுதியாய் சொல்லலாம்,
நாங்கள் கங்குகளை தயாரித்து சமூகத்திற்கு தருகிறோம்.
முதலில் சேவியருக்கு கை கொடுக்க வேண்டும். சரியாய் வளர்த்திருக்கிறான்.
Saturday, January 19, 2013
அப்படித்தானோ?
இன்று வழக்கம் போல சமயபுரம் தோல் ப்ளாசாவில் இறங்கி பள்ளிக்கு நடந்து கொண்டிருக்கிறேன்.
ஒரு பத்து அல்லது இருபது தப்படிதான் போயிருப்பேன். மின்னலென ஒரு பெண் மொபெடில் என்னை முந்திச் சென்று மறித்து நின்றாள்.
ஆறேழு ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் என்னிடம் பன்னிரண்டாம் வகுப்பு படித்தக் குழந்தை.
“ஏய் வாய், எப்படி இருக்க?”
“ நல்லா இருக்கேன் சார். ஆமா ஏன் சார் இப்படி எளச்சுப் போனீங்க”
“வயசாகுதுல்லடா. 50 ஆச்சு. இனி அப்படித்தான்”
“ லூசா சார் நீங்க. ”
(மிரண்டுடாதீங்க. கீர்த்தி மட்டுமல்ல, இவள் மட்டுமல்ல,இப்போது என்னிடம் படித்துக் கொண்டிருக்கும் குழந்தைகளும் இப்படித்தான் பேசுவார்கள்)
“ நானாடி லூசு?”
“பின்ன. அப்பாவுக்கு 55 ஆகுது. எனக்கென்ன வயசா ஆச்சுன்னு டை அடிச்சு எவ்வளவு ஸ்மார்ட்டா இருக்கார் தெரியுமா?”
” போதுண்டி கிழவி”
“சரி, சரி, வண்டியில ஏறுங்க கொண்டு போய் விடுறேன்”
“பக்கம்தானே போயிடறேண்டா. சிரமம் வேண்டாம்”
சிரமம் எல்லாம் இல்ல. போற வழிதான் .”
“வேணாண்டா...”
“ தள்ளியெல்லாம் விட்டுட மாட்டேன். பயப்படாம ஏறுங்க.”
மறுத்தேன்.
“ இப்ப எங்க அண்ணன் வந்திருந்தான்னா அவனோட போயிருப்பீங்கள்ள?”
“இல்லடா”
“ஒரு பொம்பளப் புள்ள வண்டி பின்னாடி உட்கார்ந்து வரதான்னு ஈகோ உங்களுக்கு”
”அதில்லடா”
”அதுதான்”
இதற்குமேல் பேசினால், ஒன்று அடித்து விடுவாள் அல்லது அழுது விடுவாள். பேசாமல் ஏறி அமர்ந்தேன்.
“சொன்னாள்,
“அது ! ”
ஒரு பத்து அல்லது இருபது தப்படிதான் போயிருப்பேன். மின்னலென ஒரு பெண் மொபெடில் என்னை முந்திச் சென்று மறித்து நின்றாள்.
ஆறேழு ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் என்னிடம் பன்னிரண்டாம் வகுப்பு படித்தக் குழந்தை.
“ஏய் வாய், எப்படி இருக்க?”
“ நல்லா இருக்கேன் சார். ஆமா ஏன் சார் இப்படி எளச்சுப் போனீங்க”
“வயசாகுதுல்லடா. 50 ஆச்சு. இனி அப்படித்தான்”
“ லூசா சார் நீங்க. ”
(மிரண்டுடாதீங்க. கீர்த்தி மட்டுமல்ல, இவள் மட்டுமல்ல,இப்போது என்னிடம் படித்துக் கொண்டிருக்கும் குழந்தைகளும் இப்படித்தான் பேசுவார்கள்)
“ நானாடி லூசு?”
“பின்ன. அப்பாவுக்கு 55 ஆகுது. எனக்கென்ன வயசா ஆச்சுன்னு டை அடிச்சு எவ்வளவு ஸ்மார்ட்டா இருக்கார் தெரியுமா?”
” போதுண்டி கிழவி”
“சரி, சரி, வண்டியில ஏறுங்க கொண்டு போய் விடுறேன்”
“பக்கம்தானே போயிடறேண்டா. சிரமம் வேண்டாம்”
சிரமம் எல்லாம் இல்ல. போற வழிதான் .”
“வேணாண்டா...”
“ தள்ளியெல்லாம் விட்டுட மாட்டேன். பயப்படாம ஏறுங்க.”
மறுத்தேன்.
“ இப்ப எங்க அண்ணன் வந்திருந்தான்னா அவனோட போயிருப்பீங்கள்ள?”
“இல்லடா”
“ஒரு பொம்பளப் புள்ள வண்டி பின்னாடி உட்கார்ந்து வரதான்னு ஈகோ உங்களுக்கு”
”அதில்லடா”
”அதுதான்”
இதற்குமேல் பேசினால், ஒன்று அடித்து விடுவாள் அல்லது அழுது விடுவாள். பேசாமல் ஏறி அமர்ந்தேன்.
“சொன்னாள்,
“அது ! ”
Sunday, October 7, 2012
இரவு...தீப் பந்தங்கள்... கல்வி
அந்தப் பல்கலை கழகத்தில் என்ன நடத்தினார்கள் என்பதில் ஏதேனும் விவாதம் இருக்குமானால் அதைக் கொஞ்சம் பிறகு பார்த்துக் கொள்ளலாம் என்றேத் தோன்றுகிறது.
அந்தப் பல்கலைக் கழகம் குறித்த எந்தத் தகவலும் ஆச்சரியத்தின் உச்சத்திற்கே நம்மை அழைத்துப் போகின்றன.
பத்தாயிரம் மாணவர்கள் ஒரே இடத்தில் தங்கிப் படித்திருக்கிறார்கள்.
இத்தனை விளம்பரங்கள், இத்தனை விதமான போக்கு வரத்து வசதிகள், இத்தனை கேம்பஸ் வாய்ப்புகள் எல்லாம் கடந்து வியக்குமளவு ஜனத்தொகை
எல்லாம் இருந்தே இவ்வளவு மாணவர்களை கொண்டு வருவது சாத்தியமே இல்லாத போது அது சாத்தியப் பட்டிருக்கிறது.
படிக்கிறவர்களுக்கு கல்வி, உணவு, தங்குமிடம் இன்னபிற கல்விச் செலவுகள் எல்லாம் இலவசம்.
இலவசம் என்பதை விட இது அரசின் கடமை என்பதை அந்த மன்னன் உணர்ந்திருக்கிறான்.
இரவிலும் வகுப்புகளும் விவாதங்களும் தொடர்ந்திருக்கின்றன. நினைத்துப் பார்க்கவே இயலவில்லை,
தீப் பந்தங்களின் ஒளியில் இவை சாத்தியப் பட்டிருக்கிறது.
ஒரு மன்னனின் சாம்ராஜியத்தில் எத்தனை கிராமங்கள் இருந்திருக்கும் என்று தெரியவில்லை. ஆனால் இருநூறு கிராமங்களிலிருந்து கிடைத்த வருமானம் முழுவதையும் அந்த மன்னன் கல்விக்காக அள்ளிக் கொடுத்திருக்கிறான்.
பாஹியான் சொன்னதாகக் கிடைக்கும் குறிப்புகள் நம்மை திக்கு முக்காட வைக்கின்றன,
பத்தாயிரம் மாணவர்களுக்கு இரண்டாயிரம் ஆசிரியர்கள் சொல்லிக் கொடுத்து நெறிப் படுத்தியிருக்கிறார்கள். ஏறத்தாழ மூவாயிரம் ஆசிரியரல்லாத ஊழியர்கள் அங்கு பணியாற்றியிருக்கிறார்கள்.
கல்விதான் மண்ணிற்கு வெளிச்சத்தையும் சாரத்தையும் தரும் என்று புரிந்திருக்கிறது அந்த மன்னர்களுக்கு.
“ அறிவை அள்ளித் தரும் இடம்” என்று பொருள் படும் படி “நாளந்தா” என்று பெயரிட்டு மகிழ்ந்திருக்கிறார்கள்.
வருவாயில் பெரும்பகுதியை கல்விக்கு செலவு செய்திருக்கிறார்கள் முடி சுமந்த மன்னர்கள்.
வருவாயில் பத்து சத விகிதம் கூட மக்களாட்சியில் கல்விக்கு இல்லை.
பத்தாயிரம் மாணவர்கள் படிக்கும் இடத்தில் இரண்டாயிரம் ஆசிரியர்களும், மூவாயிரம் ஆசிரியரில்லாத ஊழியர்களுமென்று ஏறத்தாழ ஐந்தாயிரம் பேர் பணி புரிந்துள்ளனர்.
முப்பது மாணவர்களுக்கு ஒரு ஆசிரியர் என்பது நம் மண்ணின் மிக நீண்ட கனவாகவே உள்ளது.
நாளந்தாவின் பெருமையும் கல்வியின் மகத்துவமும் நிச்சயமாய் பிரதமருக்கும் எல்லா முதல்வர்களுக்கும் தெரிந்தேதான் உள்ளது.
எனில் ,
இவர்கள் கல்வியை இப்படி வணிகப் படுத்துகிறார்களே. ஏன்?
உழைக்கும் ஜனத்திரளும், ஒடுக்கப் பட்ட ஜனத் திரளும் கல்வி பெற்றுவிட்டால் தாங்கள் சொகுசாக இருக்க முடியாது என்பதைத் தவிர வேறு என்ன?
அந்தப் பல்கலைக் கழகம் குறித்த எந்தத் தகவலும் ஆச்சரியத்தின் உச்சத்திற்கே நம்மை அழைத்துப் போகின்றன.
பத்தாயிரம் மாணவர்கள் ஒரே இடத்தில் தங்கிப் படித்திருக்கிறார்கள்.
இத்தனை விளம்பரங்கள், இத்தனை விதமான போக்கு வரத்து வசதிகள், இத்தனை கேம்பஸ் வாய்ப்புகள் எல்லாம் கடந்து வியக்குமளவு ஜனத்தொகை
எல்லாம் இருந்தே இவ்வளவு மாணவர்களை கொண்டு வருவது சாத்தியமே இல்லாத போது அது சாத்தியப் பட்டிருக்கிறது.
படிக்கிறவர்களுக்கு கல்வி, உணவு, தங்குமிடம் இன்னபிற கல்விச் செலவுகள் எல்லாம் இலவசம்.
இலவசம் என்பதை விட இது அரசின் கடமை என்பதை அந்த மன்னன் உணர்ந்திருக்கிறான்.
இரவிலும் வகுப்புகளும் விவாதங்களும் தொடர்ந்திருக்கின்றன. நினைத்துப் பார்க்கவே இயலவில்லை,
தீப் பந்தங்களின் ஒளியில் இவை சாத்தியப் பட்டிருக்கிறது.
ஒரு மன்னனின் சாம்ராஜியத்தில் எத்தனை கிராமங்கள் இருந்திருக்கும் என்று தெரியவில்லை. ஆனால் இருநூறு கிராமங்களிலிருந்து கிடைத்த வருமானம் முழுவதையும் அந்த மன்னன் கல்விக்காக அள்ளிக் கொடுத்திருக்கிறான்.
பாஹியான் சொன்னதாகக் கிடைக்கும் குறிப்புகள் நம்மை திக்கு முக்காட வைக்கின்றன,
பத்தாயிரம் மாணவர்களுக்கு இரண்டாயிரம் ஆசிரியர்கள் சொல்லிக் கொடுத்து நெறிப் படுத்தியிருக்கிறார்கள். ஏறத்தாழ மூவாயிரம் ஆசிரியரல்லாத ஊழியர்கள் அங்கு பணியாற்றியிருக்கிறார்கள்.
கல்விதான் மண்ணிற்கு வெளிச்சத்தையும் சாரத்தையும் தரும் என்று புரிந்திருக்கிறது அந்த மன்னர்களுக்கு.
“ அறிவை அள்ளித் தரும் இடம்” என்று பொருள் படும் படி “நாளந்தா” என்று பெயரிட்டு மகிழ்ந்திருக்கிறார்கள்.
வருவாயில் பெரும்பகுதியை கல்விக்கு செலவு செய்திருக்கிறார்கள் முடி சுமந்த மன்னர்கள்.
வருவாயில் பத்து சத விகிதம் கூட மக்களாட்சியில் கல்விக்கு இல்லை.
பத்தாயிரம் மாணவர்கள் படிக்கும் இடத்தில் இரண்டாயிரம் ஆசிரியர்களும், மூவாயிரம் ஆசிரியரில்லாத ஊழியர்களுமென்று ஏறத்தாழ ஐந்தாயிரம் பேர் பணி புரிந்துள்ளனர்.
முப்பது மாணவர்களுக்கு ஒரு ஆசிரியர் என்பது நம் மண்ணின் மிக நீண்ட கனவாகவே உள்ளது.
நாளந்தாவின் பெருமையும் கல்வியின் மகத்துவமும் நிச்சயமாய் பிரதமருக்கும் எல்லா முதல்வர்களுக்கும் தெரிந்தேதான் உள்ளது.
எனில் ,
இவர்கள் கல்வியை இப்படி வணிகப் படுத்துகிறார்களே. ஏன்?
உழைக்கும் ஜனத்திரளும், ஒடுக்கப் பட்ட ஜனத் திரளும் கல்வி பெற்றுவிட்டால் தாங்கள் சொகுசாக இருக்க முடியாது என்பதைத் தவிர வேறு என்ன?
Friday, July 27, 2012
அப்ப நான்?
சரியான ஆங்கிலம் , பிழையான ஆங்கிலம், நல்ல ஆங்கிலம் , மோசமான ஆங்கிலம் என்பதெல்லாம் கிடையாது என்று சொல்வதுண்டு. "standard english" என்று மட்டுமே ஒன்று இருப்பதாகவும் தெரிகிறது. அந்த “standard" ம் இடத்திற்கு இடம் மாறுபடுவதாகவும் இருக்கிறது.
உச்சரிப்பு , எழுத்து இரண்டுக்கும் தொடர்பே இல்லாத இடங்களே ஆங்கிலத்தில் மிக அதிகம். ஒலியும் எழுத்தும் இவ்வளவு முரண்பட்டு நிற்பதை வேறு எந்த மொழியிலும் பார்க்க இயலாது.
சொற்குற்றம், பொருட்குற்றம் என்பதெல்லாம் ஆங்கிலத்தில் அவ்வளவாகக் கண்டுகொள்ளப் படுவதில்லை என்றே சொல்லலாம். தொடர்புக்கு உதவினால் (communication) போதும் என்கிற நிலைதான்.
இதுதான் ஆங்கிலம் இப்படி விஸ்வரூபமெடுத்து உலகை தன் கரங்களுக்குள்ளும் கட்டுப் பாட்டிற்குள்ளும் கொண்டுவந்து வைத்துக் கொள்ள ஏதுவாயிருந்தது என்றும் சொல்லலாம்.
இரண்டு நாட்களுக்கு முன்னால் "black" என்ற தலைப்பிலொரு ஆப்பிரிக்க பெண் குழந்தை எழுதிய கவிதை தோழன் ஜானகிராமன் மூலமாக எனக்கு வந்தது. என்னை சுண்டி இழுத்தது அந்தக் கவிதையின் மொழி நடைதான்.
அமெரிக்க, லத்தீன் அமெரிக்க, ஐரோப்பிய, இந்திய, ஆப்பிரிக்க இப்படி எந்தத் தரத்திற்கும் கொஞ்சமும் ஒத்துப் போகாத ஒரு மொழி நடை. நம்மிடம் இருப்பது போல் ஆங்கிலத்திலும் பண்டிதர்கள் இருந்திருப்பின் தற்கொலை செய்திருப்பான் அல்லது அந்தக் கவிதையைக் கிழித்துப் போட்டுவிட்டு அதைத் தொட்ட கைகளை டெட்டால் விட்டுக் கழுவியிருப்பான். அப்படி ஒரு உடைசலான மொழி.
ஒன்று, அதை எழுதியக் குழந்தைக்கு ஆங்கிலம் எழுத அவ்வளவாகத் தெரியாதிருந்திருக்க வேண்டும். அல்லது எங்களை அடிமைப் படுத்திய ஆங்கிலத்தை என்னால் முடிந்த அளவு சிதைத்து சின்னாப் பின்னப் படுத்துகிறேன் பார் என்ற கோவமாக இருக்க வேண்டும்.
காரணம் எதுவாயிருப்பினும் எனக்கு மகிழ்ச்சிதான். அவ்வளவாய் எழுதத் தெரியாதவள் எனில், சரியாய் எழுத வராத ஒரு குழந்தையால் உடைந்த நடையில் இவ்வளவு பெரிய வலியை இவ்வளவு சரியாகவும் நேர்த்தியாகவும்
கொண்டு சேர்க்க முடிந்திருக்கிறதே என்ற மகிழ்ச்சி.
அடிமையாக்கியதனால் வந்த கோவமெனில், ஆதிக்கத்தை இப்படி நொறுக்கிப் போட்ட செய்நேர்த்திக்காகவும் மகிழ்ச்சி.
அவள் எழுதுகிறாள்,
"when i born i black
when i grow up i black
when i go in sun i black
when i scared i black
when i sick i black
and when i die i still black
and u white fellows
when u born u pink
when u grow up u white
when u go in sun u red
when u cold u blue
when u scared u yellow
when u sick u green
when u die u grey
and u call me coloured
இப்படியாக நீள்கிறது அந்தக் கவிதை.
when i scared i black
when i sick i black
and when i die i still black
and u white fellows
when u born u pink
when u grow up u white
when u go in sun u red
when u cold u blue
when u scared u yellow
when u sick u green
when u die u grey
and u call me coloured
இப்படியாக நீள்கிறது அந்தக் கவிதை.
கொஞ்சம் அந்த மொழி நடையைப் பாருங்கள்.. இவ்வளவு மோசமான நடை எவ்வளவு அழுத்தமாக விசயத்தை சொல்கிறது பாருங்கள்.
சொன்னால் நம்ப மாட்டீர்கள், நானும் ஜானகியும் அரை மணி நேரம் அலை பேசியில் அவளது மொழி குறித்து சிலாகித்தோம். இந்த மொழியை வைத்து இவ்வளவுஅழுத்தமாக விளங்க வைக்கிறாளே. உண்மையிலுமே அவள் தேர்ந்த ஆளுமைக்காரி என்று ஒருவருக்கொருவர் சொல்லிக் கொண்டோம்.
ஆனால் அவளது திறமையை , ஆளுமைக்கு கொஞ்சமும் குறைந்தவளல்ல என்று என் பிள்ளை ஒருவன் இன்று நிரூபித்தாள்.
இன்று எங்கள் பள்ளியில் உடற்றிரப் போட்டிகள் நடந்தன.
நல்ல வெயில் . பொங்கிக் கரைபுரண்டு ஓடியது உற்சாகம். நானும் சக ஆசிரியர் ஒருவரும் பிள்ளைகளை ஒழுங்குப் படுத்திக் கொண்டிருந்தோம்.
பன்னிரண்டாம் வகுப்பு மாணவி ஒருத்தி மிகுந்த உற்சாகத்தோடு அங்கும் இங்கும்பறந்து கொண்டிருந்தாள். அவளும் நாங்களும் நேருக்கு நேர் நின்றபோது,
” good morning”
“ஏய் சாரெல்லாம் கிடையாதா”
“ you no sir now”
”பாருங்களேன். இங்க்லீஷ் க்ளாஸ்ல ஒரு வார்த்தை வராது.இப்ப பாருங்க அன்பு எப்படி கிழிக்கிறான்னு. ஆமா, சம்மரி படிச்சியா நீ”
விளையாட்டாய்தான் கேட்டேன். வெடித்து சிரித்து சொன்னாள்,
you no english sir i no student now"
மிரண்டு கேட்டேன்,
“அப்ப?”
சொன்னாள்
”:this no class
i no student
you no teacher"
அப்புறம்...?
“this ground
i athelate
he refree"
”அப்ப நான் ?”
“bloody audience"
சிரித்துக் கொண்டே ஓடிவிட்டாள். எப்போதுமே அவள் செல்லம்தான்.
இவள் பேசியதும் உடைந்த ஆங்கிலம்தான். ஆனால் என்னமாய் புரிய வைத்துவிட்டாள்
ஒன்று தோன்றுகிறது எல்லா விதத்திலும் இவர்களை இப்படியே கொஞ்சம் அனுமதித்து கொஞ்சம் ரசிக்கப் பழகினால்தான் என்ன?
Tuesday, July 17, 2012
கடன் வாங்கிப் படித்தல்
“இனி கல்விக் கடனைப் பெறுவதற்கு மாணவர்கள் தலையைக் குனிந்து கொண்டு வங்கிகளுக்குள் நுழையத் தேவை இருக்காது. நிமிர்ந்த தலையோடும் கம்பீரத்தோடும் அவர்கள் வங்கிகளுக்குள் கல்விக் கடனுக்காக நுழையலாம்.
ஒரு காலத்தில் கல்விக் கடன் ஒரு சலுகை போல இருந்தது உண்மைதான். ஆனால் இப்போது கல்விக் கடன் என்பது மாணவர்களின் உரிமையாக மாறியிருக்கிறது,”
என்பது மாதிரிப் பேசியிருக்கிறார் மத்திய அமைச்சர் சிதம்பரம் . ஆக கல்வியோ, வேலையோ மாணவ்ர்களது உரிமையாக மாறாது போயினும் கல்விக் கடனேனும் அவர்களது உரிமையாய் போயிருக்கிறது. இந்த மட்டிலும் உரிமை என்று சொல்லிக் கொள்கிற மாதிரி மாணவர்களுக்கு ஏதோ ஒன்றைத் தந்தமைக்காக அவரைப் பாராட்டியேத் தீர வேண்டும்தான்.
மேலோட்டமாகப் பார்த்தால்,
“கல்விக் கட்டணம் செலுத்த இயலாத ஏழை மாணவர்களது படிப்பு இடையில் நின்றுவிடக் கூடாது என்பதற்காகத்தானே இவ்வளவையும் செய்கிறார்கள். அதையும் குறை சொன்னால் எப்படி?” என்றுகூடத் தோன்றும்.
“பிச்சைப் புகினும் கற்கை நன்றே” என்றாள் அவ்வை. பிச்சை எடுத்தேனும் படி என்கிறாள் கிழவி. கொஞ்சம் இதை மாற்றிச் சொன்னால் கற்பதற்காக பிச்சை வேண்டுமானாலும் எடு என்றாகும்.
“உண்ணீர்
உண்ணீர் என்றே
ஊட்டாதார் தம் மனையில்
உண்ணாமை
கோடி பெறும்”
என்று சொன்ன அவ்வை கல்வி என்று வரும் போது அதற்காக பிச்சைகூட எடுக்கலாம் என்றுதானே சொல்லியுள்ளார். கல்விக்காக பிச்சையே எடு என்று சொன்ன அவ்வையைக் கொண்டாடுகிறீர்கள். ஆனால் கடனை ஏற்பாடு செய்து , அதை மாணவனது உரிமையாக்கி உரிமையோடும் கம்பீரத்தோடும் கடனைப் பெற்று கல்வியைத் தொடர் என்று சொல்லும் சிதம்பரத்தை நக்கலடிப்பீர்கள். நீங்களெல்லாம் உருப்படுவீர்களா? என்றும் சிலர் கேட்கக் கூடும்.
மீண்டும் சொல்கிறேன், மேலோட்டமாகப் பார்த்தால் இது நியாயமாகத்தான் படும். கொஞ்சம் உள் நுழைந்து அலசினால் இதன் பின்னனியில் இருக்கும் அயோக்கியத்தனம் அம்பலப் படும்.
இதில் நீண்ட விவாதம் இருக்கிறது. அதில் நமக்கெதுவும் தயக்கம் இல்லை என்பது ஒரு புறம் இருந்தாலும் சட்டென்று ஒன்றை சொல்லிவிட்டுத் தொடரலாம் என்று படுகிறது.
பிச்சை எடுத்து படிப்பதில் எந்தப் பிழையும் இருப்பதாகப் படவில்லை. ஒருக்கால் ஒரு பிள்ளை பிச்சை எடுத்துப் படிக்கிறான் என்று ஒரு வாதத்திற்காக வைத்துக் கொள்வோம்.அவன் படித்து முடித்ததும் பிச்சை எடுத்துக் கொண்டிருந்த என்னை கல்வி இந்த நிலைக்கு கொண்டு வந்து சேர்த்திருக்கிறது என்று பெருமிதத்தோடும் ஒரு வகையான பூரிப்போடும் எதிர்காலத்தை எதிர்கொள்வான்.
அவன் பிச்சை எடுத்து படித்தது அவனுக்கு எந்த விதத்திலும் சோர்வையோ அழுத்தத்தையோ தராது. மாறாக, பிச்சை எடுத்துக் கொண்டிருந்த என்னை கல்வி எந்த இடத்திற்கு உயர்த்திக் கொண்டு வந்து சேர்த்திருக்கிறது பார் என்று அடுத்தத் தலைமுறையை உற்சாகப் படுத்த உதவுவதாகவும் இருக்கும்.
ஆனால் கடன் பெற்று படித்து வருபவனுக்கு வேலை கிடைக்கும் முன்னமே கடனும் வட்டியுமாக சேர்ந்து ஒரு பெரிய அழுத்தத்தைக் கொடுக்கும்.
பிச்சை எடுத்துப் படித்தவன் படித்து முடித்ததும் இலகுவாகி விடுகிறான். அவனால் சொல்ல முடியும்,
“பிச்சை எடுத்தவன்தான் நான். ஆனாலும் படிப்பு எனக்கு அங்கீகாரத்தை கொடுத்திருக்கிறது. பிச்சை எடுத்தேனும் படி” என்று.
கடன் வாங்கி படித்த்வனால் அப்படி சொல்ல இயலாது. அவனால் இப்படித்தான் சொல்ல இயலும்,
“கடன வாங்கிப் படிக்கிறதுக்கு நான் படிக்காமலே இருந்திருக்கலாம். வீணாப் போயிட்டேன். தயவு செஞ்சு கடன் வாங்கி படிச்சுடாத”
அமெரிக்கவைப் பற்றி இப்படி ஒரு தகவல் உண்டு,
அமெரிக்காவில் நிறைய பேர் கல்வியைத் தவிர்ப்பதற்கு அங்கு கல்வி நிறைய செலவு வைக்கிறதாம். சரி, கடன் வாங்கிப் படிப்பைத் தொடங்கலாம் என்று செய்பவர்கள் வட்டி கட்ட முடியாமல் பாதியிலேயே படிப்பை நிறுத்தி விடுகிறார்களாம்.
நம் நாட்டிலும் வட்டி விகிதம் விவசாயக் கடனை விட, நகைக் கடனைவிட, ஏன் வாகனக் கடனை விட அதிகம் என்பது எத்தனை பேருக்குத் தெரியும். தனி நபர்க் கடனுக்கு மிக நெருங்கிய வட்டி கல்விக் கடனுக்கு.
அநேகமாக 14 சதம் வட்டி கல்விக் கடனுக்கு.
பொறியியல் முதலாமாண்டு படிக்கும் ஒரு மாணவன் ஒரு வங்கியில் 60000 ரூபாய் கடன் வாங்குகிறான் என்று வைத்துக் கொள்வோம். முதலாமாண்டு முடியும் போது அதற்கான வட்டி (14 சதம் என்று வைத்துக் கொண்டால்) 8400 ரூபாய். ஆக 60000 கடன் வாங்கி முதலாமாண்டை அவன் முடிக்கும் போது அவனது கடன் தொகை மொத்தம் 68400 ரூபாய் என்றாகும்.
இப்போது இரண்டாமாண்டு அவன் 60000 ரூபாய் கடன் வாங்கினால் அந்த ஆண்டு முடிவில் அசல் 120000 ஆகும். இதற்கு வட்டி 16800 ரூபாய் அகும். முதலாமாண்டு வட்டி 8400 ருபாயை சேர்க்க இரண்டாமாண்டு முடிவில் மொத்த வட்டித்தொகை 25200 ஆகும். ஆக இரண்டாமாண்டு முடிவில் வட்டியும் முதலுமாக அவனது கடன் கணக்கில்1,45,200 சேரும்.
மூன்றாமாண்டு இன்னொமொரு 60,000 ருபாய் அவன் கணக்கில் சேர மூன்றாமாண்டு தொடக்கத்தில் அவன் கட்ட வேண்டிய அசல் 1,80,000 ரூபாய் ஆகும். அந்த ஆண்டு முடிவில் அந்த ஆண்டிற்கான வட்டியைக் கணக்கிட்டால் 25,200 ரூபாய் ஆகிறது. இதை முதல் இரண்டு ஆண்டுகளுக்கான தொகையோடு கூட்ட 50,400 ஆகிறது.
நான்கம் ஆண்டும் அவன் 60,000 ரூபாய் கடன் வாங்க அசல் மட்டும் 2,40,000 ரூபாய் ஆகிறது. அந்த ஆண்டு முடிவில் அந்த ஆண்டுக்கான வட்டி மட்டும் 33,600 வரும். ஆக மொத்த வட்டி 94,000 ரூபாய் ஆகிறது.
அவன் படிப்பை முடிக்கும் வரைதான் தனி வட்டி. அதன் பிறகு கூட்டு வட்டிக்கு போய்விடுமாம். எனில் அவன் நான்காமாண்டு முடிக்கும் போது அவன் வாங்கிய அசல் 2,40,000 ரூபாயோடு அது வரை உள்ள மொத்த வட்டியான 94, 600 ரூபாயும் சேர்ந்து 3,34,600 ரூபாய் அவன் கணக்கில் அசலாகிவிடும்.
இனி ஒவ்வொரு மாதமும் வட்டியும் அசலோடு சேர்ந்துவிடும். எனில்,
படிப்பு முடிந்த முதல் மாதம் அவன் கட்ட வேண்டிய வட்டி ஏறத்தாழ 3,900 ரூபாய். வேலை இல்லாமல் கட்ட முடியாமல் போனால் இந்த 3, 900 ரூபாயும் அசலோடு சேர்ந்து 3,38,500 ரூபாயாகும். அடுத்த மாதம் 3,38,500 ரூபாய்க்கு வட்டி கணக்கிடப் படும்.
எவ்வளவு பெரிய கடன் வலையில் நம் பிள்ளைகளைத் தள்ளுகிறார் பாருங்கள்.
இவ்வளவு ஆபத்தான சிக்கல் இது என்பது கூட்டல் கழித்தல் கணக்கையே தப்பு தப்பாக செய்யும் எனக்கே புரிகிறது என்றால் காங்கிரஸின் மூளை என்று சராசரி காங்கிரஸ் காரர்களாலும், இந்தியாவின் மூளை என்று உச்ச நிலையில் நின்று யோசிக்கக் கூடிய காங்கிரஸ்காரர்களாலும் பெருமையோடு கொண்டாடப் படுகிற சிதம்பரம் அவர்களுக்கு இது புரியாது என்று நம்புவதற்கு நான் என்ன மன்மோகன்சிங்கா?
இவ்வளவு புரிந்தும் ஏன் நெஞ்சை நிமிர்த்தி கடன் வாங்கப் போ என்று தள்ளுகிறார். காரணம் மிகவும் எளிதானது.
மாணவனை வங்கிக்கு தள்ளுவதன் பின்னனியில் இருப்பது மாணவனின் எதிர்காலமல்ல, கல்லூரி தாளாளரின் எதிர்கால லாபம். கல்லூரி தாளாளர் என்பதை விடவும் கல்லூரி முதலாளி என்பதே பொருத்தமாக இருக்கும். சில கல்லூரிகளில் தாளாளர் ஓனர் என்றே அனைவராலும் விளிக்கப் படுகிறார் என்பதையும் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.
ஒரு பொறியியல் கல்லூரியில் சற்றேரக் குறைய 3,500 இடங்கள் இருக்கலாம். கொஞ்சம் கூடவோ குறையவோ இது இருக்கலாம். இதில் 2,000 பேர் விடுதியில் தங்குகிறார்கள் என்று வைத்துக் கொள்வோம். மூன்று நேரமும் 2,000 பேர் சாப்பிடக் கூடிய உணவகம் ஒன்றிற்கு அவர் உரிமையாளர் ஆகிறார். ஒவ்வொரு நேரமும் 2,000 பேர் சாப்பிடக்கூடிய உணவகம் எனில் அது ஏறத்தாழ இரண்டு சரவணபவன் ஹோட்டல்களுக்கு சமம்.
ஒரு நாளைக்கு 6,000 பேர் சாப்பிடக்கூடிய ஹோட்டல் எனில் மளிகைச் சாமான்களை, காய்கறியை, பாலை வேறு கடையிலா வாங்க அவருக்கு என்ன பைத்தியமா பிடித்திருக்கும். எந்தக் கணக்கிலுமே சேராமல் அவர் ஒரு பெரிய மளிகைக் கடைக்கும், காய்கறி மற்றும் பால் கடைக்கும் அதிபராகிறார்.
ஏறத்தாழ 3,500 மாணவர்களும் அனைத்து நோட்டுகள் மற்றும் புத்தகங்கள், எழுது பொருட்கள் ஆகியவற்றை வாங்கும் போது ஒரு மிகப் பெரிய ஸ்டேஷனரி கடைக்கு உரிமையாளாராகிறார்.
ஒரு கேண்டீன் உரிமையாளாராகிறார்.
குறைந்தபட்சம் 25 பேருந்துகளுக்கும் உரிமையாளாராகிறார்.
ஒரு கல்லூரியை ஆரம்பித்தால் உப விளைவுகளாக இத்தனை வணிகத் தளங்களுக்கும் முதலாளியாகிறார்.
கேட்கலாம்,
இதற்கும் மாணவர்களது வங்கிக் கடனுக்கும் என்ன சம்பந்தம் இருக்கிறது?
இருக்கிறது.
இவ்வளவு பெரிய முதலாளி லாபமடைய வேண்டுமெனில் 3,500 மாணவர்கள் வேண்டும். அவர் மாணவர்களைப் பார்க்கிறார். மாணவர்களிடம் பணமில்லை என்பது புரிகிறது. அரசாங்கத்தைப் பார்க்கிறார்.
“மாணவர்கள் வராவிட்டால் நான் தெருவுக்கு வந்து விடுவேன்”
அரசாங்கம் சொல்கிறது,
“விடுவோமா. தைரியமாகப் போங்கள். கடன் கொடுத்து மாணவர்களை அனுப்பி வைக்கிறோம்.”
முதலாளிகள் சொல்லியிருக்க வேண்டும்,
“விசுவாசம் மாறாமல் இருப்போம்.”
கல்வி பொதுப் படும் வரை இத்தகைய அசிங்கங்கள் நிகழ்ந்து கொண்டுதானிருக்கும்.
தாளாளர் முதலாளியாகிவிடுவார். கல்வி சரக்காகிவிடும். மாணவன் வாடிக்கையாளனாகிவிடுவான். அரசோ முதலாளி நட்டப் படாமல் பார்த்துக் கொள்ள்ளும்.
நாம் என்ன செய்யப் போகிறோம்?
ஒரு காலத்தில் கல்விக் கடன் ஒரு சலுகை போல இருந்தது உண்மைதான். ஆனால் இப்போது கல்விக் கடன் என்பது மாணவர்களின் உரிமையாக மாறியிருக்கிறது,”
என்பது மாதிரிப் பேசியிருக்கிறார் மத்திய அமைச்சர் சிதம்பரம் . ஆக கல்வியோ, வேலையோ மாணவ்ர்களது உரிமையாக மாறாது போயினும் கல்விக் கடனேனும் அவர்களது உரிமையாய் போயிருக்கிறது. இந்த மட்டிலும் உரிமை என்று சொல்லிக் கொள்கிற மாதிரி மாணவர்களுக்கு ஏதோ ஒன்றைத் தந்தமைக்காக அவரைப் பாராட்டியேத் தீர வேண்டும்தான்.
மேலோட்டமாகப் பார்த்தால்,
“கல்விக் கட்டணம் செலுத்த இயலாத ஏழை மாணவர்களது படிப்பு இடையில் நின்றுவிடக் கூடாது என்பதற்காகத்தானே இவ்வளவையும் செய்கிறார்கள். அதையும் குறை சொன்னால் எப்படி?” என்றுகூடத் தோன்றும்.
“பிச்சைப் புகினும் கற்கை நன்றே” என்றாள் அவ்வை. பிச்சை எடுத்தேனும் படி என்கிறாள் கிழவி. கொஞ்சம் இதை மாற்றிச் சொன்னால் கற்பதற்காக பிச்சை வேண்டுமானாலும் எடு என்றாகும்.
“உண்ணீர்
உண்ணீர் என்றே
ஊட்டாதார் தம் மனையில்
உண்ணாமை
கோடி பெறும்”
என்று சொன்ன அவ்வை கல்வி என்று வரும் போது அதற்காக பிச்சைகூட எடுக்கலாம் என்றுதானே சொல்லியுள்ளார். கல்விக்காக பிச்சையே எடு என்று சொன்ன அவ்வையைக் கொண்டாடுகிறீர்கள். ஆனால் கடனை ஏற்பாடு செய்து , அதை மாணவனது உரிமையாக்கி உரிமையோடும் கம்பீரத்தோடும் கடனைப் பெற்று கல்வியைத் தொடர் என்று சொல்லும் சிதம்பரத்தை நக்கலடிப்பீர்கள். நீங்களெல்லாம் உருப்படுவீர்களா? என்றும் சிலர் கேட்கக் கூடும்.
மீண்டும் சொல்கிறேன், மேலோட்டமாகப் பார்த்தால் இது நியாயமாகத்தான் படும். கொஞ்சம் உள் நுழைந்து அலசினால் இதன் பின்னனியில் இருக்கும் அயோக்கியத்தனம் அம்பலப் படும்.
இதில் நீண்ட விவாதம் இருக்கிறது. அதில் நமக்கெதுவும் தயக்கம் இல்லை என்பது ஒரு புறம் இருந்தாலும் சட்டென்று ஒன்றை சொல்லிவிட்டுத் தொடரலாம் என்று படுகிறது.
பிச்சை எடுத்து படிப்பதில் எந்தப் பிழையும் இருப்பதாகப் படவில்லை. ஒருக்கால் ஒரு பிள்ளை பிச்சை எடுத்துப் படிக்கிறான் என்று ஒரு வாதத்திற்காக வைத்துக் கொள்வோம்.அவன் படித்து முடித்ததும் பிச்சை எடுத்துக் கொண்டிருந்த என்னை கல்வி இந்த நிலைக்கு கொண்டு வந்து சேர்த்திருக்கிறது என்று பெருமிதத்தோடும் ஒரு வகையான பூரிப்போடும் எதிர்காலத்தை எதிர்கொள்வான்.
அவன் பிச்சை எடுத்து படித்தது அவனுக்கு எந்த விதத்திலும் சோர்வையோ அழுத்தத்தையோ தராது. மாறாக, பிச்சை எடுத்துக் கொண்டிருந்த என்னை கல்வி எந்த இடத்திற்கு உயர்த்திக் கொண்டு வந்து சேர்த்திருக்கிறது பார் என்று அடுத்தத் தலைமுறையை உற்சாகப் படுத்த உதவுவதாகவும் இருக்கும்.
ஆனால் கடன் பெற்று படித்து வருபவனுக்கு வேலை கிடைக்கும் முன்னமே கடனும் வட்டியுமாக சேர்ந்து ஒரு பெரிய அழுத்தத்தைக் கொடுக்கும்.
பிச்சை எடுத்துப் படித்தவன் படித்து முடித்ததும் இலகுவாகி விடுகிறான். அவனால் சொல்ல முடியும்,
“பிச்சை எடுத்தவன்தான் நான். ஆனாலும் படிப்பு எனக்கு அங்கீகாரத்தை கொடுத்திருக்கிறது. பிச்சை எடுத்தேனும் படி” என்று.
கடன் வாங்கி படித்த்வனால் அப்படி சொல்ல இயலாது. அவனால் இப்படித்தான் சொல்ல இயலும்,
“கடன வாங்கிப் படிக்கிறதுக்கு நான் படிக்காமலே இருந்திருக்கலாம். வீணாப் போயிட்டேன். தயவு செஞ்சு கடன் வாங்கி படிச்சுடாத”
அமெரிக்கவைப் பற்றி இப்படி ஒரு தகவல் உண்டு,
அமெரிக்காவில் நிறைய பேர் கல்வியைத் தவிர்ப்பதற்கு அங்கு கல்வி நிறைய செலவு வைக்கிறதாம். சரி, கடன் வாங்கிப் படிப்பைத் தொடங்கலாம் என்று செய்பவர்கள் வட்டி கட்ட முடியாமல் பாதியிலேயே படிப்பை நிறுத்தி விடுகிறார்களாம்.
நம் நாட்டிலும் வட்டி விகிதம் விவசாயக் கடனை விட, நகைக் கடனைவிட, ஏன் வாகனக் கடனை விட அதிகம் என்பது எத்தனை பேருக்குத் தெரியும். தனி நபர்க் கடனுக்கு மிக நெருங்கிய வட்டி கல்விக் கடனுக்கு.
அநேகமாக 14 சதம் வட்டி கல்விக் கடனுக்கு.
பொறியியல் முதலாமாண்டு படிக்கும் ஒரு மாணவன் ஒரு வங்கியில் 60000 ரூபாய் கடன் வாங்குகிறான் என்று வைத்துக் கொள்வோம். முதலாமாண்டு முடியும் போது அதற்கான வட்டி (14 சதம் என்று வைத்துக் கொண்டால்) 8400 ரூபாய். ஆக 60000 கடன் வாங்கி முதலாமாண்டை அவன் முடிக்கும் போது அவனது கடன் தொகை மொத்தம் 68400 ரூபாய் என்றாகும்.
இப்போது இரண்டாமாண்டு அவன் 60000 ரூபாய் கடன் வாங்கினால் அந்த ஆண்டு முடிவில் அசல் 120000 ஆகும். இதற்கு வட்டி 16800 ரூபாய் அகும். முதலாமாண்டு வட்டி 8400 ருபாயை சேர்க்க இரண்டாமாண்டு முடிவில் மொத்த வட்டித்தொகை 25200 ஆகும். ஆக இரண்டாமாண்டு முடிவில் வட்டியும் முதலுமாக அவனது கடன் கணக்கில்1,45,200 சேரும்.
மூன்றாமாண்டு இன்னொமொரு 60,000 ருபாய் அவன் கணக்கில் சேர மூன்றாமாண்டு தொடக்கத்தில் அவன் கட்ட வேண்டிய அசல் 1,80,000 ரூபாய் ஆகும். அந்த ஆண்டு முடிவில் அந்த ஆண்டிற்கான வட்டியைக் கணக்கிட்டால் 25,200 ரூபாய் ஆகிறது. இதை முதல் இரண்டு ஆண்டுகளுக்கான தொகையோடு கூட்ட 50,400 ஆகிறது.
நான்கம் ஆண்டும் அவன் 60,000 ரூபாய் கடன் வாங்க அசல் மட்டும் 2,40,000 ரூபாய் ஆகிறது. அந்த ஆண்டு முடிவில் அந்த ஆண்டுக்கான வட்டி மட்டும் 33,600 வரும். ஆக மொத்த வட்டி 94,000 ரூபாய் ஆகிறது.
அவன் படிப்பை முடிக்கும் வரைதான் தனி வட்டி. அதன் பிறகு கூட்டு வட்டிக்கு போய்விடுமாம். எனில் அவன் நான்காமாண்டு முடிக்கும் போது அவன் வாங்கிய அசல் 2,40,000 ரூபாயோடு அது வரை உள்ள மொத்த வட்டியான 94, 600 ரூபாயும் சேர்ந்து 3,34,600 ரூபாய் அவன் கணக்கில் அசலாகிவிடும்.
இனி ஒவ்வொரு மாதமும் வட்டியும் அசலோடு சேர்ந்துவிடும். எனில்,
படிப்பு முடிந்த முதல் மாதம் அவன் கட்ட வேண்டிய வட்டி ஏறத்தாழ 3,900 ரூபாய். வேலை இல்லாமல் கட்ட முடியாமல் போனால் இந்த 3, 900 ரூபாயும் அசலோடு சேர்ந்து 3,38,500 ரூபாயாகும். அடுத்த மாதம் 3,38,500 ரூபாய்க்கு வட்டி கணக்கிடப் படும்.
எவ்வளவு பெரிய கடன் வலையில் நம் பிள்ளைகளைத் தள்ளுகிறார் பாருங்கள்.
இவ்வளவு ஆபத்தான சிக்கல் இது என்பது கூட்டல் கழித்தல் கணக்கையே தப்பு தப்பாக செய்யும் எனக்கே புரிகிறது என்றால் காங்கிரஸின் மூளை என்று சராசரி காங்கிரஸ் காரர்களாலும், இந்தியாவின் மூளை என்று உச்ச நிலையில் நின்று யோசிக்கக் கூடிய காங்கிரஸ்காரர்களாலும் பெருமையோடு கொண்டாடப் படுகிற சிதம்பரம் அவர்களுக்கு இது புரியாது என்று நம்புவதற்கு நான் என்ன மன்மோகன்சிங்கா?
இவ்வளவு புரிந்தும் ஏன் நெஞ்சை நிமிர்த்தி கடன் வாங்கப் போ என்று தள்ளுகிறார். காரணம் மிகவும் எளிதானது.
மாணவனை வங்கிக்கு தள்ளுவதன் பின்னனியில் இருப்பது மாணவனின் எதிர்காலமல்ல, கல்லூரி தாளாளரின் எதிர்கால லாபம். கல்லூரி தாளாளர் என்பதை விடவும் கல்லூரி முதலாளி என்பதே பொருத்தமாக இருக்கும். சில கல்லூரிகளில் தாளாளர் ஓனர் என்றே அனைவராலும் விளிக்கப் படுகிறார் என்பதையும் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.
ஒரு பொறியியல் கல்லூரியில் சற்றேரக் குறைய 3,500 இடங்கள் இருக்கலாம். கொஞ்சம் கூடவோ குறையவோ இது இருக்கலாம். இதில் 2,000 பேர் விடுதியில் தங்குகிறார்கள் என்று வைத்துக் கொள்வோம். மூன்று நேரமும் 2,000 பேர் சாப்பிடக் கூடிய உணவகம் ஒன்றிற்கு அவர் உரிமையாளர் ஆகிறார். ஒவ்வொரு நேரமும் 2,000 பேர் சாப்பிடக்கூடிய உணவகம் எனில் அது ஏறத்தாழ இரண்டு சரவணபவன் ஹோட்டல்களுக்கு சமம்.
ஒரு நாளைக்கு 6,000 பேர் சாப்பிடக்கூடிய ஹோட்டல் எனில் மளிகைச் சாமான்களை, காய்கறியை, பாலை வேறு கடையிலா வாங்க அவருக்கு என்ன பைத்தியமா பிடித்திருக்கும். எந்தக் கணக்கிலுமே சேராமல் அவர் ஒரு பெரிய மளிகைக் கடைக்கும், காய்கறி மற்றும் பால் கடைக்கும் அதிபராகிறார்.
ஏறத்தாழ 3,500 மாணவர்களும் அனைத்து நோட்டுகள் மற்றும் புத்தகங்கள், எழுது பொருட்கள் ஆகியவற்றை வாங்கும் போது ஒரு மிகப் பெரிய ஸ்டேஷனரி கடைக்கு உரிமையாளாராகிறார்.
ஒரு கேண்டீன் உரிமையாளாராகிறார்.
குறைந்தபட்சம் 25 பேருந்துகளுக்கும் உரிமையாளாராகிறார்.
ஒரு கல்லூரியை ஆரம்பித்தால் உப விளைவுகளாக இத்தனை வணிகத் தளங்களுக்கும் முதலாளியாகிறார்.
கேட்கலாம்,
இதற்கும் மாணவர்களது வங்கிக் கடனுக்கும் என்ன சம்பந்தம் இருக்கிறது?
இருக்கிறது.
இவ்வளவு பெரிய முதலாளி லாபமடைய வேண்டுமெனில் 3,500 மாணவர்கள் வேண்டும். அவர் மாணவர்களைப் பார்க்கிறார். மாணவர்களிடம் பணமில்லை என்பது புரிகிறது. அரசாங்கத்தைப் பார்க்கிறார்.
“மாணவர்கள் வராவிட்டால் நான் தெருவுக்கு வந்து விடுவேன்”
அரசாங்கம் சொல்கிறது,
“விடுவோமா. தைரியமாகப் போங்கள். கடன் கொடுத்து மாணவர்களை அனுப்பி வைக்கிறோம்.”
முதலாளிகள் சொல்லியிருக்க வேண்டும்,
“விசுவாசம் மாறாமல் இருப்போம்.”
கல்வி பொதுப் படும் வரை இத்தகைய அசிங்கங்கள் நிகழ்ந்து கொண்டுதானிருக்கும்.
தாளாளர் முதலாளியாகிவிடுவார். கல்வி சரக்காகிவிடும். மாணவன் வாடிக்கையாளனாகிவிடுவான். அரசோ முதலாளி நட்டப் படாமல் பார்த்துக் கொள்ள்ளும்.
நாம் என்ன செய்யப் போகிறோம்?
Monday, May 28, 2012
ஒரு வழக்கும் ஒரு சாட்சியும்
அவர் தீவிரமான பக்தர்தான். ஆனால் வெறித்தனமான பக்தி என்றெல்லாம் சொல்லிவிட முடியாது. என்ன, ஒரு விதத்தில் நமக்கு நேரெதிரானவர். அவருக்கு எம்மதமும் சம்மதம். நமக்கோ எந்த மதத்தோடும் சம்மதம் இல்லை.
எதையும் விட முக்கியமானது அவரது அர்ப்பனிப்போடு கூடிய தொழில் பக்தி. அர்ப்பனிப்பு என்றால் அப்படியொரு அர்ப்பனிப்பு.
“ ஓன்னு அழுதாச்சும் எங்களப் படிக்க வச்சிடுவாருங்க சார்”
பிள்ளைகள் இப்படிச் சொல்லி அடிக்கடி கேட்டிருக்கிறேன்.
பணியில் சேர்ந்த ஆண்டிலிருந்து ஒரு ஆண்டு கூட விடாமல் இருபத்தி ஐந்து ஆண்டுகளாக தனது பாடத்தில் நூறு சதவிகிதம் தேர்ச்சி விழுக்காட்டினைத் தருபவர்.
அன்று மிகுந்த விரக்த்தியோடு ஆசிரியர் அறையில் அமர்ந்திருந்தார்.
“ ஏன் அண்ணே ஒரு மாதிரியா உக்காந்து இருக்கீங்க. உடம்பு ஏதும் சரியில்லையா?”
“அதெல்லாம் ஒன்றும் இல்ல எட்வின்.”
“பசங்க எதுவும் எழுதிக் காட்டலையா அண்ணே?”
பள்ளியில் பிள்ளைகள் ஏதேனும் தவறிழைத்தாலோ அல்லது அவர் சொன்ன வேலையை செய்ய வில்லை என்றாலோ அவர்களைத் தண்டிக்க மாட்டார். மாறாக தன்னையே வருத்திக் கொண்டு, பல நேரங்களில் சாப்பிட மறுத்து அடம் பிடித்து இப்படித்தான் தன்னையே வருத்திக் கொள்வார். அதனால்தான் அப்படிக் கேட்டேன்.
“என்ன எட்வின் மனசாட்சியே இல்லாம இப்படி பன்றாங்க. கேட்டதுல இருந்து மனசு ரொம்ப கஷ்டமா இருக்கு எட்வின்”
“என்னங்க அண்ணே?”
“இல்ல, இன்னிக்கு காலைல பசங்கள கூட்டீட்டு இருங்களூர் போனோம் இல்ல...”
புரிந்தது, இப்போதெல்லாம் ஜனவரிக்குப் பிறகு பத்து மற்றும் பன்னிரெண்டாம் வகுப்பு படிக்கும் மாணவர்களுக்கு அடிக்கடி யாரேனும் புத்துணர்வு முகாம், அல்லது அவர்களுக்கான பிரார்த்தனை என்கிற வகையில் மாணவர்களைத் திரட்டி விடுகின்றனர்.
அதிலும் குறிப்பாக பொறியியல் கல்லூரிகள் தங்களது கல்லூரிக்கான சேர்க்கையை கவனத்தில் கொண்டு பள்ளிகளுக்குப் பேருந்துகளை அனுப்பி புத்தாக்க முகாம்களுக்கு மாணவர்களைத் திரட்டுகின்றனர்.
அது போல அன்று காலை இருங்களூரில் இருக்கும் ஒரு போதகர் சிறப்பு வழிபாட்டிற்காக பள்ளிகளிலிருந்து மாணவர்களைத் திரட்டியிருந்தார்.
பிள்ளைகளோடு அண்ணனும் போயிருந்தார். அங்கு நடந்த ஏதோ ஒன்று அவரது மனதை சிராய்த்திருக்க வேண்டும்.
“ என்ன நடந்துச்சுங்க அண்ணே?”
“எல்லாம் நல்லவிதமாத்தான் நடந்துச்சு எட்வின். அதிலுங் குறிப்பா அந்த பாஸ்டர் பிள்ளைகளுக்காக உருகி அழுது ஜெபம் செய்தது மனச அப்படியே உருக்கிடுச்சு எட்வின்”
“அப்புறம் என்னங்க அண்ணே?”
“ ஒரு பாப்பா சாட்சி சொல்ல வந்துச்சு. அது சொல்லுது, நான் போன வருஷம் ஒரு பேப்பர்ல இருபது மார்க்குக்குத்தான் எழுதினேன். ஆனால் கர்த்தர் மனதிறங்கி, பேப்பர் திருத்திய ஆசிரியரின் மனதை இறங்க வைத்து எனக்கு எண்பது மதிப்பெண்களை வாங்கித் தந்தார் என்கிறது.
இது பசங்கள கெடுத்துடாதா எட்வின்.படிக்காம சாமி கும்பிட்டாப் போதும் என்கிற மன நிலையை உண்டாக்கிடாதா?”
“ ஆமாம் , விடுங்க அண்ணே.” என்று அவரை ஒருவழியாய் சமாதானப் படுத்திவிட்டு இருந்த சமாதானத்தைத் தொலைத்தவனாய் நகர்ந்தேன்.
அவரைப் பொருத்தவரை இத்தகைய சாட்சிகள் மாணவர்களை ‘எல்லாத்தையும் கடவுள் பார்த்துக்குவார்’ என்ற மன நிலைக்குத் தள்ளி படிக்க விடாமல் செய்வதற்கு வாய்ப்பு இருக்கிறதே என்ற கவலை. அது கடந்து அவர் அதை அரசியல் படுத்தவில்லை.
ஆனால் நமக்கோ அதில் அலச சில இருக்கின்றன. அதற்குள் போகுமுன் ஒரு வழக்கை நாம் தெரிந்து கொள்வது நலம்.
அது ஒரு விசித்திரமான வழக்கு...
பொதுவாக தேர்விலே ஏதேனும் ஒரு பாடத்தில் அல்லது சில பாடங்களில் தோல்வி அடையும் மாணவனோ மாணவியோ தான் நல்ல முறையில் தேர்வினை எழுதியிருப்பதாகவும் எனவே தனது தாளினை அல்லது தாள்களை மறு மதிப்பீடு செய்ய உத்திரவிட வேண்டும் என்று நீதி மன்றத்தை அனுகுவது வாடிக்கை.
சில நேரங்களில் தான் பெற்றிருக்கிற மதிப்பெண்ணிற்கும் தான் எழுதியதற்கும் கொஞ்சமும் பொருத்தமே இல்லாமல் இருப்பதால் தனது தாளினை மறு மதிப்பீடு செய்ய உத்திரவிடக் கோரி சிலர் நீதி மன்றத்தை அனுகுவதும் உண்டு.
பல நேரங்களில் இதில் அவர்கள் வெற்றி பெறுவதும் உண்டு
.இன்னும் சொல்லப் போனால் மறு மதிப்பீட்டிற்குப் பிறகு அந்தக் குழந்தை மாநிலத்தில் முதலிடத்திற்குப் போனதும் உண்டு. இதில் இரண்டு வகையான துயரங்கள் உண்டு.
ஒன்று, யாரோ ஒரு ஆசிரியரின் பிழையால் அல்லது கவனக் குறைவால்அந்தக் குழந்தை தனக்கு உரிய இடத்தை சில காலம் இழந்திருந்தது,
இன்னொன்று, அதே ஆசிரியரின் கவனக் குறைவால் தனக்கு உரியதற்ற இடத்தில் கொஞ்ச காலம் இருந்து தற்போது அந்த இடத்தை இழந்த மற்றொரு குழந்தை.
ஒரே ஆசிரியரின் சன்னமான ஒரு கவனக் குறைவால் இரண்டு குழந்தைகள் அனுபவித்த மன உளைச்சல் சொல்லி மாளாது.
ஒருக்கால் அந்தக் குழந்தை நீதி மன்றத்தை அனுகியிருக்காவிட்டால் அந்தக் குழந்தைக்கு உரிய இடம் கிடைக்காமல் போனது, அந்த இடத்திற்கு தகுதியற்ற குழந்தையிடம் அந்த இடம் போனது என்ற வகையில் அது ஒரு இரட்டைக் குற்றமாகவே அமைந்திருக்கும்.
இப்போது கேட்கலாம்,
முதலிடத்திற்கு தகுதியற்ற ஒரு குழந்தை அந்த இடத்திலிருந்து கீழிறக்கம் செய்யப்பட்டது நியாயம்தானே. அதில் அந்தக் குழந்தை மன உளைச்சல் அடைவதற்கு என்ன இருக்கிறது?
மேலோட்டமாய் பார்த்தால் இது நியாயமாகக் கூடப் படும். ஆனால் ஒன்றை நினைவில் கொள்ள வேண்டும்,
தன்னை முதலிடத்தில் அமர்த்தும்படி அந்தக் குழந்தை யாரிடத்தும் மணு எதுவும் கொடுக்க வில்லை.யாருடைய தவறாலோ அந்த இடத்தில் இருந்து விருதுகள், பராட்டுக்கள் எல்லாவற்றையும் அனுபவித்து விட்டு தற்போது அவை தனக்குரியவை அல்ல என்றானபின் தனது உறவினர்களை, நண்பர்களை மற்றவர்களைப் பார்க்க எப்படி கூனிக் குறுகியிருப்பாள்.
ஆனால் இது மாதிரி வழக்குகள் வழக்கம்தான்.
ஆனால் ஒரு மாணவன் தான் கணிதப் பாடத்தில் தேர்ச்சிப் பெற்றது சாத்தியமே இல்லாத ஒன்று என்று வழக்குக்குப் போனான். திருச்சி மாவட்டத்தைச் சேர்ந்த மாணவன் ஒருவன் தான் கணக்கிலே எழுபது மதிப்பெண்கள் பெற்றிருக்க வாய்ப்பே இல்லை என்றும். ஆகவே முறையாக மறு மதிப்பீடு செய்து தன்னை கணிதத்திலே தோல்வியடைந்ததாக அறிவிக்க வேண்டும் என்று நீதிமன்றம் போனான்.
மேலோட்டமாகப் பார்த்தால்,
“ இப்படியெல்லாம்கூட நடக்குமா?” என்று கூட நினைக்கத் தோன்றும்.
ஆனால் நடந்தது.
அதிகப் பட்சம் அறுபத்தி ஐந்து மதிப்பெண்களுக்குமேல் தான் பெற்றிருக்க வாய்ப்பே இல்லை என்றும், அறுபத்தி ஐந்தே மதிப்பெண்கள் பெற்றிருக்க வேண்டிய தனக்கு எழுப்து மதிப்பெண்கள் வழங்கி தனது எதிர்காலத்தை பாழாக்கியிருக்கிறார்கள் என்பதே வழக்கின் சாரம்.
சொன்ன மாதிரியே அவன் அறுபத்தி ஐந்து மதிப்பெண்கள்தான் பெற்றிருந்தான்.
நடந்தது இதுதான்,
அவன் மற்ற எல்லாத் தாள்களிலும் 195 மதிப்பெண்களுக்கும் மேலே வாங்கியிருந்தான். கணிதத் தேர்வன்று வினாத்தாளை வாங்கியதும் 170 மதிப்பெண்களே வாங்க முடியும் என்பது புரிந்திருக்கிறது . 170 மட்டுமே வாங்கினால் பொறியியல் சேர்க்கைக்கான கட் ஆஃப் குறையும் என்பது புரிந்திருக்கிறது.
ஆனால் 170 வாங்குவதற்கு பதிலாக தோல்வி அடைந்தால் உடனடித் தேர்வில் நன்கு எழுதி கட் ஆஃப் மதிபெண்களை அதிகப் படுத்திக் கொள்ளலாம் என்று நினைத்தவன் 65 மதிப்பெண்கள் வருமளவு மட்டும், எழுதிக் கொடுத்து விட்டு வந்து விட்டான்.
திருத்திய ஆசிரியருக்கு இது தெரியாது. பாவம், 65 வாங்கி தோல்வி அடைகிறான் என்று கருதிய அவர் ஒரு 5 மதிப்பெண்களை அங்கும் இங்கும் போட்டு எழுபதாக்கி தேர்ச்சி பெறச் செய்துவிட்டார்.
அதற்கு அவர் கொடுத்த விலையும் பெற்ற தண்டனைகளும் , அப்பப்பா எழுத்தில் சொல்லி மாளாது.
இப்போது அந்த சாட்சிக்கு வருவோம்.
20 மதிப்பெண்களுக்கு மட்டுமே எழுதிய ஒரு குழந்தைக்கு எந்த ஒரு ஆசிரியனும் எண்பது போட முடியாது. இது எனது இருபத்தி ஐந்து ஆண்டுகால பணி தந்த அனுபவப் பாடம்.
மூன்று விஷயங்கள்தான் இருக்க வேண்டும்.
ஒன்று ஒரு ஊழல் நடந்திருக்க வேண்டும். அதற்கு வாய்ப்பில்லை என்றே படுகிறது.
இரண்டு அந்தக் குழந்தை பொய் சொல்லியிருக்க வேண்டும் .
அல்லது , மூன்றாவதாக ஒருக்கால் ஏசு நாதரே திருத்திய ஆசிரியரின் மனதை இறங்க வைத்து இருபது மதிப்பெண்களுக்கு மட்டுமே எழுதியிருந்தக் குழந்தைக்கு எண்பது மதிப்பெண்கள் வாங்கித் தந்திருக்க வேண்டும்.
ஒன்றுக்கும் மூன்றுக்கும் வாய்ப்பே இல்லை எனலாம்.
ஊழல் நடந்திருக்கிறது எனில் அது சாட்சிக்குரிய செய்தியன்று. அது கிரிமினல் குற்றம்.
இரண்டாவது எனில் அது மத அரசியலை நோக்கி நகர்த்தும். அது மிக மிக ஆபத்தானது.
மூன்றாவது எனில்,
ஏசு ஆசிரியரிடம் பேசி இருபதை எண்பதாக்கிக் கொடுத்தக் குற்றவாளியாகிறார்.
ஒன்று சொல்வேன்,
சாமி இல்லை என்று சொல்கிற நாங்களே ஒரு கடவுளை இந்த அளவிற்கு கேவலப் படுத்த மாட்டோம்.
எதையும் விட முக்கியமானது அவரது அர்ப்பனிப்போடு கூடிய தொழில் பக்தி. அர்ப்பனிப்பு என்றால் அப்படியொரு அர்ப்பனிப்பு.
“ ஓன்னு அழுதாச்சும் எங்களப் படிக்க வச்சிடுவாருங்க சார்”
பிள்ளைகள் இப்படிச் சொல்லி அடிக்கடி கேட்டிருக்கிறேன்.
பணியில் சேர்ந்த ஆண்டிலிருந்து ஒரு ஆண்டு கூட விடாமல் இருபத்தி ஐந்து ஆண்டுகளாக தனது பாடத்தில் நூறு சதவிகிதம் தேர்ச்சி விழுக்காட்டினைத் தருபவர்.
அன்று மிகுந்த விரக்த்தியோடு ஆசிரியர் அறையில் அமர்ந்திருந்தார்.
“ ஏன் அண்ணே ஒரு மாதிரியா உக்காந்து இருக்கீங்க. உடம்பு ஏதும் சரியில்லையா?”
“அதெல்லாம் ஒன்றும் இல்ல எட்வின்.”
“பசங்க எதுவும் எழுதிக் காட்டலையா அண்ணே?”
பள்ளியில் பிள்ளைகள் ஏதேனும் தவறிழைத்தாலோ அல்லது அவர் சொன்ன வேலையை செய்ய வில்லை என்றாலோ அவர்களைத் தண்டிக்க மாட்டார். மாறாக தன்னையே வருத்திக் கொண்டு, பல நேரங்களில் சாப்பிட மறுத்து அடம் பிடித்து இப்படித்தான் தன்னையே வருத்திக் கொள்வார். அதனால்தான் அப்படிக் கேட்டேன்.
“என்ன எட்வின் மனசாட்சியே இல்லாம இப்படி பன்றாங்க. கேட்டதுல இருந்து மனசு ரொம்ப கஷ்டமா இருக்கு எட்வின்”
“என்னங்க அண்ணே?”
“இல்ல, இன்னிக்கு காலைல பசங்கள கூட்டீட்டு இருங்களூர் போனோம் இல்ல...”
புரிந்தது, இப்போதெல்லாம் ஜனவரிக்குப் பிறகு பத்து மற்றும் பன்னிரெண்டாம் வகுப்பு படிக்கும் மாணவர்களுக்கு அடிக்கடி யாரேனும் புத்துணர்வு முகாம், அல்லது அவர்களுக்கான பிரார்த்தனை என்கிற வகையில் மாணவர்களைத் திரட்டி விடுகின்றனர்.
அதிலும் குறிப்பாக பொறியியல் கல்லூரிகள் தங்களது கல்லூரிக்கான சேர்க்கையை கவனத்தில் கொண்டு பள்ளிகளுக்குப் பேருந்துகளை அனுப்பி புத்தாக்க முகாம்களுக்கு மாணவர்களைத் திரட்டுகின்றனர்.
அது போல அன்று காலை இருங்களூரில் இருக்கும் ஒரு போதகர் சிறப்பு வழிபாட்டிற்காக பள்ளிகளிலிருந்து மாணவர்களைத் திரட்டியிருந்தார்.
பிள்ளைகளோடு அண்ணனும் போயிருந்தார். அங்கு நடந்த ஏதோ ஒன்று அவரது மனதை சிராய்த்திருக்க வேண்டும்.
“ என்ன நடந்துச்சுங்க அண்ணே?”
“எல்லாம் நல்லவிதமாத்தான் நடந்துச்சு எட்வின். அதிலுங் குறிப்பா அந்த பாஸ்டர் பிள்ளைகளுக்காக உருகி அழுது ஜெபம் செய்தது மனச அப்படியே உருக்கிடுச்சு எட்வின்”
“அப்புறம் என்னங்க அண்ணே?”
“ ஒரு பாப்பா சாட்சி சொல்ல வந்துச்சு. அது சொல்லுது, நான் போன வருஷம் ஒரு பேப்பர்ல இருபது மார்க்குக்குத்தான் எழுதினேன். ஆனால் கர்த்தர் மனதிறங்கி, பேப்பர் திருத்திய ஆசிரியரின் மனதை இறங்க வைத்து எனக்கு எண்பது மதிப்பெண்களை வாங்கித் தந்தார் என்கிறது.
இது பசங்கள கெடுத்துடாதா எட்வின்.படிக்காம சாமி கும்பிட்டாப் போதும் என்கிற மன நிலையை உண்டாக்கிடாதா?”
“ ஆமாம் , விடுங்க அண்ணே.” என்று அவரை ஒருவழியாய் சமாதானப் படுத்திவிட்டு இருந்த சமாதானத்தைத் தொலைத்தவனாய் நகர்ந்தேன்.
அவரைப் பொருத்தவரை இத்தகைய சாட்சிகள் மாணவர்களை ‘எல்லாத்தையும் கடவுள் பார்த்துக்குவார்’ என்ற மன நிலைக்குத் தள்ளி படிக்க விடாமல் செய்வதற்கு வாய்ப்பு இருக்கிறதே என்ற கவலை. அது கடந்து அவர் அதை அரசியல் படுத்தவில்லை.
ஆனால் நமக்கோ அதில் அலச சில இருக்கின்றன. அதற்குள் போகுமுன் ஒரு வழக்கை நாம் தெரிந்து கொள்வது நலம்.
அது ஒரு விசித்திரமான வழக்கு...
பொதுவாக தேர்விலே ஏதேனும் ஒரு பாடத்தில் அல்லது சில பாடங்களில் தோல்வி அடையும் மாணவனோ மாணவியோ தான் நல்ல முறையில் தேர்வினை எழுதியிருப்பதாகவும் எனவே தனது தாளினை அல்லது தாள்களை மறு மதிப்பீடு செய்ய உத்திரவிட வேண்டும் என்று நீதி மன்றத்தை அனுகுவது வாடிக்கை.
சில நேரங்களில் தான் பெற்றிருக்கிற மதிப்பெண்ணிற்கும் தான் எழுதியதற்கும் கொஞ்சமும் பொருத்தமே இல்லாமல் இருப்பதால் தனது தாளினை மறு மதிப்பீடு செய்ய உத்திரவிடக் கோரி சிலர் நீதி மன்றத்தை அனுகுவதும் உண்டு.
பல நேரங்களில் இதில் அவர்கள் வெற்றி பெறுவதும் உண்டு
.இன்னும் சொல்லப் போனால் மறு மதிப்பீட்டிற்குப் பிறகு அந்தக் குழந்தை மாநிலத்தில் முதலிடத்திற்குப் போனதும் உண்டு. இதில் இரண்டு வகையான துயரங்கள் உண்டு.
ஒன்று, யாரோ ஒரு ஆசிரியரின் பிழையால் அல்லது கவனக் குறைவால்அந்தக் குழந்தை தனக்கு உரிய இடத்தை சில காலம் இழந்திருந்தது,
இன்னொன்று, அதே ஆசிரியரின் கவனக் குறைவால் தனக்கு உரியதற்ற இடத்தில் கொஞ்ச காலம் இருந்து தற்போது அந்த இடத்தை இழந்த மற்றொரு குழந்தை.
ஒரே ஆசிரியரின் சன்னமான ஒரு கவனக் குறைவால் இரண்டு குழந்தைகள் அனுபவித்த மன உளைச்சல் சொல்லி மாளாது.
ஒருக்கால் அந்தக் குழந்தை நீதி மன்றத்தை அனுகியிருக்காவிட்டால் அந்தக் குழந்தைக்கு உரிய இடம் கிடைக்காமல் போனது, அந்த இடத்திற்கு தகுதியற்ற குழந்தையிடம் அந்த இடம் போனது என்ற வகையில் அது ஒரு இரட்டைக் குற்றமாகவே அமைந்திருக்கும்.
இப்போது கேட்கலாம்,
முதலிடத்திற்கு தகுதியற்ற ஒரு குழந்தை அந்த இடத்திலிருந்து கீழிறக்கம் செய்யப்பட்டது நியாயம்தானே. அதில் அந்தக் குழந்தை மன உளைச்சல் அடைவதற்கு என்ன இருக்கிறது?
மேலோட்டமாய் பார்த்தால் இது நியாயமாகக் கூடப் படும். ஆனால் ஒன்றை நினைவில் கொள்ள வேண்டும்,
தன்னை முதலிடத்தில் அமர்த்தும்படி அந்தக் குழந்தை யாரிடத்தும் மணு எதுவும் கொடுக்க வில்லை.யாருடைய தவறாலோ அந்த இடத்தில் இருந்து விருதுகள், பராட்டுக்கள் எல்லாவற்றையும் அனுபவித்து விட்டு தற்போது அவை தனக்குரியவை அல்ல என்றானபின் தனது உறவினர்களை, நண்பர்களை மற்றவர்களைப் பார்க்க எப்படி கூனிக் குறுகியிருப்பாள்.
ஆனால் இது மாதிரி வழக்குகள் வழக்கம்தான்.
ஆனால் ஒரு மாணவன் தான் கணிதப் பாடத்தில் தேர்ச்சிப் பெற்றது சாத்தியமே இல்லாத ஒன்று என்று வழக்குக்குப் போனான். திருச்சி மாவட்டத்தைச் சேர்ந்த மாணவன் ஒருவன் தான் கணக்கிலே எழுபது மதிப்பெண்கள் பெற்றிருக்க வாய்ப்பே இல்லை என்றும். ஆகவே முறையாக மறு மதிப்பீடு செய்து தன்னை கணிதத்திலே தோல்வியடைந்ததாக அறிவிக்க வேண்டும் என்று நீதிமன்றம் போனான்.
மேலோட்டமாகப் பார்த்தால்,
“ இப்படியெல்லாம்கூட நடக்குமா?” என்று கூட நினைக்கத் தோன்றும்.
ஆனால் நடந்தது.
அதிகப் பட்சம் அறுபத்தி ஐந்து மதிப்பெண்களுக்குமேல் தான் பெற்றிருக்க வாய்ப்பே இல்லை என்றும், அறுபத்தி ஐந்தே மதிப்பெண்கள் பெற்றிருக்க வேண்டிய தனக்கு எழுப்து மதிப்பெண்கள் வழங்கி தனது எதிர்காலத்தை பாழாக்கியிருக்கிறார்கள் என்பதே வழக்கின் சாரம்.
சொன்ன மாதிரியே அவன் அறுபத்தி ஐந்து மதிப்பெண்கள்தான் பெற்றிருந்தான்.
நடந்தது இதுதான்,
அவன் மற்ற எல்லாத் தாள்களிலும் 195 மதிப்பெண்களுக்கும் மேலே வாங்கியிருந்தான். கணிதத் தேர்வன்று வினாத்தாளை வாங்கியதும் 170 மதிப்பெண்களே வாங்க முடியும் என்பது புரிந்திருக்கிறது . 170 மட்டுமே வாங்கினால் பொறியியல் சேர்க்கைக்கான கட் ஆஃப் குறையும் என்பது புரிந்திருக்கிறது.
ஆனால் 170 வாங்குவதற்கு பதிலாக தோல்வி அடைந்தால் உடனடித் தேர்வில் நன்கு எழுதி கட் ஆஃப் மதிபெண்களை அதிகப் படுத்திக் கொள்ளலாம் என்று நினைத்தவன் 65 மதிப்பெண்கள் வருமளவு மட்டும், எழுதிக் கொடுத்து விட்டு வந்து விட்டான்.
திருத்திய ஆசிரியருக்கு இது தெரியாது. பாவம், 65 வாங்கி தோல்வி அடைகிறான் என்று கருதிய அவர் ஒரு 5 மதிப்பெண்களை அங்கும் இங்கும் போட்டு எழுபதாக்கி தேர்ச்சி பெறச் செய்துவிட்டார்.
அதற்கு அவர் கொடுத்த விலையும் பெற்ற தண்டனைகளும் , அப்பப்பா எழுத்தில் சொல்லி மாளாது.
இப்போது அந்த சாட்சிக்கு வருவோம்.
20 மதிப்பெண்களுக்கு மட்டுமே எழுதிய ஒரு குழந்தைக்கு எந்த ஒரு ஆசிரியனும் எண்பது போட முடியாது. இது எனது இருபத்தி ஐந்து ஆண்டுகால பணி தந்த அனுபவப் பாடம்.
மூன்று விஷயங்கள்தான் இருக்க வேண்டும்.
ஒன்று ஒரு ஊழல் நடந்திருக்க வேண்டும். அதற்கு வாய்ப்பில்லை என்றே படுகிறது.
இரண்டு அந்தக் குழந்தை பொய் சொல்லியிருக்க வேண்டும் .
அல்லது , மூன்றாவதாக ஒருக்கால் ஏசு நாதரே திருத்திய ஆசிரியரின் மனதை இறங்க வைத்து இருபது மதிப்பெண்களுக்கு மட்டுமே எழுதியிருந்தக் குழந்தைக்கு எண்பது மதிப்பெண்கள் வாங்கித் தந்திருக்க வேண்டும்.
ஒன்றுக்கும் மூன்றுக்கும் வாய்ப்பே இல்லை எனலாம்.
ஊழல் நடந்திருக்கிறது எனில் அது சாட்சிக்குரிய செய்தியன்று. அது கிரிமினல் குற்றம்.
இரண்டாவது எனில் அது மத அரசியலை நோக்கி நகர்த்தும். அது மிக மிக ஆபத்தானது.
மூன்றாவது எனில்,
ஏசு ஆசிரியரிடம் பேசி இருபதை எண்பதாக்கிக் கொடுத்தக் குற்றவாளியாகிறார்.
ஒன்று சொல்வேன்,
சாமி இல்லை என்று சொல்கிற நாங்களே ஒரு கடவுளை இந்த அளவிற்கு கேவலப் படுத்த மாட்டோம்.
Tuesday, March 22, 2011
பள்ளி என்றும் கொள்ளலாம்...
ஒரு வழியாய் அவரது மகளுக்கு அந்தப் பேர் போன பள்ளியில் எல்.கே.ஜி சேர்க்கைக்கான நேர்காணலுக்கு கடிதம் வந்திருந்தது. ஏதோ ஜெயிக்கப் போகும் கட்சியில் வெற்றி வாய்ப்பு நிச்சயமாய் உறுதி செய்யப்பட்ட தொகுதியில் டிக்கட் கிடைத்துவிட்ட மகிழ்ச்சியோடு அந்தக் கடிதத்தைத் தூக்கிக் கொண்டு வீட்டிற்கு வந்து விட்டார்.
அவரது பதட்டம் தனித்து, அவரை ஒரு நிலைக்கு கொண்டு வரவே கொஞ்ச நேரம் ஆனது. ஆற அமர அவர் ஒரு வழியாய் நாற்காலியில் அமர்ந்ததும் அவரது கையிலிருந்த அழைப்புக் கடிதத்தை வாங்கிப் பார்த்தேன். அப்படியே வெல வெலத்துப் போனேன்.
அடுத்த நாள் நடக்கும் தேர்வில் தங்கள் மகள் தேர்ச்சி பெற்றால் உடனடியாக பள்ளிக் கட்டணம் , சீருடை, புத்தகங்கள், நோட்டுகள், டை, வில்லை , ஷூ , சாக்ஸ் , புத்தகப் பை, மற்றும் நன்கொடை என்கிற வகையில் 48000 ரூபாயை உடனே கட்டிவிட வேண்டும் என்றும் தவறும் பட்சத்தில் சேர்க்கை ரத்து செய்யப் படும் என்றும் சொல்லப் பட்டிருந்தது. இது போக இரண்டாம் பருவத்திற்கு வேறு சில ஆயிரங்களை கொட்டவேண்டும் என்று நண்பர் சொன்னார்.
"ஏம்ப்பா, இவ்வளவு பெரிய தொகைய வட்டிக்கு வாங்கி அழுது இங்க கொண்டு போய் சேர்க்கனுமா?. தம்பிய எல்லாம் நம்ம பள்ளிக் கூடத்துலதான சேர்த்தேன். நல்லாதானே படிக்கிறான்,"
"அடப் போப்பா உனக்கு இருக்கிற மன வலிமையோ, பக்குவமோ நமக்கு இல்லப்பா. மட்டுமல்ல, இந்தப் பள்ளிகூடத்துல சேக்கலன்னா அவ வீம்புக்குன்னு நாண்டுக்கிட்டே செத்தாலும் செத்துடுவா"
இதற்குமேல் பேசிப் பயனில்லை என்று தோன்றவே அதற்குமேல் அதற்குள் நான் போகவில்லை.
"நீ வந்தாதான் நாளைக்கு வருவாளாமாம். அம்மா வேணாமாம் , அப்பாவும் வேணாமாம் , மாமாதான் வரணுமாம் . இண்டர்வியூக்கு வார புள்ளைங்களையும் ,பெற்றோரையும் கூட்டிட்டுப் போக எல்லா இடத்துக்கும் பள்ளி பேருந்து வருதாமாம். தேர்முட்டிக்கு சரியா எட்டு மணிக்கெல்லாம் வந்துடுப்பா " படபடன்னு சொல்லிட்டு கிளம்பினார்.
அவளுக்கு என்மேல் அவ்வளவு பிரியம் வருவதற்கு வே று ஒன்றும் காரணமில்லை. அவள் கேட்பதை காது கொடுத்துக் கேட்டு பதில் சொல்லும் எனது கோமாளித் தனமான அணுகுமுறைதான்.
முன்னூறு ஏக்கர் பரப்பளவில் பரந்து விரிந்து வானுயர்ந்து நிற்கும் கட்டிடங்களாய் பள்ளிகள், பாலிடெக்னிக்குகள், கல்லூரிகள், ஆசிரிய பயிற்சி நிறுவனங்கள் , பொறியியல் கல்லூரிகள், செவிலியர் பயிற்சி நிறுவனங்கள் நம்மை பிரமிக்க வைக்கும். இருநூறு பேருந்துகளுக்கும் மேல் அவர்களால் இயக்கப் படுவதாகவும் கேள்விப் பட்டிருக்கிறேன்.
அடுத்த நாள் அவர்களுக்கும் முன்னமே தேர்முட்டியில் காத்திருந்தேன். வந்ததும் ஓடி வந்து தொத்திக் கொண்டாள். பேருந்திலும் இருக்கையில் அமராமல் என் மடியில் அமர்ந்துகொண்டாள்.
கேள்வி மேல் கேள்வி . இப்படிக் கேள்வி மேல் கேள்வியாகக் கேட்கும் ஞானக் குழந்தைகளைத்தான் இது மாதிரி பிரமாண்டக் இருட்டுக் குகைகளில் தள்ளப் போகிறோமே என்றிருந்தது.
பேருந்து வளாகத்துக்குள் நுழைந்ததுதான் தாமதம் , குழந்தை துள்ளிக் குதித்து மடியை விட்டு இறங்கினாள்.
எல்லோரும் இறங்கினோம். அழகான புல்தரை, ஆர்ப்பாட்டமான கட்டடங்கள், நேர்த்தியான வரிசையில் நிறுத்தப் பட்டிருந்த பேருந்துகள் என்று அசத்தலான சூழல்.
துள்ளிக் குதித்து ஒரு சுற்று சுற்றிப் பார்த்தபின் குழந்தை குதூகலித்தாள், " ஐ! எவ்ளோ பெரிய பஸ் ஸ்டாண்டு"
Subscribe to:
Posts (Atom)