வலைகளில் விழுவோம்

எனது வலையிலிருந்து ஒரு பக்கத்தை “புதிய தரிசனம்” இதழில் வைத்துள்ள செய்தியை சொல்வதற்காக அதன் ஆசிரியர் தோழர் ஜெபக்குமார் அன்று அதிகாலையே அழைத்தார். என்னமோ தெரியவில்லை அன்றைய எங்களது உரையாடல் வலைகளைச் சுற்றியே சுழன்று கொண்டிருந்தது.

2010 கு பிறகான எழுத்துக்களை பரிசீலிக்கும் யாராலும் வலைகளைத் தவிர்த்துவிட்டு அந்தக் காரியத்தை செய்ய இயலாது என்ற எனது கருத்தோடு பெருமளவு ஒத்துப் போனது ஜெபக்குமார் கருத்து.  

நல்ல நூல்களை அறிமுகம் செய்வது போலவே நல்ல வலைகளையும் வாசகர்களுக்கு அறிமுகம் செய்ய வேண்டும் என்று இருவருமே யோசித்தோம். ஆனால் அதை என்னையே செய்ய சொல்வார் என்று அந்தப் புள்ளியில் நான் நினைக்கவில்லை. யோசித்து சொல்வதாக சொல்லிவிட்டு தம்பி விஷ்ணுபுரம் சரவணனிடம் யோசனை கேட்டேன். உடனே தொடங்குமாறு ஆலோசனை சொன்னவன் அத்தோடு சுறுக்கிக் கொள்ளாமல் சில வலைகளையும் பட்டியலிட்டான்.

அப்படித்தான் “வலைக்காடு” ஆரம்பமானது. இருபது வலைகளை அறிமுகம் செய்வது என்று முடிவெடுத்தோம். உடல்நிலை என்னை பதினேழிற்கு மேல் அனுமதிக்கவில்லை.

அதற்குப் பிறகு எனது வலையில் அண்ணன் முத்துநிலவன் அவர்களின் ‘வளரும் கவிதை’ என்ற வலை குறித்து நான் எழுதியதையும் சேர்த்து பதிணெட்டு வலைகளைப் பற்றிய அறிமுக நூலாக “வலைக்காடு” வருகிறது.

சொல்ல முடியாது, இந்த நூல் வலைகளைப் பற்றிய இந்தவகையான நூல்களுள் முதலாவதாகவும் இருக்கக் கூடும். ஒருக்கால் அப்படியிருப்பின் அதற்காக பெருமைப்படா விட்டாலும் மகிழவே செய்வேன்.

தொடர் எப்படி தற்செயலாகத் தொடங்கியதோ அதேபோலத்தான் இந்த நூலும் தற்செயலாக வருகிறது.

ஒரு அதிகாலை என்னைத் தொடர்புகொண்ட தம்பி பரிதி எனது பழைய கட்டுரை ஒன்றை தனது இதழான ‘வகுப்பறை’ யில் வைத்திருப்பதாகச் சொன்னான். ஏன் பழசு? என்று கேட்டேன். “நீ கட்டுரையும் தர மாட்டேங்கற… புத்தகமும் தர மாட்டேங்கற..” அப்புறம் நான் என்ன செய்யட்டும் என்றான்.

அதற்கு முதல்நாள்தான் கவிஞர் ஜெயதேவனிடம் இந்த நூலைக் கொண்டு வந்துவிட வேண்டும் என்று பேசிக்கொண்டிருந்தேன். அவரும் ஒரு பதிப்பகத்திடம் பேசிக் கொண்டிருந்தார்.

இந்த உண்மையை பரிதியிடம் சொன்னபோது “இப்பவும் என் நினைவு வரலதானே” என்று வைதான். மன்னிப்பைக் கோருவதைத் தவிர வேறு வழியில்லை எனக்கு.

இப்படியாக எனது ஏழாவது நூலை தம்பி பரிதி கொண்டு வருகிறான்.

வர்தினி பர்வதா, கிருத்திகா, ஜெபக்குமார், ‘புதிய தரிசனம்’ என நன்றி சொல்லவேண்டிய பட்டியல் நீளும்.

என் வாழ்வின் இக்கட்டான நேரங்களில் தங்களது அன்பாலும், வார்த்தைகளாலும், சகலவிதமான உதவிகளாலும் என்னை உயிரோடு வைத்திருக்கும் தோழர்கள் மோகனா, கவிஞர் ஜெயதேவன், தோழர் ஹரிஹரன் சோமசுந்தரம் மூவரையும் என் கடைசி மூச்சு நிற்கும் வரை நன்றியோடு நினைத்திருப்பேன்.

வாசித்துவிட்டு பேசுங்கள்.

18 வளரும் கவிதை

எனக்கும் முதன்மைக் கல்வி அலுவலர் திரு.அருள்முருகன் அவர்களுக்குமான அன்றைய உரையாடல் ஏதோ ஒரு புள்ளியில் அண்ணன் முத்துநிலவன் அவர்களை மையம் கொண்டது. அப்போது சொன்னேன்,

“இன்னும் மூன்று ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு கவிதை எழுதலாம் என்று நினைப்பவனை இன்றைக்கே ‘கவிஞர்’ என்றழைக்கும் பெருந்தன்மை நிலவன் அண்ணனிடம் மட்டுமே உண்டு”

தனக்கே தெரியாமல் சன்னமாக சிரிக்கும் வித்தை தெரிந்தவர் அருள்முருகன். அதைக் கேட்டதும் மனிதர் சத்தமாக சிரித்தார். “அதுதான் அய்யாவோட பலமும் பலவீனமும்” என்றார். “ அதுமாதிரி மட்டும் அவர் செய்திருக்கா விட்டால் இன்றைக்கு இந்த அளவிற்கான எட்வினும் இல்லை” என்றபோது இடைமறித்து “நிறைய எட்வின்கள் இல்லை” என்று சரியாய் திருத்தினார்.

நல்ல எழுத்துக்களையே அங்கீகரிப்பதற்கு சங்கடப் படும் இந்தக் காலத்தில் ஒருக்கால் இவன் நன்றாக எழுதக் கூடும் என்ற நம்பிக்கை வந்துவிட்டாலே அவனை எழுத்தாளன் என்று அங்கீகரித்துக் கொண்டாடும் பெருந்தன்மை அண்ணன் முத்துநிலவனிடம் காணக் கிடைக்கும் அபூர்வமான குணம்.

விஞ்ஞானம் கொடையளிக்கும் எந்த ஒரு நவீன ஊடகத்தையும் வசப்படுத்திக் கொள்ளும் அவரது ஆற்றலுக்கு மிகச் சரியான சமீபத்திய உதாரணம் அவரது வலையான “வளரும் கவிதை”

அறுபது வயது மனிதனின் ஞானமும் பக்குவமும், இருபது வயது இளைஞனின் துள்ளலுமாய் சீறிப் பாய்கிறது “வளரும் கவிதை”

அவர் ஒரு ஓய்வு பெற்ற துணைத் தலைமை ஆசிரியர். பொதுவாக இப்போதெல்லாம்  இரண்டாம் மதிப்பெண் எடுக்கும் மாணவர்களையே ஆசிரியர்களால் கொண்டாட முடிவதில்லை. முதல் மதிப்பெண் மட்டுமே இலக்காகிப் போன இந்த இறுக்கமான சூழலில் ஒரு பள்ளியின் உதவித் தலைமை ஆசிரியரான இவர் “ முதல் மதிப்பெண் எடுக்க வேண்டாம் மகளே” என்றொரு கட்டுரையை இந்த வலையில் வைத்திருக்கிறார். இதற்கு எவ்வளவு துணிச்சல் வேண்டும், எவ்வளவு விமர்சனங்களை, வசவுகளை, மிரட்டல்களை அதிகாரிகளிடத்திலிருந்து இவர் எதிர் கொண்டிருக்க வேண்டும் என்பதை கல்வித்துறையின் ஊழியனான என்னால் உணர முடிகிறது.

அதே தலைப்பில் இந்தக் கட்டுரையையும் உள்ளடக்கி வெளிவந்த இவரது நூல் தமிழ் வாசகத் தளத்தில் பெரும் வரவேற்பைப் பெற்றது.

“யானையை மரமேறச் சொல்வது சரியா?” என்கிற கட்டுரை கல்வி குறித்த ஒரு ஆரோக்கியமான அலசலைத் தருகிறது.

இன்றையத் தமிழகக் கல்வித் துறையின் பாடத் திட்டம், பயிற்சிமுறை, தேர்வுமுறை ஆகியவை குறித்து மிக அழகாக நகர்கிறது இந்தக் கட்டுரை.

பொதுவாகவேபாடத் திட்டம் குறித்தும் பயிற்சிமுறை குறித்துமதிகமாக கவலைப் படுவதும் அவைகுறித்து ஏராளமான பணியிடைப் பயிற்சிகளை ஆசிரியர்களுக்கு வழங்குவதுமாக இருக்கிறது பள்ளிக் கல்வித்துறை. அவை முறையாக நடக்கின்றனவா? நல்ல விளைவுகளைத் தருகின்றனவா ? என்பதெல்லாம் வேறு விஷயம். ஆனால் அவை குறித்த துறையின் அக்கறையினை செயல்பாட்டினை நாம் கேள்வி கேட்க முடியாது.

ஆனால் தேர்வுமுறை குறித்த இவர்களது பார்வையை நாம் கேள்வி கேட்டே ஆகவேண்டும். தேர்வு குறித்த கூட்டங்களில் பெரும்பாலும்,

1)   எல்லா மையங்களிலும் தேர்வினை உயிரைக் கொடுத்தேனும் உரிய நேரத்தில் தொடங்கி விட வேண்டும்.

2)   எந்தக் காரணத்திற்காகவும் ஆசிரியர்கள் தேர்வுப் பணியைத் தவிர்த்து விடக் கூடாது.

3)   ஆசிரியர்கள் அறைக்கு அலைபேசிகளை எடுத்துப் போக்க் கூடாது.

4)   மாணவர்களை அப்படி இப்படித் திரும்ப விடாமல் கண்காணிக்க வேண்டும்

5)   பறக்கும் படைகள் விழிப்போடு செயல் பட வேண்டும்

என்பதாகத்தான் அமையும். இதை கேள்வி கேட்கிறது இவரது பதிவு. இவரது பதிவின் வெப்பம் நியாயமானது. தேர்வினை எப்படிக் கறாராக நடத்துவது என்பதில் இவ்வளவு அக்கறை காட்டும் கல்வித் துறை வினாத்தாளை எப்படித் தயாரிப்பது என்பதில் தனது கவனத்தை செலுத்துவதே இல்லை என்கிற உண்மை இவரது கோவத்தின் நியாயத்தை உணர்த்தும்.

இன்றைய பெரும் ஊழல்களுள் ஒன்றாக இடம் பிடித்துள்ள வியாபம் பற்றி மிக விரிவாக “வியாபம் – இந்தியாவின் ஆபத்தான ஊழல்” என்ற கட்டுரை அப்படி ஒரு நயம் மிக்க கட்டுரை.

மூன்றாம் வகுப்பு மட்டுமே படித்தவரெல்லாம் மாவட்ட காவல்துறை அதிகாரிகளாக பணிபுரியும் அசிங்கத்தை இவர் எழுவதை பார்க்கும்போது எப்படி இவரால் சிரித்துக் கொண்டே கோவப் பட முடிகிறது என்ற அய்யம் எழுகிறது.

நாட்டில் அவ்வப்போது நிகழக்கூடிய அரசியல், சமூக, சாதிய, நீதிய பேரலைகளைக் கொண்டும் மறந்துபோன வரலாறுகளை வாசகனின் மனதிற்குள் கொண்டு சேர்க்கும் இவரது எழுத்தாளுமை மிக மிக அரிதானது.

நீதிபதி குமாரசாமி அவர்கள் நமது முதல்வரை சாட்டப் பட்ட குற்றங்களிலிருந்து விடுவித்த தீர்ப்பளித்த பேரழகினை நாடறியும். இதற்காக அவர் எப்படியெல்லாம் கிழிபட்டார் என்பதையும் நாம் அறிவோம்.

ஆனால் இதைப் பயன் படுத்திக் கொண்டு “நான்கு குமாரசாமிகள்” என்கிற தலைப்பில் ஒரு கட்டுரை தந்திருக்கிறார். நாம் அறியாத அல்லது மறந்துபோன சில குமாரசாமிகளை நமது கவனத்திற்கு கொண்டு வருகிறார்.

ரௌலட் சட்டம் 1918 இல் வந்தபோது அதை நியாயப் படுத்திய ஒரு குமாரசாமியை இவரது வலை அறியக் கொடுக்கிறது.

திருப்பூர் குமரனின் முழுப் பெயர் குமாரசாமி என்கிறது.

முருகன் என்று வணங்கப் படும் குமாரசாமியை நமக்கு அறிமுகம் செய்கிறது.

பெரும்பான்மை தமிழ்த் திரள் நையாண்டி மட்டுமே செய்து கொண்டிருந்த ஒரு விஷயத்தை சரியாக கையாண்டு அதன் மூலமும் சில வரலாற்று, ஆன்மீக ஆளுமைகளை நமக்கு பந்தி வைக்கிறது இவரது வலை.

அவசியம் வாசிக்க வேண்டிய அறிய பொக்கிஷங்களை தனது வலையான “வளரும் கவிதை” யில் வைத்திருக்கிறார் நிலவன் அண்ணன்.

இதில் என்ன சிறப்பு என்றால் வாசிக்க வேண்டியவற்றை வாசிக்கிறமாதிரி இந்த வலையில் வைத்திருக்கிறார்.

அவசியம் வாசியுங்கள்…

 http://valarumkavithai.blogspot.com/

17 ஆழ்மனக் குறிப்புகள்

“மெர்லின்
நீ சபிக்கப்பட்ட வாழ்க்கை வாழ்ந்ததற்காய்
இங்கே ஒரு ‘டாடி’ அழுகிறான்”

ஏறத்தாழ எண்பத்தி எட்டு வயதான ஒரு மனுஷியின் மரணத்திற்காக முப்பதே ஆன ஒரு இளைஞனின் கண்ணீர் இது. இருபதுகளின் தொடக்கத்தில் பிறந்த ஒரு மனுஷியை, எண்பதுகளின் இறுதியிலோ தொண்ணூறுகளின் தொடக்கத்திலோ பிறந்த ஒரு இளைஞன் மகளே என்று விளிக்கிறான்.
”தாயே” என்றோ “பாட்டியே” என்றோ விளித்திருந்தால் பொறுத்தமாயிருந்திருக்கும். தொண்ணூறை நெருங்கும் ஒரு கிழவிக்கு முப்பதே முப்பது ஆன ஒரு இளைஞன் தந்தையாகிப் போகிறானே, இதைப் பக்குவம் என்பதா? இல்லை பித்துக்குளித் தனம் என்பதா? உதயகுமாரின் வலைதளமான “ஆழ்மனக் குறிப்புகள்” உள்ளே பயணித்துப் பார்த்தால் இது வறட்டுத் தனமான பக்குவமோ, பித்துக் குளித்தனமோ இல்லை ஈரஞ்சொட்டும் உண்மை என்பது புரியும்.

”உலக ஆண்களின் கனவுக் கன்னியாக,கவர்ச்சிக் குறியீடாக பாலுணர்ச்சியை வடிக்கும் வடிகாலாக உலகத்தால் மிகத் தவறாக அறியப்பட்ட துரதிர்ஷ்டக்காரி மெர்லின்” என்று உதயகுமார் எழுதுவது கொஞ்சமும் கலப்படமற்ற உண்மை.

உலகமே அகலமாய் கண்திறந்து பார்த்த அந்த அழகு தேவதை மரித்தபோது கேட்க ஆளற்று அனாதையாய் மூன்று நாட்கள் பிணவறையில் கிடந்த மெர்லினது உடல் குறித்து உதயகுமார் எழுதுவதைப் படிக்கும்போது நம்மை அறியாமல் நம் கண்கள் சுரக்கும்.

“பெருக்கெடுத்து ஓடத்தொடங்கிய நதி பாதி வழியில் ஆவியானதைப் போல் காணாமல் போன வாழ்க்கைக்கு சொந்தக்காரி” என்று உதயகுமார் எழுதுவதைவிட மெர்லினது வாழ்க்கையை சொல்லிவிட முடியாது.
தினமும் தினமும் கடித்துக் குதறப்பட்ட போதும் தான் சந்திக்கும் ஒவ்வொரு ஆணிலிருந்தும் தந்தையைத் தேடியிருக்கிறாள் மெர்லின். இன்னும் சொல்லப்போனால் தான் மணந்துகொண்ட அனைத்து ஆண்களையுமே அவள் “ டாடி “ என்றே அழைத்திருக்கிறாள். மெர்லினின் தாய்க்கே இவளது தந்தை யாரெனத் தெரியாது. அதனால்தான் தந்தைக்காக ஏங்கி அலைந்திருக்கிறாள். வாழ்ந்த காலமெல்லாம் தந்தையின் பாசத்திற்காக ஏங்கி அலைந்த ஒரு பெண்ணிற்கு அவளது பேரன் வயதில் ஒரு தந்தை வாய்த்தது அவளுக்குத் தெரியாது போனதுதான் கொடுமையினும் கொடுமை.

ஃப்ராய்ட், ஷேக்ஸ்பியர் என்று வாசித்துக் குவித்து யாரேனும் அது குறித்தெல்லாம் தம்மிடம் பேசமாட்டார்களா என்ற அவளது ஏக்கத்தை ஒரு முப்பது வயது இளைஞன் புரிந்துகொண்டு அது குறித்து அவளது தொண்ணூறு வயது மகளோடு அசைபோடத் தயாராயிருக்கிறான். அவள்தான் இல்லை.
தொண்ணூறு வயது கிழவிக்கு முப்பது வயது இளைஞன் தந்தயாக முடியும் என்பதை உரத்து சொல்கிறது “ ஆழ்மனக் குறிப்புகள் “
” சடசடவென பொழிகிறது மழை

ஆங்கோர் மரத்தில் கூடுகட்டி வாழும்
ஊர்க்குருவியைப் பற்றி
மழைக்கு எந்த லட்சியமும் இல்லை

அடித்து வீசுகிறது காற்று

மெல்லிய மல்லிக்கொடி
ஒடிந்து வீழ்வது பற்றி
காற்றுக்கென்ன விசனமிருக்கப் போகிறது

எது ஒன்றும் அதன் அதன்
தன்னியல்பிலேயே இருக்கிறது

இதோ என் கூட்டின் மரக்கதவுகளை
கூர்மூக்கால் சுரண்டிக் கொண்டிருக்கும் அந்தப் பறவைக்கு சொல்லுங்கள்
கதவை மூடிக் கொண்டழுவது என் இயல்பென”

அன்பை எப்படி வெளிப்படுத்தலாம்? இதமான ஸ்பரிசம், கனிந்து கசியும் ஒரு சன்னமான பார்வை, அன்பொழுகும் ஒரு கடிதம், ஒரு முத்தம், இப்படி ஏதேனும் ஒன்றின் மூலம் நமது அன்பை வெளிப்படுத்த முடியும். உதயகுமார் அழுகையை தனது அன்பைக் கொண்டு சேர்க்கும் ஊடகமாகக் கையாள்கிறார்.

இவரது படைப்புகளை மேம்போக்காகப் பார்ப்பவர்களுக்கு அவை இவரது காதலிக்காக எழுதப் பட்டவையாகத் தோன்றும். ஆனால் அவை அவரது நண்பர்களுக்கானவை. நண்பர்களுக்கான தனது அன்பை கண்ணீரில் கறைத்துத் தருகிறார்.

நம்மாழ்வார் மறைந்த பொழுது இவர் எழுதிய ஒரு பதிவு குறிப்பிட்டுப் பேசவேண்டிய ஒன்று.

வேப்பமரத்தை அமெரிக்கா சொந்தம் கொண்டாடி ஒவ்வொரு வேப்ப மரத்திற்கும் அவற்றை வைத்திருக்கும் நாடு தனக்கு கணக்கிட்டு கப்பம் கட்டவேண்டும் என்று சொன்னபோது சர்வதேச நீதிமன்றம் சென்று அதன் உரிமையை நமக்கு மீட்டெடுத்துக் கொடுத்தவர் நம்மாழ்வார் என்ற உண்மையை சொல்கிறார்.

காடும் அதன்வழியே பெருக்கெடுத்து ஓடும் நீருமே மக்களுக்குப் பாதுகாப்பு..அவற்ரை அழித்து சாலைகளைப் போடுவதென்பது எந்த விதத்திலும் சரியாகாது என்பதை நம்மாழ்வார் ஊடாக இந்த வலை நமக்கு சொல்கிறது.

தோன்றி வெறும் முன்னூறு ஆண்டுகளேயான அமெரிக்காவிடம் பதினைந்தாயிரம் ஆண்டுகால விவசாயப் பாரம்பரியமுள்ள நாம் விவசாய ஆலோசனைகள் கேட்பது நியாயமா என்ற நம்மாழ்வாரின் கேள்வியை இந்த வலை நம்முள் தொடர்ந்து விதைத்துக் கொண்டே இருக்கிறது.

விவசாயிகள் விவசாயத்தைக் கைவிட்டு வேறு தொழிகளுக்குத் தாவ வேண்டுமென பொருளாதாரப் புலி மன்மோகன் சொன்னபோது அது தற்கொலைக்கு சமம் என்று நம்மாழ்வார் சொன்னதை சொல்லி சிலாகிக்கிறார். அவரே தற்கொலைகளை நியாயப் படுத்துவது வலிக்கச் செய்கிறது. ஆத்மநாமின் தற்கொலையையோ அல்லது ஸ்டெல்லா ப்ரூசின் தற்கொலையையோ நாம் கொச்சைப் படுத்தவில்லை. ஆனால் இருவரும் மரணம் வரை வாழ்ந்திருக்க வேண்டும் என்றே ஆசைப் படுகிறோம். போகிற போக்கில் அன்பின் உச்சத்தை ஒரு தற்கொலையின் மூலம் வெளிப்படுத்தலாம் என்று உதயகுமார் என்ற இளைஞன் முடிவெடுத்துவிடுவானோ என்று இந்த அப்பனுக்கு கவலை இருக்கிறது.

”அதிகபட்ச எதிர்பார்ப்பு வேறொன்றுமில்லை
நேசம் ததும்ப ஒரு சொல்
இந்நாளை அழகாக்க ஒரு புன்னகை
இவ்வாழ்வுக்கு அர்த்தம் சேர்க்கவென கொஞ்சமே கொஞ்சம் பிரியம்
இதுதான்
இவ்வளவேதான்”

என்று ஒரு கவிதை இருக்கிறது இந்த வலையில்.

சற்றும் உலராத ஈரம் சொட்டும் அன்பின் பாய்ச்சலும், அன்பிற்கான யாசித்தலுமே இந்த வலை நெடுகத் தென்படுகிறது.

அன்பை நேசிக்கும் அனைவரும் பார்க்க வேண்டிய வலை
http://nichalanam.blogspot.in/

16 வல்லமை

தமிழ்த் தரவுகள் அனைத்தையும் முடிந்தவரை திரட்டிச் சேர்ப்பது. இயன்றவரை கலப்படமில்லாத தமிழில் புழங்குவது என்கிற உயரிய, நடைமுறைக்கு முற்றிலும் சாத்தியப் படுகிற நோக்கங்களோடு நடத்தப் படுகிற ஒரு இணைய இதழ் ”வல்லமை”.

ஒருநாள் அதன் நிர்வாக ஆசிரியர் திருமதி பவளசங்கரி அவர்கள் இதழுக்கு எனது படைப்புகளைக் கேட்டபோதுதான் இப்படி ஒரு இணைய இதழ் வந்துகொண்டிருப்பது தெரிய வந்தது. உடனே உள்நுழைந்தேன். தங்களது நோக்கங்களைப் பிரகடனப் படுத்தும் போது எந்த வித ஆரவாரமுமின்றி “ முடிந்தவரை திரட்டிச் சேர்ப்பது”    ”இயன்றவரை கலப்பின்றி புழங்குவது” என்று சொல்லக்கூடிய நடைமுறை நேர்மை என்னை ஈர்த்தது. இது கடந்து இதில் இன்னும் பாலரது படைப்புகளையும் பார்க்க இயலும் என்பது இன்னும் கொஞ்சம் கூடுதலாக ஈர்த்தது.

இங்கிலாந்திலிருந்து திரு சக்தி தாசன் அவர்கள் தொடர்ந்து கடித வடிவத்தில் எழுதி வருகிறார். ஒவ்வொரு கடித்தத்திலும் இந்த மண்ணின் மீதான அவரது அக்கறையும் அதை காப்பதற்கான அவரது அரசியல் 

நிலைபாட்டையும் காண முடிகிறது.

இப்பொழுது இங்கிலாந்து சந்தித்து வரும் சூறாவளி, வெள்ளம், வரலாறு காணாத பனி இவற்றின் காரணமாக இங்கிலாந்து மக்கள் அனுபவிக்கும் துயர் இவை பற்றி அவரது 97 வது கடிதம் விவரிக்கிறது என்பதோடு இருந்திருப்பின் இதை ஒரு சாதாரண செய்திப் பதிவாக விட்டு விடலாம்.  அது கடந்து அதற்கான காரணங்களைத் தேடிப் பயணித்து வியர்த்து, குளிர் உறைந்து மூச்சடக்கி பந்தி வைப்பதுதான் சக்திதாசன் அவர்களது கடிதத்தைப் பற்றி பேச வைக்கிறது. ஏறத்தாழ 250 ஆண்டுகளாக இது போன்ற ஒரு இயற்கை சீர்கேட்டை இங்கிலாந்து பார்த்ததில்லை என்று கூறும் சக்திதாசன் “ polar vortex” என்கிற ஒருவிதமான இயற்கை மாறுதலே இதற்குக் காரணம் என்கிறார். இயற்கையோடு இயைந்து வாழாமல் அதை தன் இஷ்டத்திற்கு தாறுமாறாய் பயன்படுத்துவதே இத்தகைய கொடூரமான கேடுகளைக் கொண்டுவரும் மாறுதல்களுக்குக் காரணம் என்பதை வெகு பூடகமாக புரிய வைக்கிறார். நோய் முதல் நாடும் அவரது ஆளுமை அவரை நோக்கி நம்மை உந்தித் தள்ளுகிறது.

இமயமலையின் பனிப் படிமங்களின் மேல் ரிஃப்லக்டர் மாதிரி ஒரு படிமம் இருக்குமாம். அதுதான்  ஒளியையும் வெப்பத்தையும் பனிப் படிமத்தைத் தாக்கிவிடாமல் திரும்ப ஒளிரச் செய்து பாதுக்காக்கிறது என்று வாசித்திருக்கிறேன். இமயமலையையும் இப்போது தாறுமாறாகத்தானே நாம் பயன்படுத்தி வருகிறோம். அதன் விளைவாக அந்த ரிஃப்லக்டர் போன்ற படிமம் மாசுபட்டு அதன் விளைவாக வெப்பம் பனிப் படலத்தை வெகுவாகத் தாக்கத் தொடங்கி உள்ளதாகவும் எங்கோ வாசித்தேன். இந்தப் பனி படலம் வெப்பப் படுமானல் வெகு வேகமாக உருகத் தொடங்கும். அது பேரதிக இடர்பாடுகளை நமக்கு கொண்டு வந்து சேர்க்கும்.

இப்படியாக அந்த மண்ணில் நடந்த இயற்கை இடர்பாடு குறித்த ஒரு கடிதம் அது மாதிரி நமது பூமியில் நடப்பதற்கு வாய்ப்புள்ள ஒரு இடர்பாடு குறித்து நம்மை எச்சரிக்கிறது. இதுதான் கடித இலக்கியம். பொதுவாகவே மின்னனு உபயோகம் பெருகிவரும் சூழலில் கடிதங்கள் அருகிப் போயுள்ளன. அத்தகைய சூழலில் வல்லமை மாதிரி இணைய இதழ்கள் கடித இலக்கியத்திற்கு முக்கியத்துவம் கொடுப்பது மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது. அதுவும் ஒரு மனிதனின் 97 கடிதங்களை இதுவரை பதிவேற்றியிருப்பது கடிதங்களின் மேலும் கடித இலக்கியத்தின் மேலும் அக்கறை கொண்டோர் யாவரும் பாராட்டவேண்டிய ஒரு விஷயம்.

பவள சங்கரி எழுதும் இதழின் தலையங்கங்கள் கவனத்திற்குரியவை. 24.01.2014 அன்று அவர் எழுதிய தலையங்கம் குவிக்கப்பட்ட கவனத்திற்குரியது. குழந்தைகள் என்றால் ஆண் குழந்தைகள் மட்டும்தானா? என்கிற ஒரு வினாவை மிக நேர்த்தியானதொரு பூடக மொழியில் பேசுகிறது அது. கடந்த 20 ஆண்டுகளில் ஏறத்தாழ ஒரு கோடி பெண் குழந்தைகள் கருவிலேயே கொல்லப் பட்டிருக்கிறார்கள் என்கிற ஒரு செய்தியை பவள சங்கரி தரும் போது உண்மையிலுமே அதிர்ந்து போகிறோம். கருவில் இருப்பது ஆணா பெண்ணா என்று கண்டறியும் சோதனைக்கு கடுமையான தண்டனை என்று சொல்லப்பாட்டு எல்லா மருத்துவ மனைகளிலும் ஸ்கேன் நிலையங்களும் விளம்பரித்து எச்சரிக்கை செய்யப்பட்டுள்ள நிலையிலேயே இப்படி என்றால் இத்தகையதொரு கடுமையான சட்டம் இல்லை என்றால் இந்த எண்ணிக்கை எங்கு போய் நின்றிருக்கும்?

ஆண் பெண் விகிதாச்சாரம் இயற்கைக்கு மாறாக வேறுபட்டால் அது சமூகத்தில் பல்வேறு விதமான கேடுகளுக்கு வழிவகுக்கும் என்பதை அக்கையோடு சொல்லும் வலையாக இருக்கிறது வல்லமை.

பேராசிரியர் இ. அண்ணாஅமலை அவர்களது மொழியியல் மற்றும் ஒலியியல் சார்ந்த பதிவுகள் மிகவும் நுட்பமானவை. ஆங்கிலத்தை unphonetic language என்று சொல்வோம்.44 ஒலி வடிவங்களை எழுத்தில் வார்க்க வெறும் 26 எழுத்துக்களே இருப்பதுதான் இதற்கு காரணம். ஆனால் தமிழில் எந்த ஒரு ஒலிக்கும் அதற்கான எழுத்து இருப்பதாகவே நினைத்து வந்தோம். ஆனாலும் ஜ, ஷ, கங்கைக்கு வரும் க ஒலி போன்ற ஒலிகளின் தேவை தமிழில் இருப்பதாகவே உணர்ந்தோம். ஆனால் எழுத்துத் தமிழும் பேச்சுத் தமிழும் வேறு வேறு மொழிகளா என்கிற அவரது ஆய்வு மொழி குறித்த அக்கறை கொண்ட அனைவருக்கும் கொண்டு போய் சேர்க்கப் பட வேண்டியதாகும்.

பெண்ணியம், மொழி, கல்வி, ஆன்மீகம், உலகமயம், சாதி, வரலாறு அரசியல், குழந்தைகள் என அத்தனை விஷயங்களையும் அலசும் ஒரு வலை வல்லமை.

அவசியம் பாருங்கள்,

http://www.vallamai.com/

15 யெஸ் பாலபாரதி

ஒரு சின்னக் குழந்தை தனது பெற்றோரிடம் தனக்கு ஜுரம் அடிக்கிறது என்று சொன்னது அவனது பெற்றோர்களுக்கு தங்கள் வாழ்நாளில் அதுவரை கண்டிராத மகிழ்ச்சியைக் கொண்டு வந்து சேர்த்திருக்கிறது என்று சொன்னால் நம்ப முடியுமா? ஆனால் அப்படி நடந்திருக்கிறது.

கிருஷ்ணா எழுதிய “ why me?” என்கிற நூல் வெளியீட்டு விழாவில் தான் சந்தித்த 12 வயது சிறுவனின் தந்தை இதைக் கூறியதாக இதைக் கூறுகிறார் யெஸ் பாலபாரதி. தங்களது பிள்ளை தனக்கு ஜுரம் அடிக்கிறது என்று சொன்ன அந்தப் புள்ளியில்தான் தனக்கும் தன் மனைவிக்கும் தங்களது எஞ்சிய கால வாழ்க்கையின் மீது நம்பிக்கை வந்ததாக அவர் சொல்லியிருக்கிறார்.

பொதுவாக ஒரு குழந்தை தனக்கு ஜுரம் என்று சொன்னால் பதறத்தானே செய்வோம். விடுப்பெடுத்துக் கொண்டு குழந்தையை மருத்துவமனைக்கு அழைத்துக் கொண்டுபோகத்தானே முயற்சிப்போம். ஆனால் ஒரு குழந்தை தனக்கு ஜுரம் என்று சொன்னதும் ஒரு பெற்றோர் மகிழ்ந்திருக்கிறார்களே. அவ்வளவு வித்தியாசமான பெற்றோரா அவர்கள்? அவர்கள் அல்ல அந்தக் குழந்தை அவ்வளவு வித்தியாசமானக் குழந்தை.

ஆம், ஆட்டிசம் பாதித்தக் குழந்தை அவன். தனக்கு என்ன செய்கிறது என்பதை மற்றக் குழந்தைகளைப் போல் வெளிப்படுத இயலாது அவனுக்கு. எனவேதான் தனது குழந்தை தனக்கு ஜுரம் அடிக்கிறது என்று முதன் முதலில் சொன்னதை மகிழ்ந்து கொண்டாடுகிறார்கள்.

சரி ஆட்டிசம் என்றால் என்ன?

”மன இறுக்கம்” மற்றும் “ மதியிறுக்கம்” என்று பொதுவாக ஆட்டிசம் புரிந்து கொள்ளப் படுகிறது. சரி, மன இறுக்கம் அல்லது மதி இறுக்கம் என்றால் என்ன? என்ன என்பதை வரையறுக்க இயலாவிட்டாலும் மனைறுக்கத்தில் உள்ள குழந்தை எப்படி இருக்கும்? அல்லது அந்தக் குழந்தை மற்றக் குழந்தைகளிடமிருந்து எந்த வகையில் வேறுபடும்?

அது குறித்தும் இந்த வலை புரிகிற மொழியில் பேசுகிறது.

பொதுவாக ஒரு குழந்தைப் பார்த்து நாம் சிரித்தால் அதுவும் சிரிக்கும். அல்லது என்னைப் போன்றவர்கள் சிரித்தால் மிரண்டுபோய் அந்தக் குழந்தை அழத் தொடங்கும். நாம் ஒற்றை விரலைக் காட்டி கொன்னுடுவேன் என்று சொன்னால் அதுவும் அப்படியே சொல்லும் , அல்லது மிரளும், அல்லது சிரிக்கும். ஆக நம்முடைய வினைக்கு ஏதோ ஒரு வகையிலான எதிர்வினை கிடைக்கும். ஆட்டிசம் பாதித்த குழந்தையிடமிருந்து இப்படிப்பட்ட எந்த ஒரு மறுவினையும் கிடைக்காது.

நம்மை புற உலகிடமிருந்து பிரிக்கும் ஒரு சுவர்தான் என்று ஆட்டிசம் குறித்து சொல்கிறார் பாலா. எனில், புற உலகத்தில் என்ன நடக்கிறது என்பதை புரிந்து கொள்ளவே இவர்களால் முடியாதா? முடியும் என்கிறார் பாலா. தாங்கள் புரிந்து கொண்டதையோ அதன்மீதான மதிப்பீடுகளையோ அவர்களால் மறு உணர்த்த இயலாது.சரியாகச் சொல்வதெனில் அவர்களது மறு உணர்த்தலை நம்மால் புரிந்து கொள்கிற அளவில் செய்ய இயலாது. இன்னும் சரியாக சொல்லப் போனால் அவர்களது மறு உணர்த்தலை நம்மால் புரிந்து கொள்ள இயலவில்லை.

ஆக, குறைபாடு என்பது இருபுறத்தும் இந்தச் சமூகம் உணரத் தொடங்க வேண்டும். இதைக் கொஞ்சமும் மெனக்கெடாமல் புரிய வைக்கிறார் பாலா. இதைப் பற்றிக் குறிப்பிடும் போது வட்டங்களின் கண்கொண்டு சதுரத்தைப் பார்த்தால் சதுரம் குறைபாடுள்ளதே. வட்டம் போல் இல்லாமல் நான்கு மூலைகளைக் கொண்ட ஒரு குறைபாடுள்ள வடிவமாகத்தான் வட்டத்தின் பார்வையில் சதுரம் தெரியும். சதுரத்தின் கண்டு வட்டத்தைப் பார்த்தாலும் மூலைகளற்ற குறைபாடுள்ள ஒரு வடிவமாகமே வட்டம் தெரியும். வட்டமும் சதுரமும் ஒவ்வொரு வடிவங்கள் என்கிறார்.

சராசரி மனிதர்கள் இந்த உலகம் தங்களுடையது என்றும் வித்தியாசமானவர்கள் தப்பிப் பிறந்தவர்கள் என்றும் கொள்ளத் தொடங்கிவிட்டோம். அதன் விளைவு, வித்தியாசமானவர்களை கூடுதலான சுமையாகப் பார்க்கத் தொடங்கிவிட்டோம். எல்லோரும் சேர்ந்த ஒரு கூட்டுக் குடும்பம்தான் இந்த உலகம். இந்த உலகம் உய்ய அவர்கள் செய்வதற்கும் வேலைகள் உண்டு. அவற்றை அவர்கள் செய்ய அனுமதிக்க வேண்டும். இல்லை எனில் அவர்களது வேலையையும் நாமேதான் செய்ய வேண்டி வரும். அப்போது அவர்கள நமக்கு சுமையானவர்களாகத்தான் தெரிவார்கள்.

அவர்களாலும் முடியும் என்கிறார் பாலா. கிருஷ்ணாவால் ஒரு நூலே எழுத முடிகிறது என்றால் எதைச் செய்ய இயலாது என்று சரியாய்க் கேட்கிறார்.

ஆட்டிசத்தால் பாதிக்கப் பட்ட குழந்தைகளுக்கு மிகக் கூடுதலான அளவில் ஏதோ ஒரு கலை ஞானமோ, திறமையோ இருக்கும். அதைக் கண்டுணர்ந்து வளர்த்தெடுப்ப்தே அவசியம் என்பதை இந்தவலையை வாசிப்பவர்கள் உணரத் தொடங்குவார்கள். சராசரி மக்குளுக்குப் புரியாத மிகக் கடினமான குறுக்கெழுத்துப் புதிர்களை போகிற போக்கில் ஊதித் தள்ளிவிடும் ஆட்டிசம் பாதித்தக் குழந்தைகள் இருக்கிரார்கள் என்பதயும் இந்த வலையில் பார்க்க முடிகிறது.

ஆட்டிசத்திலிருந்து யாரும் முற்றாய் விடுபடமுடியாது. காரணம் அது ஒரு நோயல்ல. குறைபாடு. எனவே நோயைக் குணப்படுத்துவது போல் இதை முற்ரிலுமாக குணப் படுத்த இயலாது.

ஆனால் முற்றிலும் விடுபட்டு சராசரி மனிதர்களாய் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் இருவரைப் பற்றிய விவரங்கள் இந்த வலையில் இருக்கின்றன. அதி பிரவீண் என்பவர் சொந்தமாக அனிமேஷன் ஸ்டுடியோ வைத்து பிரபலமாக இருக்கிறார். இன்னொருவர் பதினோராம் வகுப்பு படித்து கொண்டிருக்கிறார். இருவரது பெற்ரோரும் இதை வெளியிடத் தயங்கும் வேலையில் பிரவீண் மட்டும் எழுதுங்கள் என்னைப் பற்ரி உதவுமெனில் என்று சொன்னதையும் பாலா பதிகிறார்.

இந்த வலையில் இருக்கும் ஆட்டிசம் தாண்டிய எதனையும் நான் கணக்கில் கொள்ள வில்லை.

ஆட்டிசம் குறித்த இவரது பதிவுகள் ஆட்டிசம் மீது நமக்குள்ள மிகையான கருத்துக்களை அழித்துப் போடும்.

ஆட்டிசம் பாதித்த்க் குழந்தைகளையும் குழந்தைகளாகப் பார்க்கும் பக்குவத்தை இந்த வலை தரும்.

அவசியம் பாருங்கள்,

http://blog.balabharathi.net/

    

14 கரந்தை ஜெயக்குமார்

தொழுவத்திற்கும் அதற்கும் ஆறு வித்தியாசங்களை எல்லாம் கண்டுபிடிக்க முடியாது. சற்றேரக்குறைய ஒரு தொழுவத்தில் கைகளை இரும்பால் பின்புறமாக கட்டிய நிலையில் அந்த மனிதனைக் கிடத்துகிறார்கள்.

கொல்வதற்குள் தானாக செத்துவிடக்கூடாது. அதை அனுமதிக்கக் கூடாது.கொல்வது எவ்வளவு முக்கியமோ அதைவிட முக்கியம் அதுவரை தங்களது இரையை உயிரோடு வைத்திருப்பது. அதற்காகவே அந்த மனிதருக்கு உணவு கொடுத்து அனுப்புகிறார்கள்.

உணவோடு ஒரு மனிதர் உள்ளே வருகிறார். அந்த பலவீனமான நிலையிலும் மிகவும் சிரமத்தோடு குரலுயர்த்தி அந்த மனிதனைப் பார்த்து கேட்கிறார்,

“நீங்கள் யார்?”

“நான் ஜூலியா கோர்ட்ஸ். இந்தப் பள்ளியின் ஆசிரியர்.”

“என்னது, பள்ளிக்கூடமா? இவ்வளவு மோசமான இடத்திலா பாடம் நடத்துகிறீர்கள். இங்கே அமர்ந்தா பச்சிளங் குழந்தைகள் பாடம் படிக்கிறார்கள்?”

கால்களில் குண்டுகள் பாய்ந்த ரணங்கள்.இழுத்து வரப்பட்ட வலி. இதற்காகவெல்லாம் கலங்காத அந்த மனிதனின் கண்கள் இவ்வளவு மோசமான இடத்தில் குழந்தைகள் அமர்ந்து படிக்கிறார்களே என்பதற்காக கலங்குகின்றன.

சிறிது நேரம் கழித்து அவரே சொல்கிறார்,

“கவலைப் படாதீர்கள். ஒருக்கால் நான் பிழைத்திருந்து, புரட்சியும் வெற்றி பெற்றுவிட்டால் நல்ல பள்ளிக்கூடங்களைக் கட்டிட்டித் தருகிறேன்.”

அதற்குமேல் ஜூலியா கோர்ட்ஸால் அங்கே நிற்க முடியவில்லை.கொண்டு வந்த சாப்பாட்டுத் தட்டைக் கீழே போட்டுவிட்டு, அழுது கொண்டே ஓடி விடுகிறார்.

கைகள் கட்டப்பட்ட நிலையில் அங்கே கிடத்தி வைக்கப் பட்டிருந்த மனிதர் சேகுவாரா என்பதை நான் சொல்லத் தேவையில்லை.

இந்த சம்பவத்தை ஒரு வலைப் பதிவில் கண்டெடுக்க முடிகிறது என்பது எனக்கு ஒரு பேராச்சரியமான விஷயமே. ஒரு வரலாற்று நூல் செய்ய வேண்டிய ஒரு விஷயத்தை ஒரு வலை செய்கிறது. இது ஒன்றும் புதிய தகவல் இல்லைதான். ஆனாலும் சேகுவாராவின் கல்வி குறித்த அக்கறைக்கு மிகப் பெரிய சாட்சியாக இருக்கும் இந்த சம்பவத்தை சேரவேண்டிய அளவிற்கு மாணவர்களிடமும் இளைஞர்களிடமும் கொண்டு சேர்த்திருக்கிறோமா என்றால் ஒரு நொடியில் சிறு துளியும் யோசிக்காமல் இல்லை என்றே சொல்லிவிட முடியும்.

இந்த வேலையை கரந்தை ஜெயக்குமார் என்கிற ஒரு பட்டதாரி ஆசிரியர் தன் வலையில் செய்திருக்கிறார். அதுவும் அவர் ஒரு வரலாறு சொல்லித்தரும் ஆசிரியரும் இல்லை, கணித ஆசிரியர் என்பது ஆச்சரியத்தை அள்ளித் தருகிறது.

பொதுவாகவே, வரலாறு பதியப் படும்போது, அதுவும் இது மாதிரியான சம்பவங்களை பதியும்போது நிச்சயமாக மிகை என்பது இருக்கவே செய்யும். இதிலும்கூட மிகை இருக்கக் கூடும். அதுவும் கைமாறி கைமாறி இவ்வளவு தூரம் நகர்ந்து வருகையில் மிகையின் விகிதாச்சாரம் நிறைய கூடியிருப்பதற்கும் வாய்ப்புகளுண்டு.

ஆனாலும் கல்வி குறித்த சேகுவாராவின் கவலையும் அக்கறையும் அவரது எதிரிகளும் ஒப்புக் கொள்ளும் விஷயமாகும். அதே பதிவில் அவர் தனது குழந்தைகளுக்கு எழுதிய கடிதத்தையும், மனைவிக்கு எழுதிய கடிதத்தையும் எடுத்தாண்டிருக்கிறார் கரந்தை ஜெயக்குமார்.

நன்கு படிக்கவேண்டும் என்று பிள்ளைகளுக்கு எல்லாத் தந்தைகளையும் போலவே புத்திமதி சொல்லும் அவர், புரட்சிக்காரர்களாகவும் தங்களைத் தயார் செய்துகொள்ள வேண்டும் என்கிறபோது சேகுவாரா தெரிகிறார்.

” என்னை மரணம் தழுவும்போது உன் நினைவோடுதான் சாவேன்” என்று தன் மனைவிக்கு சே எழுதியதை ஜெயக்குமார் பதிகிற விதம் ஒரு புரட்சிக்காரனுக்குள் ஒளிந்து கொண்டிருந்த காதலை நமக்குக் காட்டுகிறது. இதைப் பதிகிற விதத்தில் நம் கண்களில் கண்ணீரை வரவழைத்து விடுகிறார் ஜெயக்குமார்.

சேவின் பன்முகத் தன்மைகளை ஒரு பதிவில் சொல்லிவிடுவது இயலாதுதான். அதை மிகச் சரியாய் செய்கிறது இந்த வலை.

இன்னொமொரு பதிவில் ஜோசப் ஸ்டாலினாக மாறிய சம்பவம் வருகிறது. ஜோசப் ஒரு நல்ல நாடறிந்த கட்டுரையாளர். ரஷ்யாவில் ஜார்ஜியா பகுதியை சேர்ந்தவர். தனது தலைவர் லெனின் கலந்து கொள்ளும் மாநாடு ஒன்றிற்கு வருகிறார். லெனினோடு ஒரு முறை பேசிவிட மாட்டோமா என்று ஏங்குகிறார். மாநாடு முடிந்ததும் இவரைக் கடந்து போகையில் லெனின் இவரைப் பார்த்து கேட்கிறார்,

“ ஜார்ஜியா எப்படி இருக்கிறது?”

ஏதோ சொல்லி ஜமாலித்த ஜோசப்பிடம் சொல்கிறார்,

“ உங்கள் எழுத்து இரும்பாய் இருக்கிறது. அப்புறம் ஏன் ஜோசப் என்று பெயரை வைத்துக் கொண்டு? ஸ்டாலின் என மாற்றுங்கள்.”

மாறுகிறது பெயர்.

இரண்டாம் உலகப் போரில் ரஷ்யாவிடம் தோற்று பின்வாங்கும் வேளையில் கைக்கு அகப்பட்ட ரஷ்ய வீரர்களை எல்லாம் கைதிகளாக அள்ளிக் கொண்டு போகிறார்கள் ஜெர்மனிக்காரர்கள். அப்படி பிடித்துக் கொண்டு வந்தவர்களுள் ஸ்டாலினின் மகன் லெப்டினெண்ட் யாக்கோபும் இருக்கிறார் என்பது தெரிந்ததும் ஜெர்மெனி மகிழ்ந்து பேரம் பேசுகிறது.

யாக்கோபைத் தாங்கள் தருவதாகவும், மாறாக ரஷ்யா பிடித்து வைத்துள்ள ஜெர்மானிய வீரர்களைத் தந்துவிட வேண்டும் என்றும், இல்லாது போனால் யாகோபு கொல்லப் படுவார் என்றும் மிரட்டுகிறார்கள். ஸ்டாலின் சொல்கிறார்,

“நான் பேரம் பேசுபவனல்ல”

யாகோபு கொல்லப் படுகிறார். இதை இதய சுத்தியோடு பதிந்திருக்கும் ஜெயக்குமார் இடது சாரியல்ல. இந்த வலையின் பலமே அதுதான். தான் சார்ந்துள்ள இயக்கத்தின் அல்லது குழுவின் பிரச்சாரகர் அல்ல இவர். நல்லது எங்கு தட்டுப்பட்டாலும் அதை தேடி எடுத்து வந்து தன் வலையில் பந்தி வைக்கிறார்.

நல்லனவற்றை எடுத்துத் தருவதைத் தவிர வேறு எந்த அரசியலையும் இவர் பொருட் படுத்தியதாகத் தெரியவில்லை. பொதுவாகவே அரசியலற்ற எழுத்துக்களை அவ்வளவாக ரசிக்காத நமக்கும் இவரது வலை கவனிக்கப் பட வேண்டிய ஒன்றாகவே படுகிறது.

மண்டேலாவின் வழமையான சாதனைகளோடு நில்லாமல் மிகவும் அபூர்வமான அவரது ஒரு போராட்டத்தை இவரது வலை தருகிறது.

சாரா என்கிற பெண்ணை மருத்துவர்  ஒருவன் வேலை ஆசை காட்டி லண்டன்அழைத்துபோய் நிர்வாணமாய் நிற்க வைத்து காட்சிகளை நடத்தி காசு செய்கிறான். பிறகு ஃப்ரான்ஸுக்கு விற்கிறான். பாலியல் தொழிலில் தள்ளுகிறார்கள். அவள் இறந்த பிறகும் ஒரு பூத பெண்ணின் உருப்புகள் என்று சொல்லி அவளது அந்தரங்க உறுப்புகளை பாடப் படுத்தி ம்யூசியத்தில் வைக்கிறார்கள்.

அவற்றை மிகுந்த போராட்டத்திற்கிடையே மீட்டு வந்து அடக்கம் செய்கிறார். அப்போது மண்டேலா சொன்னாராம்,

“பல மனித ஆயுட்காலங்களை கடந்து அவமதிக்கப் பட்ட பெண்ணின் உடல் இனியாவது அமைதியாக உறங்கட்டும்.”

சாரா இறந்தது 1815 இல்.

இப்படியாக ஏராளமான தேடக் கிடைக்காத அபூர்வமான தகவல்கள்.

எப்போதும் சொல்லாத ஒன்றை சொல்கிறேன். இந்த வலையை குடும்பத்தோடு, குறிப்பாக குழந்தைகளோடு பாருங்கள். குழந்தைகளுக்கும் இளைஞர்களுக்கும் நிறைய இருக்கிறது இந்த வலையில்.

போய்ப் பாருங்கள்
http://karanthaijayakumar.blogspot.com/

13 அமரேசன் மா

ஒன்றை அதுவாக உணர்வதும் ஒத்துக்கொள்வதும் பெரிதாய் அருகிப் போயிருக்கிற காலம் இது. கட்டமைக்கப் பட்ட பிம்பங்களினூடே பெரும்பான்மை அணுகுதல்கள் நிகழ்கின்றன. அல்லது, ஒன்றை படு சிரமப் பட்டு அமைத்துக் கொண்டேனும் அதனூடாக ஒன்றை உணர்ந்து கொள்வதும் ஏற்றுக் கொள்வதும்தான் இன்றைய வாடிக்கையாய்ப் போனது. இன்னும் ஒரு படி மேலே போய் சொன்னால் பிம்பங்களையே அசலென ஏற்பதுதான், எளிமையாக சொன்னால் முகமூடிகளையே முகமாக ஏற்பதுதான் இன்றைய எதார்த்தமாக இருக்கிறது. இந்தச் சூழலில் அமரேசன் “உண்மையை உண்மையென்று உணர்” என்ற பிரகடனத்தோடு வலையை நடத்துகிறார்.

இருக்கிற அவலங்களைக் கண்டு கொதிப்பதற்கும், அவற்றை அம்பலப் படுத்துவதற்கும் சமூக அக்கறையும் துணிச்சலும் தேவை. அதுமாதிரியான படைப்புகளும், அச்சு ஊடகங்களும், வலைதளங்களும் ஏராளம் இருக்கவே இருக்கின்றன. அவற்றைப் போற்றிக் கொண்டாடவே செய்கிறோம். அனால் அவற்றினூடான பயணப்படும்போது ஏதோ ஒரு வெற்றிடம் அல்லது போதாமை தட்டுப் படவே செய்கிறது. அமர்ந்து யோசித்தால் பிரச்சினைகளை ஆழ்மாக அலசும் படைப்பும் ஊடகமும்கூட அதற்கான தீர்வுகளை முன்வைப்பதில்லை. ஆனால் அமரேசன் பிரச்சினைகளைன் வேரைப் பிடிப்பதோடு அதற்கான தீர்வுகளையே நம்முன் விவாதத்திற்கு வைக்கிறார்.

அந்த வகையில் கொஞ்சம் பழசுதான் என்றாலும் இதைத்தான் சொல்ல வேண்டும், “ எதுமாதிரியும் இல்லாத புதுமாதிரியான வலை இவருடையது”

”நுட்பமாக எதையும் அணுகுவதாலேயே அமரேசனுக்கு எங்கு போனாலும் பிரச்சினை வருகிறது” என்பது மாதிரி ஒருமுறை தோழன் யாழன்ஆதி கவிதாசரனில் எழுதியதாக நினைவு. அது எவ்வளவு உண்மை என்பது இவரது படைப்புகளில் பயணப்படும்போது ஒவ்வொரு பாராவும் நமக்கு சொல்கின்றன. பொய் சொல்ல மாட்டான் தோழன் யாழனாதி.

ஏழை மக்களை மனதில் வைத்து நடைபெறும் அரசாங்கத்திற்கும், ஏழைகளின் அரசாங்கத்திற்கும் இடையிலான வேறுபாடுகளை சுட்டுவதோடு ஆரம்பிக்கிறது “ஏழைகளுக்கான மதுக் கொள்கை” என்ற பதிவு. ஏழைகளுக்கான அரசாங்கம் எது என்பதில் முடிந்த அளவுக்கு குழம்பிக் கிடக்கிறோம். ஏழைகளுக்கான வயிறுகளை இலவசங்களால் நிரப்புவதும், சுயமாக அந்த வேலையை அவர்கள செய்துவிடாமல் பார்த்துக் கொள்வதும், ஏழைகளை ஏழைகளாகவே எப்போதும் வைத்திருப்பதுமே ஏழைகளை மனதில் கொண்டு நடக்கும் அரசாங்கம். சுயமாக அவனை சம்பாரிக்க வைத்து அவனது வாழ்நிலையை இருக்கிற இடத்திலிருந்து ஒருசில அங்குலங்களேனும் உயர்த்த முயற்சிப்பது ஏழைகளுக்கான அரசாங்கம் என்கிறார்.

பொதுவாகவே காசிருப்பவன் பணக்காரன், அது இல்லாதவன் ஏழை என்றுதான் பொதுவில் கொள்ளப்படுகிறது. நிலமுடையவர்கள் பணக்காரர்கள், நிலமற்றவர்கள் ஏழைகள் என்று மிகச் சரியாய் சொல்கிறார். நிலப் பகிர்வு பற்றிமட்டும் கொஞ்சம் தாவியிருக்குமானால் இந்தப் பதிவின் உசரம் எவ்வளவோ கூடியிருக்கும். ஆனால் அது ஒன்றும் குற்றமோ குறையோ அல்ல.

நிலமற்றவர்களின் வாக்குகளைப் பெற்று நிலமுள்ளவர்களுக்காக நிலமுள்ளவர்களால் நடத்தப்படும் ஆட்சி என்று இன்றைய ஜனநாயகத்தை தங்களது வஞ்சகமான சூழ்ச்சிமூலம் வளைத்துப் பிடித்தவர்கள் பற்ரி பேசுகிறார்.

மதுவைக் கொடுப்பது என்று முடிவெடுத்துவிட்ட பிறகு மண்ணுக்கேற்ற மதுவையாவது கொடுத்து தொலையுங்களேன் என்ற இவரது கோரிக்கை மிக மிக வித்தியாசமானது. புதிதாய் பள்ளிகளை திறக்க மாட்டார்கள், மருத்துவ மனைகளைத் திறக்க மாட்டார்கள், ரேஷன் கடைகளைத் திறக்க மாட்டார்கள். ஆனால் நாளும் நாளும் புதிதாய் புதிதாய் “டாஸ்மாக்” கடைகளைத் திறப்பதைக் கொள்கையாய்க் கொண்டவர்கள். இவர்களிடம் போய் மதுவிலக்கு குறித்து பேசிப் பயனில்லை என்பதை உணர்ந்துள்ளார். ஆகவே எவனது சீதோஷ்ண நிலைக்காகவோ தயாரிக்கப் பட்ட அயல்நாட்டு மதுவிற்கு பதில் உடலுக்கு தீங்குதராத, மலிவான கள்ளினை மாற்றாக முன்மொழிகிறார்.

தெருக்களை சுத்தம் செய்யும் தலித்களைப் பற்றிய அக்கறை கொள்கிறார். அவர்களது வாழ்நிலை சிறக்க தன்னாலான தீர்வுகளை முன்வைக்கிறார். ஊரைச் சுத்தம் செய்யும் தலித்துகளை குடிநோயாளிகளாக மாற்றும் இன்றைய சமூக அவலத்தை வேதனையோடு பார்க்கிறார்.

இவர்கள் அள்ளிக் குவிக்கும் குப்பையிலிருந்து உரம் தயாரிக்கவும், மின்சாரம் தயாரிக்கவுமான தொழில்நுட்பத்தையும் பொருளாதாரத்தையும் இவர்களுக்கு வழங்கி இவர்களது வாழ்நிலையை உயர்த்தவேண்டும் என்கிற இவரது ஆலோசனையை திறந்த மனதோடு நாம் விவாதிப்பது நல்லது.

பன்னாட்டு மூலதனங்களை கூட்டுறவு முறைகொண்டு எதிர்கொள்ள அழைக்கிறார். அதுவும் சேரிகளில் கூட்டுறவு கடைகளை திறப்பதன் மூலம் அவர்கள் சம்பாரிக்கும் பணம் வெளிநாட்டு பெரு முதலாளிகள் கைகளுக்கு போவதைத் தடுக்கமுடியும் என்பதோடு இவர்களைச் சுற்றியே புழங்கும் என்று சொல்கிறார். இது பணவீக்கத்தினை கட்டுப் படுத்துவதற்கான அரிச்சுவடி என்பதை சிதம்பரம் மாதிரி பொருளாதார மேதைகள் ஒருபோதும் உணர்ந்துகொள்ளப் போவதில்லை. இடதுசாரிகள் தங்களுக்கான மாற்றுப் பொருளாதாரத் திட்டத்திற்கு இதை நிச்சயம் பரிசீலிக்க வேண்டும் என்று பாமரத்தனமாக ஒரு ஆசை பிறக்கிறது.

மலைகள், காடுகள் ஆறுகள் ஆகியவை சூறையாடப் படுவதை அதனால் ஏற்படும் விளைவுகளை பேசுகிறார்.

“புலப்படாத தண்ணீர்” என்கிற ஒரு புது வார்த்தையை, விவாதத்தை இவர் மிக நேர்த்தியாக முன்வைக்கிறார். ஒரு கிலோ அரிசியை உற்பத்தி செய்ய 2000 லிட்டர் தண்ணீர் செலவாகிறது. இதே போல்தான் காய்கறிகள் விஷயத்திலும் நடக்கிறது. எனில், 1000 கிலோ அரிசியை நாம் கேரளாவிற்கு அனுப்புகிறோம் என்றால் இருபது லட்சம் தண்ணீரையும் சேர்த்தே அனுப்புகிறோம். இதைத்தான் அவர் புலப்படாத தண்ணீர் என்கிறார். எழுந்து நின்று இதற்காக இவரை வணங்க வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது.

வறட்சியால் ஒருகட்டத்தில் பாதிக்கப் பட்டிருந்த கேரளா இன்று கடவுளின் நிலம் என்று அழைக்கப் படுமளவிற்கு மாறிப் போனதைப் பற்றி “மரங்களை வெட்ட வாருங்கள்” என்ற பதிவு பேசுகிறது.

நிலத்தடி நீரையும் காற்றில் உள்ள ஈரப் பதத்தையும் உறிஞ்சி பூமியை வரளச் செய்யும் சீமக் கருவேலி, முள்மரம் தைலமரம் போன்றவற்றை கேரளத்துக் காரர்கள் அப்புறப்படுத்தியதுபோல் நாமும் செய்ய வேண்டும் என்கிறார்.

பறைக்கு தப்பென்றும் ஒரு பெயர் உண்டு. ”சரி க்கு எவனடா தப்பென்று பெயர் வைத்தது” என்று கேட்பார் நந்தலாலா. தமிழர்களின் அடையாளம் பறை. அதன் அங்கீகாரத்திற்கான முயற்சி செய்ய வேண்டுமென கோருகிறார்.

இந்த வலையை இவ்வளவுநாள் எப்படி பார்க்காமல் போனோம் என்ற குற்ற உணர்வேகூட எனக்குண்டு. சரியோ தவறோ தீர்வுகளை முன்வைக்கிற ஒரு வலை. அவை குறித்து மேலதிகமாய் நாம் விவாதிக்கலாம். இந்த வலையை எனக்கு அறிமுகம் செய்துவைத்த இதழாசிரியர் ஜெபக்குமாருக்கு நன்றி சொல்லி இந்த வலையை உங்களுக்கு சிபாரிசு செய்கிறேன்.  

http://ma-amaresan.blogspot.in/

12 நடை நமது

கல்வி குறித்து கவலைப் படுகிற கல்வித்துறை அதிகாரிகளைப் பார்ப்பது என்பது அரிதாய்ப்போன ஒன்றாகிவிட்டது. தேர்ச்சி விழுக்காட்டைப் பற்றிய அக்கறையும், அது நோக்கிய பயணமுமே ஏறத்தாழ அவர்களது இன்றைய செயல்திட்டமாய் மாறிப் போய் இருக்கிறது.

ஏறத்தாழ எல்லாக் கல்வித்துறை அதிகாரிகளுமே பல நேரங்களில் பின்னிரவு வரைக்கும் உழைக்கிறவர்களாகத்தான் இருக்கிறார்கள். பள்ளி பள்ளியாக பம்பரமாய் சுற்ருகிறார்கள். தலைமை ஆசிரியர்களை, ஆசிரியர்களை அன்பாய், கடுமையாய் என்று எப்படியோ ஒரு வகையில் முடுக்கிவிட்டுக் கொண்டுதானிருக்கிறார்கள்.

ஆனால் பெரும்பான்மையோரின் இலக்கு தேர்ச்சி விழுக்காட்டில் தமது மாவட்டத்தை எப்படியேனும் மாநிலத்தில் முதல் பத்து இடங்களுக்குள் கொண்டு வந்துவிட வேண்டுமென்பதாகத்தான் இருக்கிறது. முதல் பத்து இடங்களுக்குள் வந்து விட்டால் அடுத்த ஆண்டு எப்படியேனும் முதல் ஐந்து இடங்களுக்குள் கொண்டு வந்துவிட வேண்டும் என்பதாகிப் போகிறது அவர்களது கனவும் அதுநோக்கிய அவர்களது உழைப்பும்.

இன்னும் சில அதிகாரிகள் மாநிலத்தில் முதல் மதிப்பெண்களை குறிவைத்து விரிகிறார்கள். சான்றோனாக்குவது, மனிதனாக்குவது என்பதையெல்லாம்கூட விடுவோம், குறைந்த பட்சம் கல்விமானாக்குவது என்பதுகூட இவர்களது செயல்திட்டத்தில் இல்லை. மதிப்பெண்களைப் அள்ளிக் குவிக்கிற எந்திரங்களாக மாணவர்களை மாற்றுவதும், நல்ல என்றுகூட சொல்ல இயலாது, நூறு விழுக்காடு தேர்ச்சியை அறுவடை செய்கிற தொழிற்சாலைகளாக பள்ளிகளையும் இவர்களை அறியாமலேயே இவர்கள் செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.

இத்தகைய சூழலில் பன்னிரெண்டு ஆண்டுகள் பள்ளியில் வாழ்ந்து விட்டு வெளியேறும் மாணவன் ஒரு நல்ல மனிதனாக, வாழ்க்கையை சுயமாக எதிர்கொள்கிறவனாக, சான்றோனாக மாறியிருக்க வேண்டும் , அதற்கான கருவியாக கல்வி இருக்க வேண்டும் என்று கருதுகிற அதிகாரிகளும் இருக்கவே செய்கிறார்கள்.

அதிலொருவர் அதுநோக்கிய தனது கனவுப் பயணத்திற்கான வாகனமாக தனது வலையை பயன்படுத்துகிறார்.

இன்னும் சொல்லப்போனால் தன்கீழ் பணியாற்றக் கூடிய, அவரது மொழியில் சரியாகச் சொல்வதெனில், தன்னோடு பணியாற்றக்கூடிய ஆசிரியர்களை, மாணவர்களைப் படிப்பிக்க வேண்டுமெனில் முதலில் தாம் தொடர்ந்து படிக்க வேண்டும் என்பதை உணரச் செய்தவர். அதிலுங்குறிப்பாக தமிழாசிரியர்கள்  மண் குறித்து, மொழி குறித்து, கலாச்சாரத் தொன்மம் குறித்து அக்கறையோடு இருப்பது அவசியம் என்பதையும் உணரச் செய்திருக்கிறார்.

இதற்கு இணையத்தின் பயன்பாடு இன்றியமையாதது என்பதை உணரச் செய்திருக்கிறார்.

விளைவு, இன்று இவரது மாவட்டத்தில் பணியாற்றக் கூடிய தொண்ணூறு விழுக்காடு தமிழாசிரியர்கள் இணையம் பயன் படுத்துகிறவர்களாக இருக்கிறார்கள். அதில் பெரும்பான்மையோர் சொந்தமாக வலைகளை வைத்திருக்கிறார்கள்.

வலைகளை உருவாக்குவது எப்படி?, வலைகளைக் கொண்டு எது செய்யலாம் என்பவற்றிற்காக பயிற்சிப் பட்டறைகளை தேர்ந்த வல்லுனர்களைக் கொண்டு நடத்துகிறார். ஆசிரியர்கள் மிகுந்த மகிழ்ச்சியோடு அவற்றில் பங்கேற்கிறார்கள்.

அவர் புதுக்கோட்டை மாவட்டத்தின் தற்போதைய முதன்மைக் கல்வி அலுவலர் நா. அருள் முருகன். அவரது வலை ,” நடை நமது”

வரலாறு படிக்காதவன் வரலாறு படைக்க முடியாது என்பார்கள். அதை இவர் நன்கு உணர்ந்திருக்கிறார். அதனால்தான் நமது தொன்மங்களையும் விழுமியங்களையும் கசியக் கசியப் பேசுகிறது இவரது வலை.

அஜந்தாவா?, எல்லோராவா?, எது இந்தியாவின் தொன்மையான குகை ஓவியம் என்பது எனக்குத் தெரியாது. ஆனால் அது கடந்தும் தொன்மையான குகை ஓவியங்கள் நமது தமிழ் மண்ணில், திருமயத்தில் உள்ள பாறைகளில் , குகைகளில் இருப்பதை தகுந்த ஆதாரங்களோடு பேசுகிறது இவரது வலை.

ஓவியம் என்கிற கலை வடிவம் கண்டு பிடிக்கப் படுவதற்கு முன்னமே எழுதப் பட்ட சித்திர வடிவங்களை ஆதாரத்தோடு நமது நடை பேசுகிறது. இந்த ஓவியங்களின் வயது ஏறத்தாழ பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் என்பதை அறியும் போது இந்த வலையை, அதன் உரிமையாளரை, அவரது மற்றும் அவரது நண்பர்களின் உழைப்பை கையெடுத்து கும்பிடத் தோன்றுகிறது.

சமய தத்துவ ஆராய்ச்சியிலும் விவாதங்களிலும் நீலகேசி எவ்வாறு பங்கெடுத்தது என்கிற விவரங்களை வாசிக்கிற மாதிரி பேசுகிறது ”நீலகேசி உரைநூல் மொழிபெயர்ப்பும் விடுபடல்களும்” என்கிற ஒரு பதிவு.

“நீலகேசி ஐஞ்சிறு காப்பியங்களுள் ஒன்று. இது ஐம்பெறு காப்பியங்களுள் ஒன்றான குண்டலகேசி என்னும் பௌத்த காப்பியத்திற்கு எதிராக எழுந்த காப்பியம் என்பதை மட்டும் வைத்துக் கொண்டு மிகச் சுருக்கமாகவும் மேலோட்டமாகவும் இலக்கிய வரலாறுகள் சொல்லிப் போவது” தவறு என்பதை மிக வன்மைமையாக தக்க சான்றுகளோடு நிறுவுகிறது ” நமது நடை”

இலக்கணம் என்றாலே பின்னங்கால் பிடரியில் இடிக்க ஓடும் இன்றைய சூழலில்  தி.வே. கோபாலையரின் இலக்கணப் பதிப்புகள் குறித்து ஒரு பதிவு பேசுகிறது.

அடிப்படையில் இவர் ஒரு கவிஞர் என்பதால் கவிதைகளுக்கும் இவரது வலையில் பஞ்சம் இல்லை.

இப்படி சொல்லலாம்,

ஏராளமான வலைகளையும் வலைஞர்களையும் உருவாக்கிய ஒரு விதைவலை நடை நமது. அவசியம் போய்ப் பாருங்கள்…

http://nadainamathu.blogspot.in/

நன்றி : “புதிய தரிசனம்” 

தேவியர் இல்லம்

ஆயிரத்து இருநூறு மதிப்பெண்களுக்கு ஆயிரத்தி இருநூறி ஐம்பது பெற்றுவிட மாட்டானா தன் பிள்ளை என்று ஏங்குகிற பெற்றோர்களைத்தான் பார்க்க முடிகிறது. இந்தப் பொது ஆசை கல்வியை எந்த அளவு கீழே கொண்டுபோய் தள்ளுகிறது என்பதை அவர்களில் பெரும்பாலோர் கொஞ்சமும் அறிந்திருக்க நியாயமில்லை.

இத்தகைய சூழலில் “ ஏன் என் பிள்ளைகளை மதிப்பெண்களைக் கொண்டு அளவிடுகிறீர்கள்?” என்று ஒரு தந்தை கேட்கிறார் என்பது ஆச்சரியத்தை மட்டுமல்ல மகிழ்ச்சியையும் சேர்த்தே நம்மிடம் அழைத்து வருகிறது.

குறைவான மதிப்பெண்களைப் பெறுகிற குழந்தை ஒருவனின் தந்தை இப்படி கோவப் படுகிறார் என்றால் ஆச்சிரியப் படுவதற்கு அதில் எதுவும் இல்லை. ஆனால் எண்ணூறுக்கு எழுநூற்றி எண்பது பெற்றிருக்கும் ஒரு குழந்தையின் தந்தை மதிப்பெண் பட்டியலை கையில் வைத்துக் கொண்டு உரத்தக் குரலெடுத்து இப்படி கேட்கிறார் என்றால் அவரைக் கொண்டாட வேண்டாமா?

அதுவும் அவருக்கு வலை ஒன்றிருந்து அதில் கல்வி குறித்து அவரளவில் நியாயம் என பட்டவற்றை வெளிப்படையாக எழுதுகிறார் என்றால் அவரைப் படிப்பதோடு மட்டுமல்லாமல் அவற்றை நாம் இயங்கிக் கொண்டிருக்கும் தளங்களில் கொண்டு போய் சேர்க்க வேண்டும் என்கிற நியாயமான ஆசையில்தான் அவரது வலைதளத்தை அறிமுகம் செய்கிறேன்.

அவர் ஜோதிஜி. அவரது வலை “ தேவியர் இல்லம்”

நாள் முழுக்க விளையாடிக் கொண்டிருக்கும் ஒரு குழந்தையிடம் “ ஏண்டா, படிக்கலையா?” என்று கேட்டால் “நாளைக்கு எதுவும் டெஸ்ட் இல்லை” என்று சொல்வான். இதை சொல்லிவிட்டு ஜோதிஜி சொல்கிறார், “ பரிட்சைகள்தான் பிள்ளைகளை படிக்க வைத்துக் கொண்டிருக்கின்றன”

இதற்குள் போவதற்கு முன் ஒரு விஷயத்தை சொல்லிவிட வேண்டும். இப்போதெல்லாம் குழந்தைகளுக்கு டெஸ்ட் இல்லாத நாட்கள் அபூர்வமானவை. ஒவ்வொரு நாளும் நான்கைந்து டெஸ்டுகள் அவர்களுக்கு. ஆக, குழந்தைகள் விளையாடுகிறார்கள் என்றால் அவர்களுக்கு அடுத்தநாள் டெஸ்ட்  இல்லை என்று அர்த்தம். இதைக் கொஞ்சம் மாற்றிச் சொன்னால் டெஸ்ட் இல்லை என்றால்தான் குழந்தைகள் விளையாட முடியும். எனில் இன்றைய சூழலில் குழந்தைகள் எப்போதாவதுதான் விளையாட முடியும் . எனில் “மாலை முழுதும் விளையாட்டு” என்ற பாரதியின் கனவு பொய்த்துப் போகாதா என்ற ஆதங்கத்தோடு இவரது வலை விவாதிக்கிறது.

பரிட்சைக்காவும், பிரகாசமான எதிர் காலத்திற்காகவும்தான் இன்றைக்கு கல்வி என்றாகிப் போனதே என்கிற கவலையை பகிர்வதோடு பிரகாசம் என்பதுகூட உடனடி வேலை வாய்ப்பு என்கிற அளவில் சுறுங்கிப் போனதே என்றும் கவலைப் படுகிற வலையாக தேவியர் இல்லம் இருக்கிறது.

மனிதர்களை உருவாக்க வேண்டிய கல்வி ஊழியக்காரர்களை உருவாக்குவதோடு சுறுங்கிப் போகிறதே என்பதில் அவருக்குள்ள அக்கறை நியாயமாகவே படுகிறது.

பாடத் திட்டங்களின் கட்டமைப்பு குறித்தும் இந்த வலை சன்னமாக பேசுகிறது. பாடத்திட்டத்திற்கு அப்பால் பாடங்கள் போதிக்கப் படுவதில்லை என்றும் ஜோதிஜி இந்த வலையில் கவலைப் படுகிறார்.

ஒரு முறை பெரியார்தாசனும் அவரது பேத்தியும் வெளியே சென்றிருக்கிறார்கள். ஒரு பேருந்தைப் பார்த்ததும் குழந்தைக் கேட்டிருக்கிறாள்,

“ இது என்ன தாத்தா?”

“ பஸ்”

“ பஸ்னா”

“இதுலதான் ஜனங்க எல்லாம் ஓரிடத்துல இருந்து இன்னொரு இடத்துக்கு போவாங்க”

“ ஜனங்கன்னா”

“ நீயும் நானும்தான்”

“ நான் ?”

“நீ”

“நீ னா?”

“நான்”

”நான் னா நீங்கற நீ னாநாங்கற லூசா நீ “ என்றிருக்கிறாள்.

இப்படி கேள்வி கேட்கும் குழந்தைகளைத்தான் “ ஏய் சத்தம் போடாத. கம்முன்னு உக்காருங்கற பள்ளியில கொண்டு போய் தள்ளிடறோம் என்பார் பெரியார் தாசன்.

அதே ஆதங்கம் இந்த வலையெங்கும் தென்படுகிறது. குழந்தைகளை பேசவிடாமலும் கேள்வி கேட்க விடாமலும் மனனம் செய்து வாந்தி எடுக்க வைக்கும் இன்றைய கல்வி முறையை ஏறத்தாழ இந்த வலையின் அனைத்து பக்கங்கங்களிலும் சபித்தவாறே பயணிக்கிறார் ஜோதிஜி.

போக ஒவ்வொரு தேர்வு முடிந்ததும் தேர்ச்சி அறிக்கையில் கையொப்பமிட பெற்ரோரை பள்ளிக்கு வரச் சொல்வார்கள். அது பல இடங்களில் செம காமடியாக இருக்கும்.எனக்கே ஒரு முறை இப்படிப் பட்ட அனுபவம் நேர்ந்தது.

கிஷோர் பன்னிரண்டாம் வகுப்பு படிக்கும் போது அவனது ஆங்கில ஆசிரியரைப் பார்க்க வரிசையில் ஒரு ஆளாய் நின்றிருந்தேன். 188 மதிப்பெண்கள் எடுத்திருந்தான். அவனது ஆசிரியர் ஒரு இளைஞர். எனக்கு பாடமே நடத்தினார். ஆறு மாதங்களாக 12 ஆம் வகுப்பிற்கு ஆங்கிலம் நடத்தும் அவர் 22 ஆண்டுகளாக ( அதே பள்ளியில் இரண்டு ஆண்டுகள்) 12 ஆம் வகுப்பு குழந்தைகளுக்கு ஆங்கிலம் நடத்தும் எனக்கு வகுப்பு எடுக்க வேண்டிய சூழல். எதுவும் பேசாமல் சரிங்க சார் என்று சொல்லிவிட்டு கையொப்பமிட்டுவிட்டு வந்தேன்.

இது கூட பரவாயில்லை. பெற்ரோர் கூட்டம் என்பார்கள். ஆனால் தாயார் போனால் அப்பா இல்லையா என்பார்கள். ஏன் தாய் என்பவள் பெற்றவள் இல்லையா?

என்மகள் என் மனைவி வேலை பார்க்கும் பள்ளியில்தான் படிக்கிறாள். அவளது தேர்ச்சி அறிக்கையில் நாந்தான் கையொப்பமிட வேண்டும். “அம்மாவிடம் வாங்கிக்க என்றால் சிஸ்டர் திட்டுவாங்க என்கிறாள்.

தலைமை ஆசிரியை உள்ளிட்டு எல்லா ஆசிரியர்களும் பெண்களாகவே இருக்கும் ஒரு பள்ளியிலேயே இதுதான் நிலைமை எனில் எங்கு சென்று முட்டிக் கொள்வது.

இத்தகைய கேவலமான ஆணாதிக்க மனோபாவத்தை எதிர்த்தும் அவர் இன்னும் எழுதுவார் என்றே எதிர் பார்க்கிறேன்.

சேவை என்ற நிலையிலிருந்து வணைகமாகிப் போயிருக்கிறது இன்றைய கல்வி. ஏறத்தாழ மளிகைக் கடையில் துவரம்பருப்பு வாங்குவது போல் கல்விக் கடையில் கவ்வி வாங்க வேண்டிய சூழல். இங்கு ஒரு ஆசிரியரின் நிலை என்பது ரேக்கில் இருக்கும் பருப்பு பொட்டலத்தை எடுத்து தருவது மட்டும்தான். இதை இன்னும் கொஞ்சம் ஆழமான அளவில் இவர் புரிந்தெழுத வேண்டும் என்பது நேயர் விருப்பம்.

இந்த வலையில் நான் முக்கியமானதாகக் கருதும் இன்னொரு பதிவு  “தொடர்பு எல்லைக்கு வெளியே இருக்கிறார்கள்” என்பது ஆகும். இன்றைய ஆங்கில வழிக் கல்வி எப்படி பாட்டியையும் பேரப் பிள்ளைகளையும் அந்நியப் படுத்துகிறது என்பதை அழகாக விளக்குகிறது.

மருத்துவம் குறித்து, வவ்வால் பறவையா விலங்கா என்பது குறித்து இப்படி ஏராளம் இருக்கிறது. கல்வியை மட்டுமே நான் எடுத்துக் கொண்டேன்.

அவசியம் பார்க்க வேண்டிய வலை. பாருங்கள்
http://deviyar-illam.blogspot.in/

நன்றி : புதிய தரிசனம்

10 வெளிச்சம் மாணவர்கள்

எனது தாத்தாவின் தந்தை பெயர் எனக்குத் தெரியாது. அதாவது எனது தந்தையின் தாத்தா பெயர் எனக்குத் தெரியாது.

எனது தந்தையின் கரும காரியத்தில் அமர்ந்திருந்த என் தம்பியை புரோகிதர் என் தாத்தாவின் அப்பா பெயரைக் கேட்ட போது அவனுக்குத் தெரிய வில்லை. எனக்கும் தெரியாது என்பதை ஏற்கனவே சொல்லிவிட்டேன். இந்தப் புள்ளியில் அவனுக்கு அருகில் அமர்ந்திருந்த கிஷோருக்கு எனது தாத்தாவின் பெயர் தெரிய வில்லை. அதாவது அவனது அப்பாவின் தாத்தா பெயர் தெரிய வில்லை. எனது தந்தையின் தாத்தா பெயரை சரியாய் சொன்ன எனது சித்தப்பாவிற்கு அவரது அப்பாவின் தாத்தா பெயரை சத்தியமாய் தெரியாது.

ஆக, யாருக்கும் தனது அப்பாவின் தாத்தா பெயர் தெரியாது என்பது தெளிவாகிறது. விதிவிலக்குகள் இருப்பின் என் மீது வழக்குப் போடலாம்.

1965 இல் இறந்த, அதாவது நான் பிறந்து இரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு இறந்த எனது கொள்ளுத் தாத்தனின் பெயர் தெரியவில்லை. ஆனால் நான் பிறப்பதற்கு நாற்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் செத்துப் போன பாரதியின் தகப்பன் பெயர் எனக்கு அத்துப் படி. அது ஏன்?

ஏன் எனில் பாரதி எனது மண்ணின் மகாகவி. ஏன் அவன் மகாகவி? அவனை ஏன் நாம் நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறோம்?

என்னைப் பொருத்தவரை அவனை நான் நினைத்துக் கொண்டிருப்பதற்கும், அவனை மகாகவி என்று அழைப்பதற்கும் ஒரே காரணம்,

“ ஆங்கோர் ஏழைக்கு எழுத்தறிவித்தல்” என்ற அவனது ஒரு வரிதான். 

இந்த ஒற்றை வரியை ஒரு இயக்கமாகவே  மாற்றியிருக்கிறார் செரின். அந்த இயக்கத்தின் செயல்பாடுகளை எடுத்துப் போகவும் கல்வி குறித்து சிந்திப்பவர்களை செயல்படுபவர்களைக் கொண்டாடவும் அது குறித்த ஆக்கங்களை கொண்டு செல்லவும் அவரால் ஆரம்பிக்கப் பட்ட வலைதான் “ வெளிச்சம் மாணவர்கள்”

“ கல்வி என்பது கடைச் சரக்கல்ல. அது சமூக மாற்றத்திற்கான ஆயுதம்” என்கிறது இந்த வலை.

வெளிச்சம் மாணவர்கள் என்ற அமைப்பும் வலையும் வேறு வேறாகத் தெரியவில்லை.  தங்களது கள செயல்பாட்டினை, போராட்டங்களை கருத்துத் தளத்தில் விவாதிக்கவும் வெகு சனத்திடம் கொண்டு செல்லவுமான ஒரு ஊடகமாகவே அவரது வலை இருக்கிறது.  இந்த ஊடகத் தளத்தில் விவாதித்து பயணித்து கண்டறியபட்ட போக்குகளை செயல் படுத்துகிற களமாகவே அவரது அமைப்பு இருக்கிறது.

சக மனிதனுக்காக கவலைப் படும் இயல்பான மனித குணத்தை தக்க வைத்துக் கொள்வதற்கான ஏற்பாடாகத்தான் இந்த வலையை செரின் பார்க்கிறார்.

எந்த ஒரு மாணவனும் பணம் இல்லை என்ற காரணத்திற்காக தனது கல்வியை இழந்துவிடக் கூடாது. அவனும் உயர் கல்வியை அடைய வேண்டும் என்பதே வெளிச்சம் மாணவர்களின் குறிக்கோள் என்று பிரகடனம் செய்கிறது இந்த வலை. அதிலும் முதல் தலைமுறை மாணவர்களையே இது இலக்காகக் கொண்டுள்ளது.

எல்லாம் கெட்டுக் கிடக்கு. நாம ஒரு ஆளு நெனச்சு என்ன ஆகப் போகுது என்கிற பொதுப் புத்தியைத் துப்பி தூரக் கிடாசியிருக்கிறது வெளிச்சம் மாணவர்கள்.

அஃப்ரியலூருக்கு அருகில் உள்ள பிச்சிக்குழி என்ற கிராமத்தைச் சார்ந்த செந்தில் என்கிற பையன் பள்ளியிறுதித் தேர்வில் நிறைய மதிப் பெண்களைப் பெற்றிருந்தும் பணம் இல்லாத காரணத்தினால் முந்திரிக்காட்டுக்கு வேலைக்குப் போவதாக செய்தித் தாளில் பார்த்த அந்தப் புள்ளியில்தான் “ வெளிச்சம் மாணவர்கள்” அமைப்பின் செயல் பாடு தொடங்குகிறது.

அந்த மாணவனது படிப்புக்கான ஏற்பாடுகளை செய்கிறார். அலைகிறார். காசு சேர்க்கிறார். படிக்க வைக்கிறார். அந்த செந்தில் இன்று ஓமனில் பணி புரியும் ஒரு இளம் விஞ்ஞானி என்பதை இந்த வலை நமக்குத் தருகிறது.

எந்த இடத்திலும் பணத்தை கையால் வாங்குவதில்லை. மாணவர்களுக்கான கல்வித் தொகையை காசோலையாக வாங்கி கல்லூரிக்கு அனுப்பிவிடுகிறார்கள்.

“ நல்லாப் படிடா. பிச்சை எடுத்தாவது உன்னைப் படிக்க வைக்கிறேன்” என்று பெத்தப் பிள்ளைகளிடம் பெற்றோர்கள் சொல்வது வாடிக்கை. ஆனால் 2009 ஆம் ஆண்டு போதிய ஸ்பான்சர்கள் கிடைக்காத காரணத்தால் அமைப்பினர் மக்களிடம் உண்டியலடித்து 48 மாணவர்களுக்கான கல்விக் கட்டணத்தைக் கட்டியுள்ளனர் என்பதை இந்த வலையில் பார்க்க முடிகிறது.

இவர்களது இந்தப் போராட்டத்தை தமிழக அரசியல், டெக்கான் குரோனிகல், NDTV போன்ற ஊடகங்கள் வெளிட்டதன் விளைவாகவே முதல் தலை முறைக்கான இலவச உயர் கல்விக்கான அரசானை வந்தது என்கிற தகவலை இந்த வலை தருகிறது. 

அதை செயல்படுத்த சொல்லி நீதி மன்றம் சென்று போராடி வென்ற கதை இதில் உள்ளது.

2012 ஆம் ஆண்டைய  “ child morality estimates" என்கிகிற யூனிசெப்பின் அறிக்கையை வேதனையோடும் வெளிப்படையாகவும் விவாதிக்கிறது இந்த வலையின் ஒரு பதிவு.

போதிய சத்துணவு இன்மையால் ஒவ்வொரு நாளும் 19000 இந்தியக் குழந்தைகள் செத்து மடிகின்றன ஒரு விவரத்தை அதில் பார்க்கிறோம்.2011 ஆம் ஆண்டு மட்டும் 15 லட்சத்து ஐம்பதாயிரம் இந்தியக் குழந்தைகள் சத்துணவு இன்மையால் இறந்திருக்கிறார்கள் என்ற தகவவலை நம்மைவிட அதிக மக்கள் தொகை கொண்ட சீனத்தில் அந்த ஆண்டு 2 லட்சத்தி நாற்பத்தி ஒன்பதாயிரம் குழந்தைகள் மட்டுமே ஒப்பிட்டுக் காட்டுகிறது அந்தப் பதிவு.

இதைப் படிக்க வேண்டியவர்கள் படித்தால் நலமாகும்.

“ உயர் கல்வி என்பது ஒரு சிலருக்கு மட்டும் கிடைத்தால் அது இந்த தேசத்தின் சாபம்” என்கிறது இந்த வலை. 

சபிக்கப் பட்ட ஒரு தேசத்தில் வாழ்கிற, எல்லோருக்கும் கல்வி என்கிற நியாயமான கோரிக்கையை ஏற்கிற யாவரும் பார்க்க வேண்டிய வலை. 

உறுதியாய் சொல்கிறேன் இந்த வலை நம்மை இயக்கப்பட உந்தித் தள்ளும்.  பாருங்கள்

http://velichamstudents.blogspot.in/

நன்றி : “ புதிய தரிசனம்”