நோக்குமிடமெல்லாம்...

Wednesday, July 10, 2024

கவிதை 19

‘ஒரு

நீல வண்ண வாளியில்

முக்கால் பங்கு தண்ணீர்
அரைக்கால் பங்கு
நான் செத்ததாக வதந்தி

கைப் படாமல்
குச்சி விட்டு கலக்கி

கருவண்ண
டர்கி டவலை
அதில் நனைத்து

பிழியாமல்
முகநூல் கொடியில்
கிளிப் போட்டு
தொங்க விடுங்கள்

வட்டிக்கு
வையும்
கந்துக்காரன் பதறுவதை
மனதார
ரசிக்க வேண்டும்

கவிதை 18

குழாய் விளக்கிற்கு கீழே

ஒரு பூச்சி

பூச்சிக்கு கீழே

தவத் தோரணையில்

ஒரு பல்லி 

என்ன நடக்குமென்று

பார்த்துக் கொண்டிருந்த என்னை

வெளியே இழுத்தது அழைப்பொலி 

வந்து பார்த்தால்

பூச்சியும் காணோம்

பல்லியும் காணோம்

சாப்பிட்டிருக்குமா பல்லி

இல்லை

தப்பித்திருக்குமா பூச்சி

கவிதை 17

அதிகாலை

கனவில்

பாப்பா

கொட்டிய தண்ணீரில் 

நனையவே இல்லை நான்

பாப்பா

தண்ணீர் ஊற்றினால்

நனைய மாட்டோமாம்

பாப்பா

நனையனும்னு சொன்னாதான்

நனைவோமாம்

பாப்பா சொல்கிறாள்

கவிதை 16

எதைப் பார்த்தாலும் 

உன்னில் இல்லாத 

உன் சாயல்

கவிதை 15

சடச் சட என்ற 

சத்தம் கேட்டு 

வெளியே வருவதற்குள்

நனைகிற ஆசையை

உலர்த்திவிட்டுப் போயிருந்தது மழை

கவிதை 14

யார் கண்டது

கழுதைகள் தங்களுக்குள்

மனிதனை

கழுதை என்றும்

ஓநாயை

மனிதன் என்றும்

அழைத்துக்கொள்ளக் கூடும்

கவிதை 13

கடவுள் இல்லை என
நம்புபவன் நான்

எலும்பும் சதையுமாய்
இருக்கிறீர்கள் நீங்களென்பதால்
நீங்கள் கடவுளில்லை என்கிறேன்

எனக்குப் பின்னும்
நீங்கள்
வாழ்வாங்கு வாழ வேண்டும்

கடவுள் மரணமற்றவன் என்கிறீர்கள்
வாழ்வாங்கு வாழ்ந்தாலும்
நீங்களுமொருநாள்
போகத்தான் வேண்டுமென்பதால்
நீங்கள் கடவுளில்லை என்கிறேன்

பொய் பொய்யாய் சொல்கிறீர்கள்
ஈரம் , இரக்கமற்றிருக்கிறீர்கள்

இல்லாத கடவுளுக்கு
இருப்பதாக சொல்லப்படும்
குணங்கள் எதுவுமில்லை 
உங்களிடம் என்பதால்
உங்களை நீங்களே
கடவுளென்பதை என்னால்
 ஏற்க இயலாதென்பதோடு

சக கடவுளுக்கே
ஒழுகுகிற கூரையைக் கட்டி
அவனை நனையவிட மாட்டான்
கடவுள் என்பதால்
நீங்கள்
கடவுள் இல்லை என்கிறேன்

போக,
நீங்கள் தோற்றிருந்தால்
உங்களை அன்று
நேர்கண்டவரும்
இதை
ஏற்கமாட்டார்
என்பதுமறிக

கவிதை 12

தவத்தை 

கலைத்து விடுகிறேன்

என்மீது

ஒரே 

ஒரு சொட்டு 

சாபத்தைத் தெளி

கவிதை 11

என்னோடு நான்

பேசிக் கொண்டிருந்ததை

அசைபோட போட

புரிந்தது

யார் யாரெல்லாமோ

பேசியிருக்கிறார்கள்

ஒரே ஒரு
காரணம்தான்

உனக்கு முன்னால்
நான் போய்விட வேண்டுமென்று
விரும்புவதற்கு

என் சார்ந்த எல்லோரிடமும்
வெளிப்படுத்திவிட்டேன்
நம்மை

உன் சார்ந்த யாரிடமும்
நம்மின்
“அ” னவைக்கூட
ஆரம்பிக்க மறுக்கிறாய் நீ

நான் செத்து
நீ
அழ நினைத்தால்

என்ன சொல்லியும்
அழலாம்

என்
சார்ந்தவர்கள்
உன் கைகளைப்
பற்றுவார்கள்

அணைவார்கள்

ஆறுதல்
சொல்வார்கள்
கண்ணீர் துடைப்பார்கள்

நீ
செத்து
நான் இருந்தால்

அழக்கூட
உரிமை இருக்காது
எனக்கு

எனக்கு
அழுவதற்கு
உரிமை தராத
சாவு
உனக்கெதற்கு

நான்
முதலில்
போய்விடுகிறேன்

இருந்து
என் சாவில்
அழு

கவிதை 09

மருத்துவமனையில்
உயிருக்குப்
போராடிக்கொண்டிருக்கும் 
தோழனுக்கனுப்ப
ஏதுமற்ற
தங்கள் கையறுநிலை குறித்து
புலம்பிக் கொண்டிருந்த
தாத்தா பாட்டியிடம்

தன்னிடமிருந்த 
கிட்காட்டை  நீட்டிய
கிரிஷ்

தாத்தாக்கு சரியாகும் 
அனுப்பென்கிறான்

எல்லா குழந்தைகளிடமும்
இரண்டே இரண்டேனும்
இருக்கின்றன

யாருக்குமான
நம்பிக்கை வார்த்தைகள்