ஊசியின் காதில் ஒட்டகம்கூட நுழையலாம் ….

”பேச்சு வழக்கில் உள்ள அனைத்து மொழிகளையும் பாதுகாக்க வேண்டும் என்று சிலர் கருதுகிறார்கள். காப்பாற்றுவது போதாதென்று அவற்றை வளார்த்தெடுக்க வேண்டும் என்றும் ஆசைப்படுகிறார்கள்

இப்படிக் கருதுபவர்கள் குறுகிய மனம் கொண்டவர்கள். இப்படியானக் கருத்து தேச விரோதமானது

எல்லா கிளை மொழிகளையும் “இந்துஸ்தானி” யோடு இணைத்துவிட வேண்டும்

இதை தற்கொலை என்று கருதக் கூடாது. இது தியாகம்”

என்று 27.08.1925 நாளிட்ட “யங் இந்தியா” வில் காந்தி எழுதியதாக “மொழி எங்கள் உயிருக்கு நேர்” என்ற தனது நூலில் வைத்திருக்கிறார்

இந்த ஆண்டில் எனக்கு அய்யம் இருக்கிறது. காரணம், அவர் திராவிடர்கள் இந்தியைக் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும் என்று ”யங் இந்தியா” வில் எழுதியதாக தோழர் அரண் தனது நூலில் கூறுகிறார்

தோழர் ஆழி செந்தில்நாதன் தனது மேற்காணும் நூலில் “1917 கும் 1920 கும் இடைப்பட்ட காலத்தில் இந்தியை தேசிய விடுதலை இயக்கத்தின் மையத்திற்கு நகர்த்தினார்” என்றும் குறிப்பிடுகிறார்

இந்த காலக் குழப்பத்தை நாம் நின்று விவாதிக்க வேண்டிய அவசியம் இப்போது எழவில்லை

ஏன் எனில்,

காந்தி இந்துஸ்தானியில் இருந்து இந்திக்கு தாவி விட்டார் என்பது தெளிவாகிறது. அவர் எப்போது இந்திக்குத் தாவினார் என்பது இப்போது நமக்கு அவசியமில்லாத ஒன்று

அவர் இந்துஸ்தானியை ஏன் கை எடுத்தார்? கை எடுத்த இந்துஸ்தானியை கீழே வைத்துவிட்டு இந்தியை ஏன் கை எடுத்தார்? என்பதே நாம் இப்போது உரையாட வேண்டிய ஒன்றாக இருக்கிறது

காந்தி “இந்துஸ்தானி” யை இந்து, முஸ்லிம் ஒற்றுமைக்கான கருவியாகப் பார்த்திருக்கிறார்.. ஆகவே இந்துஸ்தானியை இந்திய மொழியாக அறிவித்துவிட வேண்டும் என்று ஆசைப் பட்டார்.

அப்படி அறிவித்து விட்டால் இந்துக்களுக்கும் இஸ்லாமியர்களுக்கும் இடையேயான வேற்றுமைகளும் சண்டை சச்சரவுகளும் குறைந்து விடும் என்றும் அவர் கருதினார் என்பதாக தோழர் அரண் தனது “இந்திய அரசிலமைப்புச் சட்டத்தில் இந்தி பேரினவாதம்” என்ற நூலில் குறிப்பிடுகிறார்

இதை காங்கிரசில் இருந்த இந்துமதத் தீவிரவாதிகள் மிகக் கடுமையாக எதிர்க்கிறார்கள் 

அவர்கள் இந்தியை இந்துக்களின் மொழியாகவும் இந்துஸ்தானியை இஸ்லாமியர்களின் மொழியாகவும் கட்டமைத்துவிட வேண்டும் என்று செயல்பட்டார்கள்

அவர்கள் சமஸ்கிருதத்தைத்தான் இந்துக்களின் மொழியாகக் கட்டமைத்து அதை இந்தியாவின் மொழியாக பிரகடனப்படுத்த வேண்டும் என்று துடித்தார்கள்

அதில் அவர்களுக்கு சிக்கல்கள் இருந்தன

சமஸ்கிருதம் பேச்சு வழக்கில் இல்லை

இந்துஸ்தானியிலோ பாரசீகச் சொற்களும் அரபிச் சொற்களும் கலந்த மொழியாக இருந்த்தது. இது அவர்களை உறுத்தியது. எனவே இந்துஸ்தானியில் உள்ள அந்த மொழிச் சொற்களுக்கு பதிலாக சமஸ்கிருத சொற்களை இணைத்து இந்தியை உருவாக்க முயன்றனர்

மொழி இரு மதத்தவரை ஒன்றிணைக்கும் என்று காந்தி கருதினார். மொழியைக் கொண்டு இரு மதத்தவரிடையே உள்ள பிரச்சினைகளை கெட்டிப்படுத்திவிட முடியும் என்று அன்றைக்கு காங்கிரசில் இருந்த இந்துமதத் தீவிரவாதிகள் கருதினர்

இதை நாம் இப்படி கொள்ளலாம்,

சில கிளை மொழிகளை அழித்து ஒரு ஒற்றைப் பொதுமொழியை உருவாக்குவதன் மூலம் மதமாச்சிரியங்களை கட்டுக்குள் கொண்டுவந்துவிட முடியும் என்று காந்தி கருதினார்.

ஒரு ஒற்றை மொழியைத் திணிக்க முயற்சித்தபோது ஒரே மதத்தவரைக் கொண்ட ஒரு நாடு இரண்டாக உடைந்ததை வரலாறு நமக்கு எச்சரித்துக்கொண்டே இருக்கிறது 

அது மட்டும் அல்ல,

அந்த முயற்சிதான் உலகத்தாய்மொழி நாளினையும் உலகிற்கு கொடை அளித்தது.

பாகிஸ்தானின் மேற்குப் பகுதியில் வாழ்ந்த மக்களின் தாய்மொழி உருதாகவும் கிழக்குப் பகுதியில் வாழும் மக்களின் தாய்மொழி வங்கமாகவும் இருந்தது.

மேற்குப் பாகிஸ்தான் கொஞ்சம் அரசியல் செல்வாக்கோடு இருந்த காரணத்தால் வங்கமொழி பேசும் கிழக்குப் பாகிஸ்தானியரை மக்களை சிறுபான்மையினராக பாவிக்க ஆரம்பித்தது.

இதன் ஒரு கூறாக கிழக்குப் பாகிஸ்தானியர்மீது தங்களது தாய்மொழியான உருதினை திணிக்க ஆரம்பித்தது

கிழக்குப் பாகிஸ்தானியர்கள், அதிலும் குறிப்பாக கிழக்குப் பாகிஸ்தான் மாணவர்கள் இதற்கு எதிராக மிக மூர்க்கமாக போராடினார்கள். அப்படி போராடிய மாணவர்களை இரும்புக்கரம் கொண்டு அடக்க முயற்சித்தது பாகிஸ்தான் அரசு.

அதன் விளைவாக 21.02.1952 அன்று டாக்காவில் போராடிக்கொண்டிருந்த மாணவர்கள்மீது துப்பாக்கிச் சூட்டினை நடத்தியது அரசு. இதில் பல மாணவர்கள் கொல்லப்பட்டனர்

இது ”வங்கதேசம்” உருவாவதற்கான மிக முக்கியமான காரணமானது. வங்கம் உருவானபிறகு அவர்கள் ஒவ்வொரு பிப்ரவரி 21 அன்றும் மொழித் தியாகிகள் தினமாகக் கொண்டாடுவது என்று முடிவெடுத்து கொண்டாட்த் தொடங்கினார்கள்

பிரவரி 21 ஐநாவும் யுனெஸ்கோவும் உலகத் தாய்மொழி தினமாக அங்கீகரித்தன. அதன்பிறகுதான் நாம் பிரவரி 21 ஐ உலகத் தாய்மொழிகள் தினமாகக் கொண்டாடுகிறோம்

ஒரு மொழியைத் திணித்தால் ஒரு மதத்தவரே வசிக்கும் நாடும் இரண்டாகப் பிளவுபடும் என்கிற இந்தப் படிப்பினையை காந்தியார் அறிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. இது நிகழ்வதற்கு வெகு காலத்திற்கு முன்னதாகவே அவர் மறைந்து விட்டார்

ஆனால் இந்த வரலாற்று உண்மையை சரியாகப் படித்துக் கொள்ளாதவர்களாகவே பாஜகவினரும் ஆர்எஸ்எஸ் காரர்களும் ஒற்றைபடுத்தலில் மிகத் தீவிரமாக செயல்பட்டு வருகிறனர்

ஏதோ ஒரு வகையில் இந்தியை ஒற்றை மொழியாகக் கொண்டுவந்துவிட ஆசைப்படுகின்றனர்.

இந்தி என்பதுகூட அவர்களது இடைக்கால ஏற்பாடுதான்

சமஸ்கிருதத்திற்கு உயிரூட்ட ஆயிரமாயிரம் கோடிகளை அள்ளி இறைக்க ஆரம்பித்து விட்டார்கள்.

சமஸ்கிருதம் வளார்ந்ததும் அல்லது இன்றைய அளவிலேயேகூட அதனை ஒற்றை மொழியாக்க வெறிகொண்டே அலைகிறார்கள் 

இதற்காக இவர்கள் கையெடுக்கும் யுக்திகள்தான் மிகமிக ஆபத்தானவைகளாக இருக்கின்றன

இவர்கள் இந்தியை ஒற்றைமொழியாகக் கொண்டு வருவதற்கு செழித்தோங்கி இருக்கிற இந்திய மொழிகளைப் படுகொலை செய்வதற்கு முயற்சி செய்கிறார்கள்

இப்படிச் செய்வதன் மூலம் அந்த மொழிகளின், அவற்றைப் பேசும் தேசிய இனங்களின் அடையாளங்களை, விழுமியங்களை அழித்தொழிக்க அல்லது நீர்த்துப்போகச் செய்ய நினைக்கின்றனர்

இப்படிச் செய்வதன் மூலம் இந்திபேசும் மக்களுக்கு அடிமைகளாக, இரண்டாந்தரக் குடிமக்களாக மாற்றுவது என்பது அவர்களது திட்டம்

சுறுக்கமாகச் சொன்னால் மொழியை ஆரியப்படுத்துவதன் மூலம் மண்ணை ஆரியப்படுத்தும் முயற்சியில் இருக்கிறார்கள்

மொழியை சனாதனப் படுத்துவதன் மூலம் மன்னை சனாதனப்படுத்த முயற்சி செய்கிறார்கள்

மன்னை சனாதனப்படுத்துவதற்கு மொழியை சனாதனப்படுத்த வேண்டும். அதற்கு இடைஞ்சலாக இருக்கக்கூடிய மொழிகளை அழித்துவிட வேண்டும் என்று முடிவெடுத்திருக்கிறார்கள்

அவர்களது இந்த முயற்சிக்கு பெரும் சவாலாக இருப்பது தமிழும் தமிழ்நாடும். காரணம் அவர்களது இந்த சூழ்ச்சியை சரியாகப் புரிந்துகொண்ட நாடு தமிழ்நாடு. புரிந்து கொண்ட்து மட்டுமல்ல, அதற்கு மிக மூர்க்கமாக எதிர்வினையைத் தந்துகொண்டிருக்கிற பூமியாகவும் தமிழ்பூமி இருக்கிறது

அதனால்தான் இப்போது நடக்கும் சட்டசபைக்கான பொதுத் தேர்தலை சனாதனத்திற்கு எதிராக நடக்கும் போர் என்று பிரகடனப்படுத்தியது

அவர்களும் நமக்கு எதிராக இயங்கிக் கொண்டே இருக்கிறார்கள்

இப்போது இருக்கும் சில அரசிலமைப்புச் சட்டங்களை அவர்கள் தங்களுக்கு சாதகமாக பயன்படுத்த நினைக்கிறார்கள்.

அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் 120(1) பிரிவு பாராளுமன்றத்தின் செயல்பாடுகள் இந்தி அல்லது ஆங்கிலத்தில்தான் இருக்க வேண்டும் என்கிறது. ஆங்கிலமும் இந்தியும் தெரியாத உறுப்பினர்கள் அவைத் தலைவரின் அனுமதி பெற்று தங்களாது தாய்மொழியில் பேசலாம் என்று கூறுகிறது

குறித்துக் கொள்ளுங்கள், அவைத் தலவர் அனுமதி தந்தால்தான் உறுப்பினர் தனது தாய்மொழியில் பேச முடியும்

ஆனால் மாநிலங்களைப் பொறுத்தவரை

“In the official language or in the language of the state or in hindi or in English” என்று தெளிவாக இருக்கிறது

மாநிலங்களைப் பொறுத்தவரை அந்த மாநில மொழியைத் தவிர இந்தியில் பேச அவைத் தலைவரின் அனுமதி தேவை இல்லை.

அதனால்தான் பாஜகவைச் சேர்ந்த ஒரு உறுப்பினர்கூட சட்டசபைக்கு தேர்ந்தெடுக்கப்படக் கூடாது என்று விரும்பினோம்

அப்படி யாரேனும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டால்  அவர்கள் இந்தியைத் தமிழில் எழுதி வைத்து சபையில் படிக்க ஆரம்பித்து விடுவார்கள்

மொழியைப் பல வகைகளில் கொலை செய்யலாம். அவற்றில் மூன்றை இங்கு இப்படியாக வகைப் படுத்தலாம்

 1)   இணை மொழியாக இன்னொரு மொழியை புழக்கத்தில் விட்டு சிறிது சிறிதாக சொந்த மொழியை அப்புறப்படுத்த வைத்தல்

2)   அந்தக் குறிப்பிட்ட மொழி பேசும் வாழிடத்தில் இன்னொரு பெரும்பான்மை மொழி பேசும் மக்களை பேரதிகமாக குடியமர்த்துதல்

3)   ஒரு மொழி பேசும் பிராந்தியத்தை இரண்டாய் மூன்றாய் துண்டாடுதல்

ஒரு இனம் பெரும்பான்மையோடும் தனித்தன்மையோடும் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வேறொரு ஆதிக்க இனத்தவரை குடியேற வைப்பது என்பது  மிக முக்கியமான ஒன்று

இப்படிச் செய்வதன் மூலம் ஒரு காலகட்டத்தில் குடியேறிய இனம் பூர்விக இனத்தைவிட அதிகமாக மாறும்படிப் பார்த்துக் கொண்டாலே போதும் அது பூர்விகக் குடியின்  அதிகார அழிவிற்கான முதல்படியாக அமையும்.

இப்படியாக குடியேறியவர்கள் பெரும்பான்மையினராக மாறுகிறபோது அரசியல் அதிகாரம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அவர்களது கைகளுக்கு சென்றுவிடும்.

இதன் அடுத்த நகர்வாக, பெரும்பான்மை மொழி அலுவல் மொழியாக ஆட்சி மொழியாக மாறிவிடும்

பெரும்பான்மை மக்களது கலாச்சாரம், பண்பாடு, வழிபாடு, ஆகியவற்றை அந்தப் பகுதி மக்கள் ஏற்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படும்.

இறுதியாக அந்த இனமக்கள் தங்களது அடையாளத்தை இழந்து இரண்டாந்தர, அடிமைக் குடிமக்களாக மாற நேரிடும். மாற மறுக்கும்  மானமுள்ள மக்களை சிறையெடுப்பதும் அழித்தொழிப்பதும் நிகழும்

மானமுள்ள அந்த மண்ணின் இளைஞர்கள் அமைப்பாகத் திரண்டு தங்களது அடையாள பண்பாட்டு மீட்சிக்காக போராடவும் நேரிடும். வேறு வழியே இல்லாமல் ஆயுதம் ஏந்தவும் தேவை ஏற்படும்

ஆகச் சமீபத்தைய ஈழத்திற்கான போரட்டம் இதற்கான எடுத்துக் காட்டு

தமிழ் நாட்டிலும் இந்த நகர்வினை அவர்கள் ஆரம்பித்து விட்டார்கள்

NLC, தபால்துறை, ரயில்வே போன்ற பொதுத் துறைகளில் கொத்து கொத்தாக இந்தி பேசும் வடநாட்டவர்களை புகுத்துகிறார்கள். கூலி வேலையிலும் லட்சக்கணக்கான இந்திக்காரர்கள் வந்திருக்கிறார்கள்

தமிழ்நாட்டில் வடநாட்டுக்காரர்களுக்கு வீடு கட்டித் தருவோம் என்று தேர்தல் அறிக்கையில் பாஜக கூறுகிறது

தமிழ்நாட்டில் முதல்முறையாக தமிழ் மக்களிடம் இந்தியில் வாக்கு கேட்க ஆரம்பித்திருக்கிறார்கள்

ஒரு மொழியைப் புழங்கி வரும் ஒரு இனம் அல்லது குழு அல்லது இதுபோன்ற எதுவோ ஒன்று கட்டாயத்தின் பேரிலோ அல்லது தாமாகவோ இன்னொரு மொழியையையும் சேர்த்து புழங்க வேண்டிய நிலை வருகிறது என்று கொள்வோம். அந்தச் சூழலில் ஏதோ ஒரு காரணத்தின் பொருட்டு அந்த இனம் இன்னொரு மொழியின் மீது சாயத் தொடங்குகிறது என்றும் கொள்வோம். ஒருக்கட்டத்தில் தனது சொந்த மொழியைப் புழங்காது அடுத்த மொழியைப் புழங்க ஆரம்பிக்க ஆரம்பிக்கிற புள்ளியில் அந்த இனத்தின் தாய்மொழி மரணமடையும்

தமிழகத்தை மூன்றாகப் பிரிக்க வேண்டும் என்று திரு ராமதாஸ் அவர்கள் கூறுவதை நம்மில் பலபேர் பகடீயோடு கடக்கிறோம். இது மிக மிக ஆபத்தானது.

இது பாஜகவின் செயல்திட்டம்

பலமாக இருக்கும் தமிழ்நாட்டில் என்ன முயன்றும் உள்ளே நுழையமுடியாத சனாதனத்தை மன்னை இரண்டாய் மூன்றாய் துண்டாடி பலவீனப்படுத்துவதன் மூலம் உள்ளே நுழைக்க முடியுமா என்பது அவர்களது திட்டம்

ஊசியின் காதில் ஒட்டகம்கூட நுழையலாம் தமிழ் மண்ணில் சனாதனம் நுழைய முடியாது

ஆனாலும் கவனமாக இருப்போம்

நன்றி  : உயிர் எழுத்து

        மே 2021 

 

 

காட்பரிஸ் கல்வியும் கமர்கட் கல்வியும்…….

 கமர்கட்

இனிப்பிலும் வர்க்கபேதம்”

என்று 35 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் வல்லம் தாஜுபால் எழுதினார்.

காட்பரிசும் இனிப்புதான். கமர்கட்டும் இனிப்புதான். இரண்டுமே குழந்தைகளுக்குப் பிடித்தவைதான்.

ஆனால் காட்பரிஸ் ”இருக்கிற” வீட்டுக் குழந்தைகளுக்கு மட்டுமானதாகவும் கமர்கட் ”இல்லாத” வீட்டுக் குழந்தைகளுக்கு மட்டுமானதாகவும் களஎதார்த்தம் இருக்கிறது.

அதாவது குழந்தைகளுக்கான இனிப்பிலும் ஒரு வர்க்க முரண் இருக்கிறது

காட்பரிஸ் சாப்பிடும் குழந்தைகளுக்கு கமர்கட் வாங்கித்தர மாட்டார்கள். அது மலிவானது, தரமற்றது. சாப்பிட்டால் உடலுக்கு நல்லதல்ல. மொத்தத்தில் அது தமக்கானது அல்ல என்று போகிறபோக்கில் அந்தக் குழந்தைகளுக்கு புகட்டப்படும்

கமர்கட் காட்பரிசைவிட கேடானதா என்பதுகூட அவர்களுக்கு உறுதியாகத் தெரியாது. ஆனாலும் அதை அவர்கள் தங்கள் குழந்தைகளுக்கு வாங்கித்தர மாட்டார்கள். காரணம் “இல்லாதவர்” வீட்டுப் பிள்ளைகளோடு தம் வீட்டுப் பிள்ளைகளை கமர்கட் சமப்படுத்திவிடக் கூடாது என்கிற எச்சரிக்கை

கமர்கட் சாப்பிடும் குழந்தைகளுக்கு காட்பரிஸ் சாப்பிட முடியாது. காரணம் அது அவர்களால் வாங்க முடியாத அளவு விலையைக் கொண்டது

குழந்தைகள் தின்னும் இனிப்பில் இவ்வளவு வர்க்க முரண் இருக்குமானால் குழந்தைகளுக்கு வழங்கப்படும் கல்வியில் வர்க்க முரண் இருக்கத்தானே செய்யும்

இந்தப் புள்ளியில் ஒரு விஷயத்தை தெளிவுபடுத்திக் கொள்வது நல்லது

ஒரு காலகட்டம் வரைக்கும் ”கமர்கட் குழந்தைகளுக்கு” கல்வியே இல்லை என்ற நிலை இருந்தது. கல்வியை அவர்களுக்கு தவிர்க்க இயலாது என்கிற நிலை வந்தபோது அவர்கள் உஷாரானார்கள்

இருவருக்கும் கல்வி என்றால் இருவரும் ஒன்றாதல் இயல்பாகிவிடும். இருவரும் ஒன்றாகிவிட்டால் அவர்கள் நமக்கு முன்னால் காலைத் தொங்கப்போட்டுக் கொண்டு அமர்ந்துவிடுவார்களே என்ற சனாதனப் பதைபதைப்பு காட்பரிஸ் சமூகத்திற்கு வந்தது.

எனவே அவர்கள் தமது வீட்டுக் குழந்தைகளுக்கு ஒரு கல்வி என்றும் இல்லாதவர் வீட்டுக் குழந்தைகளுக்கு ஒரு கல்வி என்றும் கல்வியைக் கீறி கூறு போட்டார்கள்

இப்படியாக, கல்வியிலும் காட்பரிஸ் கல்வி, கமர்கட் கல்வி என இரண்டு பிரிவுகள் உருவாகின.

இந்தப் பாழாய்ப்போன கொரோனாவும் இந்த இரண்டுப் பிரிவு கல்விக்கும் இடையே இருக்கும் இடைவெளியை இன்னும் கொஞ்சம் அதிகப்படுத்தியிருக்கிறது.

இதைப் பெரியப் பெரிய, தடித்த ஆவணங்களில் இருந்து எடுத்த தரவுகளைக் கொண்டெல்லாம் நிறுவத் தேவை இல்லை.

என் பள்ளியில் இருந்தும் என் பக்கத்து வீட்டில் இருந்தும் இதை இன்னும் பேரதிகமாய் நிறுவ இயலும்

மேல்நிலை இரண்டாம் ஆண்டுப் பொதுத்தேர்வு தள்ளிவைக்கப் பட்டிருந்தாலும் செய்முறைத் தேர்வுகள் நடந்து முடிந்திருக்கின்றன

எங்கள் பள்ளியில் அன்னலட்சுமி என்ற குழந்தை இரண்டாம் ஆண்டு தட்டச்சுப் பிரிவில் படிக்கிறாள்.  இந்த இடத்தில் கொஞ்சம் அன்னலட்சுமி குறித்த முன்கதை அவசியமாகிறது

அவளது பெற்ரோர் இருவரும் துப்புறவுத் தொழிலாளர்கள்

அவள் பத்தாம் வகுப்பு படிக்கும்போது ஒழுங்காக பள்ளிக்கு வரமாட்டாள். பத்தாம் வகுப்பில் அவள் பள்ளிக்கு வந்த நாட்கள் அநேகமாக முப்பது அல்லது முப்பத்தி ஐந்தாக இருக்கும்

அவள் பள்ளிக்கு வந்த நாட்களைவிட அவளது வகுப்பு ஆசிரியர் நிவாஸ் அவளது வீட்டிற்கு சென்ற நாட்கள் அதிகம்

அவளை பள்ளிக்கு அழைத்துவர செல்லும்போது பல நேரங்களில் கெட்ட வார்த்தைகளுக்கு மிக நெருக்கமான சொற்களால் அவர் அவளது பெற்றோரிடம் வதைபட்டதும் உண்டு

அதிசயமாக அவள் பள்ளிக்கு வந்த  நாள் ஒன்றில் அவளது அம்மா அவளைத் தேடி பள்ளிக்கு வந்திருக்கிறார். அவர் வகுப்பிற்குப் போனபோது நிவாஸ்தான் வரைபடம் நடத்திக் கொண்டிருந்திருக்கிறார்

ஏதோ ஒரு காரணத்தைக் கூறி அவளை அழைக்கவும் வரைபடம் முக்கியம் என்றும், அந்தப் பிரிவேளை முடிந்ததும் அழைத்துச் செல்லலாம் என்றும் நிவாஸ் கூறியிருக்கிறார் 

தன் பிள்ளையை மறுப்பதற்கு அவர் யார் என அவர் ஒருமையில் கேட்க

பள்ளிக்கு வந்துவிட்டால் அவள் தன் குழந்தை என்று நவாஸ் கொதிக்க

கடும் சொற்களால் நிவாசை வசவியிருக்கிறார். பக்கத்து வகுப்பில் இருந்த ஆசிரியர்களும் பிள்ளைகளும் இந்த வகுப்பின்முன் கூடிவிட்டார்கள்

பள்ளிக்கூடத்துக்கு வந்தாதான உங்க புள்ள. ”பெரிய சார்”ட்ட (தலைமை ஆசிரியர்) போய் டிசி வாங்கிக்கொள்கிறேன் என்று அவளை இழுத்துக்கொண்டு என் அறைக்கு வந்துவிட்டார் 

அவரைத் தொடர்ந்து நிவாசும் சில ஆசிரியர்களும் எனது அறைக்கு வந்துவிட்டார்கள்

“டிசி கொடுங்க சார். இதுமாதிரி கண்ட கண்ட வாத்தியார்ட்ட எல்லாம் திட்டு வாங்கனும்னு எங்களுக்கு அவசியம் இல்ல”

”அவங்களே டிசி கேட்கறாங்க. கொடுத்துடுங்க சார்.” என்கிறார்கள் சில ஆசிரிய நண்பர்கள்.  அன்னலட்சுமியின் அம்மா எப்படியெல்லாம் தரக்குறைவாகப் பேசினார்கள் என்பதை பிள்ளைகளை வந்து கேட்குமாறும் கொதித்தார்கள்

அன்னலட்சுமியின் அம்மாவும் என்னிடம் படித்தவர்தான்

கொஞ்சம் கோவப்பட்டால் அடங்குவார் என்று பட்டது

“என்ன  ஓவரா கத்துற. என்னன்னு நெனச்ச. எந்திருச்சன்னா பிச்சுப்புடுவேன். ஓடிப் போயிடு” என்று உரத்து பேசவும் என்ன நினைத்தாரோ தெரியவில்லை

“ஆமாம் என்னையவே திட்டுங்க. ஒங்க வாத்தியாரையெல்லாம் கொஞ்சுங்க” என்று சிணுங்கியவேறே போய்விட்டார்

“நீ ஏன் நிக்கற. கிளாசுக்கு போ” என்று இந்தப் பக்கம் திரும்பிக் கத்தியதும் குழந்தையும் வகுப்பிற்கு போய்விட்டாள்

நிமிர்ந்து நிவாசைப் பார்க்கிறேன்

கண்ணீரோடு நிற்கிறார்

“என்ன சார் இப்படி செஞ்சுட்டீங்க. எங்களுக்கு மரியாதையே இல்லையா சார்”

“விடுப்பா. பத்தாங்கிளாஸ். ஏதோ அதையும் இதையும் எழுதி பாஸ் பண்ணிட்டானா அவ வாழ்க்கை விரிஞ்சுடும்பா”

”பெத்தவங்களுக்கே அக்கறை இல்லையே சார்”

“யாருப்பா  பெத்தவன். அவனுக்கென்ன தெரியும். சாக்கடை அள்ளுறவங்க நிவாஸ்.  நீதாண்டா  நிவாஸ்  பெத்தவன்”

சென்றுவிட்டான்

அவளும் பத்தாம் வகுப்பு பொதுத் தேர்வில் 191 மதிப்பெண் எடுத்து தேறிவிட்டாள்

இது குறித்து வண்ணக் கதிரில்கூட எழுதினேன்.

அதே அன்னலட்சுமி மேல்நிலை முதலாம் ஆண்டில் ஒருநாள்கூட விடுப்பெடுக்கவில்லை. எல்லா ஆசிரியர்களுக்கும் செல்லமாக மாறினாள். முதலாம் ஆண்டு பொதுத்தேர்வில் அனைத்துப் பாடங்களிலும் ஓரளவு நல்ல மதிப்பெண்ணோடு தேர்ச்சியும் பெற்றாள்

பொது முடக்கம் முடிந்து பள்ளி திறப்பதற்குள் மீண்டும் அன்னலட்சுமி ”பத்தாம் வகுப்பு அன்னலட்சுமி”யாக மாறிவிட்டாள். பொது முடக்கம் அவளை கல்வி, பள்ளி குறித்த சிந்தனையில் இருந்து வெகு தொலைவிற்கு கொண்டு போட்டிருந்தது

அவளது பெற்றோர் கல்வியின் அவசியத்தை உணர்ந்தவர்களாக மாறிப் போனார்கள் இப்போது.  அவர்கள் அடிக்கடி  பள்ளிக்கு வருவதும்  ஆசிரியர்களிடம் அன்னலட்சுமிக்கு அறிவுரை செய்து பள்ளிக்கு அழைத்து வருமாறும்  கோரிக்கை வைத்தபடி இருந்தார்கள்

எவ்வளவு முயன்றும் அவளை பள்ளிக்கு கொண்டுவர முடியவில்லை

இந்த நேரத்தில் செய்முறைத் தேர்வு தொடங்கிவிட்டது

 தட்டச்சு ஆசிரியர் தேர்வன்று மட்டும் பள்ளிக்கு வருமாறும் மற்றதை தான் பார்த்துக் கொள்வதாகவும் கெஞ்சத் தொடங்கி விட்டார்

அடுத்த நாள் தேர்வு. அவளது தந்தையை அலைபேசியில் பிடித்த தெய்வீகன் அடுத்தஒருநாள் மட்டும் அவளை எப்படியேனும் சமாளித்து சரிசெய்து பள்ளிக்கு அழைத்துவரச் சொல்கிறார். அவரும் சம்மதிக்கிறார்.

அலைபேசியைத் துண்டித்த அடுத்த கணம் அழைப்பு வருகிறது. அன்னலட்சுமி பேசுகிறாள்

“புடிக்கலன்னு சொன்னா உடமாட்டீங்களா சார். சும்மா தொன தொனன்னு. HM சார் என்ன செய்யறார். அவர பேசச் சொல்லுங்க. அவர்ட்ட பேசிக்கறேன்”

என்னருகில் நின்றபடி  ஸ்பீக்கர் போட்டு பேசுகிறார்  என்பதால் எனக்கும் கேட்கிறது.

“நான் பேசல. ஒரு மணிநேரத்தில் அவங்க வீட்டுக்கு வரேன். சொல்லிடுங்க தெய்வீகன்” என்கிறேன். அவளுக்கும் கேட்கிறது

அரைமணி நேரத்தில் அவள் பள்ளிக்கு வந்துவிட்டாள்

தேர்வும் அடுத்தநாள் எழுதிவிட்டாள். நல்ல மதிப்பெண்ணும்கூட.

படிப்பில் நாட்டம் இல்லாதிருந்தக் குழந்தை ஒரு கட்டத்தில் கல்வியை நேசிக்கத் தொடங்குகிறாள். இவளை கொரோனா பொது முடக்கம் கல்வியில் இருந்தும் பள்ளிக் கட்டமைப்பில் இருந்தும் வெகுதூரத்தில் கொண்டுபோய் கிடத்தி உள்ளது

அன்னலட்சுமி கொரோனாவிற்குப் பிறகான ”கமர்கட் கல்வி”யின் ஒரு பருக்கை

மேல்நிலை இரண்டாம் ஆண்டு ஆங்கிலப் புத்தகம் தேவைப்பட்டது. பக்கத்துவீட்டு குழந்தை ஜனா இரண்டாம் ஆண்டுதான் படிக்கிறாள்.

அவளைத் தேடிப் போனால் அவள் கணக்கு ட்யூசனுக்குப் போயிருந்தாள். அடுத்தநாள் காலை போனால் அவள் ஆன்லைன் வகுப்பில் இருப்பதாகவும் இடையூறு செய்தால் மனுஷியாகவே இருக்க மாட்டாளென்றும் கூறினார்கள்

”பள்ளிக்கூடம் இருந்தால்கூட கொஞ்சம் ப்ரீயா இருப்பா சார் இப்ப ரொம்ப பிசி” என்கிறார் அவளது தந்தை

ஜனா “காட்பரிஸ் கல்வி”யின் ஒரு பருக்கை

இரண்டு பருக்கைகளையும் அப்படியே எடுத்துக்கொள்ள முடியாதுதான். ஆனால் பெரும்பான்மைக்கு மிக நெருக்கமாக இவை பொருந்தும்

பொதுமுடக்கம் முடிந்து பள்ளிகள் திறந்ததும் ஜனா வைப் போன்ற காட்பரிஸ் குழந்தைகள் பள்ளியோடு பொருந்திப் போவதில் அவ்வளவாகப் பிரச்சினை இருக்காது. நீண்ட காலம் பள்ளிச் சூழலுக்கு வெளியே இருந்ததால் சிறிது அப்படி இப்படி இருக்கும்

இவர்களை எதிர்கொள்வதில் ஆசிரியர்களுக்கோ பள்ளிகளுக்கோ பெரிய சிரமம் இருக்கப் போவதில்லை

ஆனால் அன்னலட்சுமியைப் போன்ற கமர்கட் குழந்தைகளுக்கு பள்ளியோடு, கல்வியோடு பொருந்திப் போவதில் நிறைய பிரச்சினைகள் இருக்கும். இவர்களை எதிர்கொள்ளவேண்டிய ஆசிரியர்களுக்கு நுட்பமான உளவியல் ஞானமும் பக்குவமும் அவசியம்

இரண்டு குழந்தைகளுக்கும் ஒரே கல்வி, ஒரே வினாத்தாள் என்பதெல்லாம் இன்னும் கூடுதலான இடைவெளியை இவர்களிடையே கொண்டு வரும். இது தனியாக விரிவாக கவனிக்க வேண்டிய இடம்

ஆனால், எதற்கு கல்வி? என்பதற்கான விடை இருவருக்கும் பொதுவானதாக இருக்குமாறு கொரோனாவிற்கு பிறகான கல்வியை கட்டமைக்க வேண்டும்

வழக்கம்போல பள்ளி, தனிப்பயிற்சி, தேர்வு, மதிப்பெண், நீட், அறிவு, வேலை, சம்பளம், குடும்பம் என்பதற்கான கல்வியாக கட்டமைக்காமல் மாற்றித் திட்டமிட வேண்டும்

அறிவு நல்ல மதிப்பெண்ணைத் தரும், மருத்துவராக்கும், நல்ல சம்பளம் தரும் என்பதை மாற்ற வேண்டும். இதெல்லாம் அறிவு இல்லை.

“அறிவினான் ஆகுவதுண்டோ பிறிதின் நோய்

தம்நோய்போல் போற்றாக் கடை”

என்கிறார் வள்ளுவர்

பிறரது வலியை, நோயை, துயரை தன்னுடையதாகக் கருதுகிற மக்களாக மாற்றுகிற வேலையை கல்வி செய்ய வேண்டும். இல்லாது போனால் கொரோனா போன்ற பேரிடர் காலங்களில் “ரெம்டெசிவர்” மருந்துகளை பதுக்கி விற்கிற அறிவாளிகளை கல்வி உருவாக்கி விடும்

“வாழக் கற்றல்” என்றொரு அற்புதமான நூல் இருக்கிறது. அதில் எட்கர் பௌரே ஒரு இடத்தில் இப்படி சொல்வார்,

“தனிமைப்பட்டுக் கிடப்பதனால் மகிழ்ச்சியின்மையை அனுபவிக்கும் மனிதனை தனிமையில் இருந்து மீட்பதும் மகிழவைப்பதும்தான் கல்வியின் நோக்கம்”

நீண்டப் பொது முடக்கத்தால் மகிழ்ச்சியை இழந்தவர்களாக தனிமையில் உழன்று வருகிற குழந்தைகளுக்கு கூடிக் கொண்டாடும் இடமாக பள்ளிகள் இருக்க வேண்டும்

மிக நீண்ட மகிழ்ச்சியின்மையினால் பீடிக்கப்பட்ட அந்தக் குழந்தைகள் மகிழ்ந்திருக்குமாறு பார்த்துக் கொள்வதே முடக்கத்திற்குப் பிறகான பள்ளிகளின் வேலையாக இருக்க வேண்டும்

நன்றி  : செம்மலர்

                ஜூன் 2021