முக நூல் ஒன்று

ஒரு முக நூல் பதிவு ஒரு நாள் தூக்கத்தைக் களவாண்டு விடுமா?

களவாண்டது.

ஒரு நாள் தூக்கத்தை மட்டுமல்ல இரண்டு வேளை சாப்பிட விடாமல் என்னை சோகத்திலும் கோபத்திலும் முடக்கிப் போட்டது.

ஒரு முன்னிரவுப் பொழுதில் முக நூலினை மேய்ந்து கொண்டிருந்த போது ஒரு பக்கத்தில் வைக்கப் பட்டிருந்த நைந்து கிழிந்த அழுக்கு பனியன் ஒன்று என் கவனத்தை ஈர்க்கவே அந்தப் பதிவை முழுமையாக்கி வாசிக்கத் தொடங்கினேன்.

ஒரு தேர்ந்த எழுத்தாளரால் எழுதப் பட்ட பதிவுகூட அல்ல அது. புது தில்லியில் புகழ் பெற்ற AIMS மருத்துவ மனையின் இளைய மருத்துவர் ஒருவரால் எழுதப் பட்டப் பதிவு அது.

மொழி நடை, செறிவு, வடிவ நேர்த்தி போன்ற எழுத்தாளுமைத் துகள்களில் எதுவுமே இல்லை. உடைந்த, ஒழுங்கற்ற, இன்னும் சொல்லப்போனால் பிழைகளே போகிற போக்கில் தென்படுகிற எழுத்துதான்.

எத்தனைப் பெரிய எழுத்தாளர்களின், ஜாம்பவான்களின் எழுத்துக்களையெல்லாம்கூட சில பக்க குறிப்புகளோடு கடந்து போக முடிந்ததே. அவ்வளவாய் எழுதத் தெரியாத ஒரு மருத்துவரின் எழுத்துக்கு இவ்வளவு வலிமை எப்படி?

அந்த இளைய மருத்துவனின் எழுத்துக்களில் இருந்த சத்தியமும், அதை வீசியதில் அவனிடமிருந்து வெளிப்பட்ட ஆவேசமும்தான் இதற்கான காரணம்.

பேச்சுக்கும் வாழ்க்கைக்கும் இடைவெளி இல்லாத ஒருவனால்தான் இப்படி எழுத முடியும்.

காலையில் சொந்த கிளினிக் போய் சக்கையாய் களைத்துப் போகும்வரை கடமையாற்றிவிட்டு, நோயாளிகளை விடவும் சோர்ந்துபோனவர்களாய் அரசு மருத்துவ மனைகளில் தங்கள் இருக்கைகளில் விழுந்து மீண்டும் மாலை சொந்த கிளினிக்கில் களைத்து எவ்வளவு சம்பாரிக்கிறோம் என்பதே தெரியாமல் வாழ்க்கையை நகர்த்தும் மருத்துவர்களே பெருன்பான்மை நம் கண்களில் படும் வேலையில் ஏழைகளைப் பற்றியும், இந்த சமூகம் குறித்தும் கொந்தளித்துக் குமுறும் இளைஞனாகவே அவன் படுகிறான்.

மகப்பேறுவிற்காக அவரிடம் ஒரு பெண் வருகிறாள். அவளது கணவரிடம் பிறந்த புத்தம் புதுக் குழந்தையை போர்த்தி வாங்க ஒரு புதுத் துணியைக் கேட்கிறார். அப்போடும் ஒரு புதுக் குழந்தைக்கு தகப்பனான அந்த மனிதன் கொடுத்த கிழிந்த பனியன் துணியைத்தான் படம் பிடித்துப் போட்டிருந்தார்.

அதற்குமேல் எவ்வளவோ முயன்றும் உடனடியாகத் தொடர முடியவில்லை. கண்கள் உடைக்க சாரை சாரையாய் கன்னங்களில் கண்ணீர்.

என்னடா பூமி இது?

அந்தக் குழந்தை நாளை ஒரு பகத்தாக, பாரதியாக, பாரதிதாசனாக, ஒரு சேகுவாராவாகக் கூடவரக்கூடும்.

பிறந்த தனது குழந்தையை கிழிந்த பனியன் துணியால்தான் போர்த்திப் பெற முடியும் என்றால் இந்த மண்ணில் என்ன இழவுக்கு உயிரோடு இருக்கிறோம்?

ராஜ முருகு பாண்டிய முப்பது வருடங்களுக்கு முன்னால் எழுதினான்,

“முதலாளியம்மாவின்
கிழிந்த சேலை
என் அக்காவின்
புதுத் தாவணி

என் அக்காவின்
கிழிந்த தாவணி
என் தங்கையின்
புதுப் பாவாடை

என் தங்கையின்
கிழிந்த தாவணி
என் தம்பியின்
புதுக் கோவணம்”

என்று. அதை விட எதார்த்தம் மோசமாக இருப்பது அப்படியே பிசைந்தது மனதை.

இந்த நொடி பிறந்த குழந்தைக்கு புதுத் துணி இல்லாத ஒரு மண்ணில் பொக்ரான் என்ன பலனைத் தரும் என்ற அவரது கேள்வியும், பொக்ரான் பெருமை பேசும் சான்றோர்களில் எத்தனைபேர் அரசு பொது மருத்துவ மனைகளில் மருத்துவம் பார்த்திருக்கிறீர்கள் என்ற கேள்வியும், அணு, பொக்ரான் ஏவுகணை இவை யாவற்றையும் விட ஏழைகளுக்கான மருந்துகளின் அவசியம் முக்கியமானது என்கிறார்.

5000 கிலோமீட்டர் வரை சென்று எதிரிகளைத் தாக்கும் ஏவுகணையால் எத்தனை உயிர்களைக் காக்க முடியும் என்ற அவரது கேள்வியும், 2010 இல் மட்டும் ஏறத்தாழ 1,30,000 இந்தியக் குழந்தைகள் ஏதேதோ காரணங்களால் மாண்டு போயிருக்கிறார்கள் என்பதை அழுதுகொண்டே பதியும் அவரது மனிதமுமே எந்தப் பெரிய ஜாம்பவானின் எழுத்துக்கும் வணங்கிப் பழகாத நம்மை அவரது எழுத்தின் முன் கை கட்ட வைக்கிறது.

நிறைய நோய்களை வருமுன் தடுப்பது எப்படி? நோய்களுக்கான எழிய மருத்துவ முறைகள்  போன்றவற்றிற்கான பயனுள்ள இணைப்புகளை அவரது பக்கத்தில் ஏராளமாய் வைத்திருக்கிறார்.

“ சிகரெட்டுத் துண்டுகளை
கீழே போடாதீர்கள்
கரப்பான் பூச்சிகளுக்கு
புற்று வந்து விடும்”

என்று ஒரு பக்கம் வைத்திருக்கிறார். ஒரு சமூகம் சார்ந்த கோசத்தை எவ்வளவு லாவகமாக இலக்கியப் படுத்தியிருக்கிறார்.

இனம் சார்ந்தும் நிறைய யோசிக்கிறார். தெளிவாகவும் யோசிக்கிறார்.

18 மைல் தூரத்திலிருந்து வந்தால் அவனுக்கு அகதி முகாம் 4000 மைல் தொலைவான இத்தாலியில் இருந்து வந்தால்...? என்று அவர் கேட்கும் போது புன்னகைத்துக் கொண்டே கொந்தளிக்கும் வித்தையை இந்த இளைஞன் எங்கிருந்து கற்றான் என்று கேட்கத் தோன்றுகிறது.

கணவனை இழந்த கண்ணகிக்கு சிலை வைக்கும் இந்தச் சமூகம் நல்ல நிகழ்ச்சிகளில் விதவைகளை கேவலப் படுத்துவதை சாடும் பதிவுகள் இவரிடம் உள்ளன.

அகதிகளுக்கு வாக்குரிமை வந்துவிட்டால் இந்த அரசியல் வாதிகள் ஈழ மக்களை என்னமாய் கவனிப்பார்கள் என்கிற இவரது கூற்றினை  நக்கல் என்று யாராலும் ஒதுக்கிவிட முடியாது.

காலையில் good morning என்று முகநூலில் போட்ட பெண்ணுக்கு மாலையில் கூட like போடுபவர்களையும், இன்று புதன் கிழமை என்று ஒரு பெண் போட்ட பதிவிற்கு நூற்ருக் கணக்கான like குகள் விழுவதையும் இவர் சாடும் எள்ளல் இருக்கிறதே... அப்பப்பா.

மம்தாவிற்கு இடது பிடிக்காது என்பதால்தான் ஷாருக்கான் கங்குலியை கழற்றி விட்டார் என்று துணிச்சலோடு சொல்லும் தைரியம் இவருக்கு இருக்கிறது. வீரர்களைத் தேர்ந்தெடுப்பதில் இருக்கும் கேவலமான அரசியலைக் கூட புரிந்து கொள்வதிலும் வெளிப் படுத்துவதிலும் வல்லவராயிருக்கிறார்.

மன்மோகனுக்கு ஏறத்தாழ பத்து டாக்டர் பட்டங்கள் ஏன் என்று நியாயமாய்க் கேட்கிறார்.

இளைஞனுக்கே உரிய தெறிப்புகளும் இருக்கவே செய்கின்றன.

மிக நல்ல முக நூல் பக்கம்.

அவசியம் போய்ப் பாருங்கள். பிடிக்கும். பிடித்தால் நண்பர்களுக்கும் சொல்லுங்கள்.

அவரது முக நூல் இணைப்பு,

 http://www.facebook.com/KarthikBalajeeLaksham

வள்ளலாரை விடவும்....

தற்செயலாக ஆர்த்தி வேந்தன் அவர்களது முக நூல் பக்கம் போனேன்.

இவ்வளவு நாள் பார்க்காமல் போனோமே என்ற எண்ணம் வந்தது.

கொஞ்சம் கூடுதலாக ஈர்க்கவே ப்ரொஃபைல் உள்ளே போனேன்.

மதம் என்ற இடத்தில் நாத்திகம் என்றிருந்தது. உற்சாகம் தொற்றிக் கொண்டது. ஆஹா நம்ம ஜாதி. ஆமாம் , நம்மைப் பொருத்தவரை நமது மதமும் நாத்திகம் தான், ஜாதியும் நாத்திகம்தான்.

பிடித்த மேற்கோள் என்ற இடத்தில்

“வாடிய பயிரைக் கண்ட போதெல்லாம் நீரூற்ரினேன் “ என்றிருந்தது.

அடடா, அடடா ஆர்த்தி. எனக்கு மகள் வயது இருக்குமா?

குறைந்த பட்சம் சித்தப்பா வயது இருக்கும் எனக்கு. நல்ல மகள்.

” வாடிய பயிரைக் கண்ட போதெல்லாம் வாடினேன்” என்றார் வள்ளலார்

வாடிய பயிரைக் கண்டு வாட எவ்வளவு பரந்த மனது வேண்டும். அது மனிதம் தாண்டிய மனப் பக்குவம். கொண்டாடினோம்.

சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு காவேரி டெல்டா பகுதியில் வாடிய பயிர் கண்டு விவசாயி தற்கொலை செய்து கொண்டான்.

அதிர்ந்து போனேன்.

வள்ளலாரே வாடிய பயிர் கண்டு வாடத்தானே செய்தார். இவன் தற்கொலைக்கே போனானே.  வள்ளலாரை விடவும் இவனது மனது பெரிதா? குழம்பி, வருவோர் போவோரிடமெல்லாம் கொட்டிக் கொண்டிருந்தேன். தாங்க மாட்டாமல் ஒரு நாள் கிஷோர் சொன்னான்,

“வள்ளலார் பார்த்த பயிர் அவரோடது அல்ல, அதனால் வாடும் எல்லைவரை போனார். விவசாயி பார்த்த வாடிய பயிர் அவனோடது. செத்தான்”

இது சரியா தவறா தெரியவில்லை. ஆனால் மகனின் கூற்று சிந்திக்க வைத்தது.

“ வாடிய பயிரைக் கண்ட போதெல்லாம் நீரூற்றினேன்”
என்பது வள்ளலாரது நிலைபாட்டை விடவும், தற்கொலை செய்து கொண்ட விவசாயியைக் காட்டிலும் சரியான நிலையாகப் படுகிறது. கேட்கலாம்,

ஊற்ற நீரின்றித்தானே செத்தான்?

ஆமாம், ஆமாம்.

ஆனால் நீர் கேட்டு போராடும் யோகியமான சக்திகளோடு இணைந்து போராடி ஒருக்கால் அந்தப் போராட்டத்தில் சாவது கூட சரியான நிலையாகும்.

அருமை ஆர்த்தி.

நண்பர்களுக்கு ஆர்த்தி வேந்தனின் முக நூல் பக்கத்தை சிபாரிசு செய்கிறேன்.

போய் உப்பு காரம் பார்த்து சொல்லுங்கள்.

(இப்படியான முக நூல் பக்கங்களைப் பற்றி எழுதினால் என்ன? சொல்லுங்கள்)